thumb|240px|Miriam Akavia – kadr z filmu
Miriam Akavia, pierwotnie Matylda Weinfeld (hebr. מרים עקביא; ur. 20 listopada 1927 w Krakowie, zm. 16 stycznia 2015 w Tel AwiwiePAP, kk, Zmarła pisarka, przyjaciółka Polski, Miriam Akavia, polskieradio.pl, 16 stycznia 2015 [dostęp: 26 czerwca 2015].) – izraelska pisarka i tłumaczka, ocalała z Holokaustu, honorowa przewodnicząca Towarzystwa Izrael-Polska.
Życiorys Urodziła się w Krakowie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako córka Hirsza Weinfelda (1894–1944) i Broni z domu Plessner (1898–1945). Podczas II wojny światowej była więźniarką krakowskiego getta, obozu w Płaszowie, KL Auschwitz oraz Bergen-Belsen. Uratowana przez Szwedzki Czerwony Krzyż. W 1946 przedostała się przez Szwecję do Palestyny. Została dyplomowaną pielęgniarką, studiowała literaturę i historię na Uniwersytecie Tel Awiwu oraz pełniła funkcję attaché kulturalnego w przedstawicielstwach Izraela w Budapeszcie i Sztokholmie.
Miriam Akavia publikowała od 1975, trzydzieści lat po przybyciu do Izraela. „Niełatwo było – wyznaje – przejść z języka polskiego na hebrajski, a po hebrajsku pisać o klimacie polskim, polskiej przyrodzie, polskich porach roku, polskich miastach i wsiach, o górskich rzekach i gęstych lasach, o zapachach grzybów po deszczu i zapachach bzu...”
Jako przewodnicząca Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Izraelskiej organizowała spotkania młodzieży obu krajów, ponadto prowadziła walkę ze stereotypami dzielącymi Polaków i Żydów. W 2007 za swoją pracę na rzecz zbliżenia polsko-izraelskiego otrzymała Krzyż Komandorski Order Zasługi Rzeczypospolitej PolskiejPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 kwietnia 2007 r. o nadaniu orderów i odznaczeń ().. W 2000 otrzymała Medal „Zasłużony dla Tolerancji”.
Współpracowała z redakcją antyrasistowskiego magazynu „Nigdy Więcej”.
Pochowana została 18 stycznia 2015 na Cmentarzu w Nataf. Część jej archiwaliów jest przechowywana w toruńskim Archiwum Emigracji.
Dorobek literacki Miriam Akavia pisała głównie o własnym dzieciństwie, Holokauście i przeżyciach wojennych.
Ponadto tłumaczyła literaturę polską na hebrajski i hebrajską na polską. W 1978 otrzymała Nagrodę Jad Waszem.
Była także laureatką wielu innych wyróżnień w Polsce, Izraelu i Niemczech. Jej książki zostały przetłumaczone na wiele języków, w tym na angielski, niemiecki, duński, francuski, węgierski.
Po polsku ukazały się:
Jesień młodości (1989, Wydawnictwo Literackie, Kraków)Wznowiona w 1996 roku przez Wydawnictwo Państwowego Muzeum w Oświęcimiu () i w 2010 przez Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau (). Moja winnica (1990, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy, )Wznowiona w 2000 przez C&D International Editors () i 2010 przez Wydawnictwo Literackie (). Cena (1992 Wrocław, Wydawnictwo Dolnośląskie) Galia i Miklosz: zerwanie stosunków (z niem. tł. K. Golda, 1992, Poznań, CIA-Books – Svaro, ). Urojenia (przekł. aut.; posł. R. Matuszewski, 2000, Poznań, Zysk i S-ka, ). Moje powroty (2005, Kraków, Wydawnictwo Literackie, ).
Przypisy
Linki zewnętrzne Zawiedziona miłość. Rozmowa z Miriam Akavią (rozmawia Stanisław Obirek SJ; Kraków, 4 lipca 2000), dialog.org [dostęp: 9.05.2015] Dorota Terakowska, Trzykrotne narodziny Miriam, terakowska.art.pl/ [dostęp: 9.05.2015] Miriam Akavia: Wola serca lub Modlitwa, „Nigdy Więcej” 2009, nr 17 (.pdf) [dostęp: 9.05.2015] Miriam Akavia w filmie na serwisie YouTube [dostęp: 9.05.2015]
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Telawiwskiego Kategoria:Izraelscy dyplomaci Kategoria:Izraelscy pisarze Kategoria:Izraelscy tłumacze Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Mieszkańcy getta krakowskiego Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz Kategoria:Więźniowie KL Bergen-Belsen Kategoria:Więźniowie KL Plaszow Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady