Arctic Monkeys – brytyjski zespół muzyczny wykonujący rock alternatywny, indie rock i post-punk. Powstał w 2002 roku na przedmieściach Sheffield – High Green. W jego skład wchodzą: główny wokalista i gitarzysta Alex Turner, perkusista Matt Helders, gitarzysta Jamie Cook oraz basista Nick O'Malley, który w 2006 roku zastąpił współzałożyciela i oryginalnego basistę grupy, .
Sama sprzedaż płyt i singli Arctic Monkeys w Stanach Zjednoczonych wynosi ponad 30 milionów sztuk, zgodnie z danymi Recording Industry Association of America. W Wielkiej Brytanii stali się pierwszym zespołem z niezależnej wytwórni, którego pierwszych pięć albumów zadebiutowało na pierwszym miejscu listy przebojów. Zespół zdobył siedem nagród Brit Awards, w tym trzykrotnie w kategoriach Najlepsza Brytyjska Grupa oraz Brytyjski Album Roku, stając się tym samym pierwszym zespołem w historii, który zdobył ten „dublet” aż trzy razy. Na swoim koncie mają również nagrodę Mercury Prize za debiutancki album Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, nagrodę Ivor Novello oraz 20 statuetek NME Awards. Byli nominowani do dziewięciu nagród Grammy, a nominacje do Mercury Prize otrzymywali w latach 2007, 2013, 2018 i 2023. Zarówno płyta Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, jak i AM znalazły się w zestawieniach „500 albumów wszech czasów” w różnych wydaniach tej listy tworzonej przez magazyn Rolling Stone oraz w zestawieniu magazynu NME.
Kariera 2002–2005: Początki kariery Zespół Arctic Monkeys został założony w połowie 2002 roku przez przyjaciół: Alexa Turnera, Matta Heldersa i (który opuścił grupę krótko po premierze ich debiutanckiego albumu Whatever People Say I Am, That's What I'm Not). Turner i Helders byli sąsiadami i bliskimi przyjaciółmi, a Nicholsona poznali w szkole średniej. Turner, który dorastał w muzykalnym domu (jego ojciec był nauczycielem muzyki), grał na gitarze w zespole, który początkowo tworzył wyłącznie muzykę instrumentalną. Helders zasiadł za perkusją, Nicholson grał na basie, a nowym członkiem grupy został Jamie Cook jako drugi gitarzysta. Początkowo Turner podchodził z rezerwą do roli głównego wokalisty. Z czasem jednak to on nim został i objął funkcję frontmana, ponieważ – jak wspomniał Helders – „miał dryg do słów”.
Zespół zaczął odbywać próby w Yellow Arch Studios w dzielnicy Neepsend, a swój pierwszy koncert zagrał 13 czerwca 2003 roku w klubie The Grapes w centrum Sheffield. Po kilku występach w 2003 roku grupa zaczęła nagrywać utwory demonstracyjne w Sheffield w studiu 2fly. W sumie zarejestrowano 18 piosenek, a zbiór ten, znany dziś jako , nagrywano na płyty CD i rozdawano podczas koncertów, skąd fani błyskawicznie zaczęli wymieniać się plikami w sieci. Nazwa Beneath the Boardwalk wzięła się stąd, że gdy pierwsza partia demówek trafiła w świat, osoba, która wysłała je jako pierwsza, chciała je jakoś sklasyfikować i nazwała je od miejsca, w którym je otrzymała – czyli od klubu Boardwalk. Z czasem, gdy rozchodziło się coraz więcej demówek, wszystkie zaczęto podpisywać tym tytułem. Doprowadziło to do błędnego przekonania wielu osób, że Beneath the Boardwalk to wczesny album zespołu lub że ich pierwsze dema zostały oficjalnie wydane pod tą nazwą. Muzykom nie przeszkadzało takie rozpowszechnianie ich twórczości, komentując to słowami: „Nigdy nie tworzyliśmy tych demówek dla pieniędzy czy czegoś w tym stylu. I tak rozdawaliśmy je za darmo – to był po prostu lepszy sposób, by ludzie nas usłyszeli”.
Popularność zespołu w północnej Anglii zaczęła rosnąć, co przyciągnęło uwagę BBC Radio oraz brytyjskiej prasy tabloidowej. Lokalny fotograf amator, Mark Bull, nagrywał występy grupy i stworzył teledysk do utworu „Fake Tales of San Francisco”, który opublikował na swojej stronie internetowej wraz z zawartością Beneath the Boardwalk. W maju 2005 roku Arctic Monkeys wydali we własnej wytwórni „Bang Bang” minialbum , na którym znalazły się utwory „Fake Tales of San Francisco” oraz „From the Ritz to the Rubble”. Nakład tego wydawnictwa był ograniczony do 500 płyt CD i 1000 siedmiocalowych płyt winylowych, ale materiał można było również pobrać ze sklepu iTunes Music Store. Wkrótce potem zespół zagrał na scenie Carling Stage podczas festiwali Reading and Leeds, która była zarezerwowana dla mniej znanych lub nieposiadających kontraktu zespołów.
Ostatecznie w czerwcu 2005 roku podpisali kontrakt z niezależną wytwórnią Domino. Ich debiutancki singiel „I Bet You Look Good on the Dancefloor”, nagrany w Chapel Studios w Lincolnshire, ukazał się 17 października 2005 roku i trafił prosto na 1. miejsce brytyjskiej listy przebojów. Drugi singiel, „” (wcześniej zatytułowany „Scummy”), wydany 16 stycznia 2006 roku, również zadebiutował na samym szczycie zestawienia. Sukces zespołu osiągnięty przy minimalnym marketingu i nakładach na reklamę skłonił niektórych do opinii, że może to zwiastować zmianę w sposobie, w jaki nowe zespoły zdobywają uznanie na rynku.
2006: Whatever People Say I Am, That's What I'm Not W styczniu 2006 roku zespół wydał debiutancki album Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, który stał się najszybciej sprzedawanym debiutanckim albumem w historii brytyjskiego rynku muzycznego. W Stanach Zjednoczonych album ukazał się miesiąc później, 21 lutego 2006 roku, i zadebiutował na 24. miejscu listy Billboardu po sprzedaży 34 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu, co uczyniło go drugim najszybciej sprzedającym się debiutanckim albumem z gatunku indie rock w Ameryce. Niemniej jednak, wyniki sprzedaży w USA z całego pierwszego roku nie dorównały tym, jakie album osiągnął w Wielkiej Brytanii w zaledwie jeden tydzień.
W 2023 roku album uzyskał status platynowej płyty przyznany przez RIAA za sprzedaż ponad miliona egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych. W międzyczasie brytyjski magazyn NME ogłosił debiut grupy „5. najlepszym brytyjskim albumem wszech czasów”. Płyta wyrównała także rekordy zespołów The Strokes i Oasis podczas gali NME Awards w 2006 roku, zdobywając trzy nagrody przyznawane przez fanów: dla Najlepszego brytyjskiego zespołu, Najlepszego nowego zespołu oraz za Najlepszy utwór dla „I Bet You Look Good on the Dancefloor”. Album otrzymał również nagrodę Mercury Prize oraz nagrody BRIT dla najlepszego zespołu brytyjskiego i za najlepszy album brytyjski 2007 roku.
24 kwietnia 2006 Arctic Monkeys wydali minialbum , składający się z pięciu utworów. Ze względu na swoją długość EP-ka nie mogła być klasyfikowana na brytyjskich listach przebojów ani jako singiel, ani jako album. Co więcej, wulgarny język tekstów sprawił, że utwory były puszczane w radiu znacznie rzadziej niż poprzednie wydawnictwa, choć według osoby z otoczenia zespołu nie stanowiło to problemu: „Skoro zdobyli popularność dzięki internetowi... nie obchodzi ich, czy gra ich radio”. Wydanie minialbumu zaledwie trzy miesiące po bijącym rekordy debiucie spotkało się z krytyką niektórych środowisk, które uznały to za „skok na kasę” i „dyskontowanie sukcesu”. Zespół odpierał te zarzuty, tłumacząc, że regularnie publikuje nową muzykę nie dla zysku, ale po to, by uniknąć „nudy związanej z trzyletnim koncertowaniem z tylko jednym albumem”.
Wkrótce po premierze minialbumu w Wielkiej Brytanii zespół ogłosił, że Andy Nicholson nie weźmie udziału w nadchodzącej trasie po Ameryce Północnej z powodu wycieńczenia „intensywnym okresem koncertowym”. Po powrocie do kraju Nicholson potwierdził, że odchodzi z Arctic Monkeys, by zająć się własnym projektem. Niedługo potem Nick O'Malley został oficjalnie ogłoszony stałym następcą Nicholsona. Pierwszym wydawnictwem Arctic Monkeys bez udziału Nicholsona był singiel „”, który ukazał się 14 sierpnia 2006 roku. Turner wspomniał, że był to jeden z ostatnich utworów, jakie napisał przed nagłym wzrostem popularności zespołu, i sugerował, że „bardzo mocno brzmi jak coś, co mogłoby znaleźć się na albumie”. Singiel dotarł do 4. miejsca w Wielkiej Brytanii, stając się tym samym pierwszym singlem grupy, który nie zdobył szczytu listy przebojów.
2007–2010: Favourite Worst Nightmare i Humbug Kolejny album ukazał się, 23 kwietnia 2007 roku pod tytułem Favourite Worst Nightmare, tydzień po premierze promującego go singla „Brianstorm”. Podobnie jak debiut, drugie album Arctic Monkeys błyskawicznie dotarł do 1. miejsca listy przebojów.
W międzyczasie zespół nadal zbierał nagrody na całym świecie, m.in. dla Najlepszego nowego artysty w Stanach Zjednoczonych na gali PLUG Independent Music Awards, nagrody za Album roku w Japonii, Irlandii i USA, a także statuetki za Najlepszy album i Najlepsze muzyczne DVD za krótkometrażowy film Scummy Man podczas NME Awards 2007. Grupa zwieńczyła ten rok, zdobywając nagrody dla Najlepszego brytyjskiego zespołu i za Najlepszy brytyjski album na ceremonii BRIT Awards 2008. Drugi rok z rzędu zespół został również nominowany do Mercury Prize w 2007 roku.
29 kwietnia 2007 roku, w dniu, w którym Favourite Worst Nightmare zadebiutował na 1. miejscu brytyjskiej listy UK Albums Chart, wszystkie 12 utworów z albumu uplasowało się w pierwszej dwusetce brytyjskiej listy singli. Następnie zespół wydał jako singiel utwór „Fluorescent Adolescent”, który dotarł do 5. miejsca, po tym jak muzycy wykonali go na żywo w programie The Jonathan Ross Show, przebrani za klaunów. Trzeci singiel z Favourite Worst Nightmare, „”, ukazał się 3 grudnia 2007 roku. Dotarł do 20. miejsca i utrzymał się w pierwszej czterdziestce tylko przez jeden tydzień na tej pozycji, co czyniło go dotychczas najniżej notowanym singlem zespołu. Przed tą premierą grupa wydała niezwykle ograniczony nakład 250 płyt winylowych pod pseudonimem Death Ramps, zawierający dwa utwory ze stron B singla „Teddy Picker”.
Arctic Monkeys wystąpili jako główna gwiazda festiwalu Glastonbury 22 czerwca 2007 roku, a najciekawsze momenty ich koncertu wyemitowała stacja BBC2. Podczas swojego występu zespół zagrał wspólnie z Dizzee Rascalem oraz , a także wykonał cover utworu Shirley Bassey „Diamonds Are Forever”. 16 czerwca 2007 roku grupa zagrała również wielki koncert na zamku Malahide w Dublinie, a ze względu na ogromne zainteresowanie kolejnego dnia zorganizowano drugi występ. W dniach 28–29 lipca 2007 roku zespół zagrał swoje największe dotychczasowe koncerty, wyprzedając dwa wieczory na mieszczącym 55 000 widzów stadionie Old Trafford Cricket Ground w Manchesterze. Wydarzenia te zapowiadano jako własne „mini-festiwale” grupy, a w roli supportu wystąpili Supergrass, The Coral, Amy Winehouse oraz japoński tribute band Beatlesów – The Parrots. Zespół miał także zaplanowany występ na festiwalu Austin City Limits we wrześniu 2007 roku. Wśród innych europejskich festiwali znaleźli się m.in. na Rock Werchter w 2007 roku. Grupa zagrała dwa koncerty w Cardiff International Arena 19 i 20 czerwca 2007 roku, a także dwa londyńskie występy w Alexandra Palace 8 i 9 grudnia 2007 roku. 1 września 2007 roku zespół dał kameralny koncert w ramach cyklu Ibiza Rocks w klubie Bar M (obecnie Ibiza Rocks Bar) wraz z formacją . Ostatni koncert na trasie muzycy zagrali 17 grudnia 2007 roku w Manchester Apollo – występ ten został zarejestrowany na potrzeby albumu koncertowego i filmu , który trafił do kin w kolejnym roku. mały|Arctic Monkeys w Shepherd's Bush Empire w marcu 2010