Stefan Horngacher (ur. 20 września 1969 w Wörgl) – austriacki skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski i pięciokrotny medalista mistrzostw świata. Po zakończeniu kariery został trenerem. Od 24 marca 2016 do 24 marca 2019 był trenerem reprezentacji Polski w skokach narciarskich. Od 3 kwietnia 2019 do 29 marca 2026 był głównym trenerem reprezentacji Niemiec w skokach narciarskich. Od 4 maja 2026 został zatrudniony w reprezentacji Polski w skokach narciarskich jako Koordynator systemu szkolenia w skokach kadr narodowych Polski.
Przebieg kariery W Pucharze Świata zadebiutował 3 stycznia 1988 podczas konkursu w Innsbrucku, gdzie zajął 115. miejsce. Trzy dni później w Bischofshofen uplasował się na 110. miejscu. Były to jego jedyne starty w sezonie 1987/1988, więc nie został sklasyfikowany w klasyfikacji generalnej. Rok później ponownie wystąpił w Innsbrucku i Bischofshofen, jednak nie wywalczył punktów (w obu przypadkach zajął miejsca w siódmej dziesiątce). W sezonie 1989/1990 po raz pierwszy pojawił się w zawodach PŚ poza Austrią. Nie zdołał jednak zdobyć punktów, a jego najlepszym miejscem była szesnasta pozycja w Innsbrucku (do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za miejsca w konkursach Pucharu Świata).
Przełom w jego karierze nastąpił w sezonie 1990/1991. W drugim konkursie sezonu, w Lake Placid zajął 8. miejsce, zdobywając pierwsze punkty w karierze. W klasyfikacji końcowej 39. edycji Turnieju Czterech Skoczni wywalczył piąte miejsce po tym jak zajął dziewiąte miejsce w Oberstdorfie, trzecie w Garmisch-Partenkirchen (pierwsze podium w karierze), szóste w Innsbrucku oraz piąte w Bischofshofen. W tym samym sezonie wziął udział w mistrzostwach świata w Val di Fiemme (1991). W indywidualnych startach był piąty na dużej skoczni (do medalowej pozycji zabrakło mu ok. 7 punktów), a na normalnym obiekcie zajął 22. miejsce. W konkursie drużynowym wspólnie z Heinzem Kuttinem, Ernstem Vettorim i Andreasem Felderem zdobył złoty medal. 24 lutego 1991 Horngacher odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając zawody na skoczni Kulm w Tauplitz. Łącznie pięciokrotnie stawał na podium w tym sezonie (1 zwycięstwo, 3 drugie miejsca i 1 trzecie), co dało mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Zajął też drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1990/1991 Pucharu Świata w lotach.
Sezon 1991/1992 rozpoczął od zajęcia trzeciego miejsca w Thunder Bay (1 grudnia 1991). Punkty zdobył jeszcze następnego dnia, gdy był siódmy, później jednak osiągał coraz słabsze wyniki. W efekcie zajął 29. miejsce w klasyfikacji generalnej. Wystąpił także na mistrzostwach świata w lotach w Harrachovie (1992), gdzie zajął 25. miejsce. W sezonie 1992/1993 w większości startów znajdował się w czołowej dziesiątce, choć tylko raz stanął na podium – 7 marca 1993 zajął drugie miejsce w Lahti, ustępując tylko Ivanowi Lunardiemu. W klasyfikacji generalnej tego sezonu zajął ósme miejsce. W lutym 1993 wziął udział w mistrzostwach świata w Falun, gdzie razem z Vettorim, Kuttinem oraz Andreasem Goldbergerem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach był dziewiąty na normalnym obiekcie, a na dużej skoczni zajął trzynaste miejsce.
Po tym sukcesie nastąpił jeden z najsłabszych okresów w karierze Horngachera. W sezonie 1993/1994 zdobywał punkty, jednak jego najlepszym wynikiem było dziesiąte miejsce. Mimo to znalazł się w austriackiej kadrze na igrzyska olimpijskie w Lillehammer w 1994, gdzie wraz z Kuttinem, Goldbergerem i Christianem Moserem zdobył brązowy medal w konkursie drużynowym. W zawodach indywidualnych zajął dwunaste miejsce na normalnej skoczni oraz dziewiętnaste na dużej. W sezonie 1994/1995 w ogóle nie startował w zawodach PŚ. W sezonach 1995/1996 i 1996/1997 sporadycznie zdobywał punkty. Wystąpił jednak na mistrzostwach świata w lotach w Tauplitz (1996), gdzie zajął 29. miejsce oraz na mistrzostwach świata w Trondheim (1997), na których indywidualnie plasował się w połowie drugiej dziesiątki. Na norweskich mistrzostwach Austriacy w składzie: Stefan Horngacher, Martin Höllwarth, Andreas Widhölzl i Andreas Goldberger nie zdobyli medalu w konkursie drużynowym. Zajęli czwarte miejsce po przegranej walce o brązowy medal z Niemcami, do których stracili 4,7 punktu.
W sezonie 1997/1998 zajął 13. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ. Dwukrotnie stawał na podium: raz był drugi i raz trzeci, odpowiednio 20 i 21 grudnia 1997 w Engelbergu. Podczas 46. Turnieju Czterech Skoczni nie znalazł się w czołowej dziesiątce żadnego z konkursów, jednak uzyskane wyniki dały mu ósme miejsce w klasyfikacji końcowej. 25 stycznia 1998 na mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie był osiemnasty. W tym samym sezonie wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Nagano. W konkursach indywidualnych zajął miejsca 10. (skocznia normalna) i 60. (skocznia duża). W konkursie drużynowym był najsłabszym członkiem ekipy austriackiej, która zdobyła jednak brązowy medal.
W sezonie 1998/1999 odniósł swoje drugie i zarazem ostatnie zwycięstwo w PŚ (16 stycznia 1999 na Wielkiej Krokwi w Zakopanem). Oprócz tego jeszcze dwukrotnie stawał na podium, raz na drugim i raz na trzecim miejscu, co pozwoliło mu zająć ósme miejsce w klasyfikacji generalnej. Po tym jak był siedemnasty w Oberstdorfie, szósty w Ga-Pa, piąty w Innsbrucku i siódmy w Bischofshofen zajął siódme miejsce w 47. Turnieju Czterech Skoczni. W tym samym roku odbywały się także mistrzostwa świata w Ramsau, podczas których Horngacher był siódmy na normalnej skoczni, szesnasty na dużej, a razem z Widhölzlem, Höllwarthem i Reinhardem Schwarzenbergerem zdobył brązowy medal w drużynie. W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 zajmował ósme miejsce w klasyfikacji generalnej, w obu przypadkach tylko raz zajmując miejsca na podium. Na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund (2000) zajął 21. miejsce. W poszczególnych konkursach 49. edycji Turnieju Czterech Skoczni był kolejno szósty, dziewiąty, dwunasty i ponownie szósty, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji końcowej. Miesiąc później odbyły się mistrzostwa świata w Lahti. Wspólnie z Goldbergerem, Höllwarthem i Wolfgangiem Loitzlem zdobył drużynowo dwa medale: brązowy na dużej skoczni oraz złoty na normalnej. W indywidualnych konkursach był czwarty na normalnej skoczni (walkę o brązowy medal przegrał z Höllwarthem) oraz piąty na dużej.
Latem 2001 zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej ósmej edycji Letniego Grand Prix, ustępując tylko Adamowi Małyszowi i Goldbergerowi. W sezonie 2001/2002 wystartował w 21 indywidualnych konkursach Pucharu Świata i tylko raz nie zdobył punktów. Pięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce. 24 stycznia 2002 w Hakubie po raz ostatni stanął na podium PŚ (2. miejsce). Igrzyska olimpijskie w Salt Lake City w lutym 2002 były ostatnią dużą imprezą w jego karierze. Po pierwszej serii skoków na dużej skoczni zajmował dziewiąte miejsce. Udany skok w drugiej kolejce pozwolił mu przesunąć się na piąte miejsce. Na normalnej skoczni zajął 11. miejsce. W konkursie drużynowym Austriacy w składzie Andreas Widhölzl, Stefan Horngacher, Martin Höllwarth i Wolfgang Loitzl nie zdobyli medalu, przegrywając walkę z reprezentantami Słowenii o blisko 20 punktów. W klasyfikacji generalnej sezonu 2001/2002 zajął 12. miejsce. Ostatni oficjalny skok oddał 17 marca 2002 Oslo, gdzie zajął 27. miejsce. Łącznie w przeciągu kariery piętnaście razy stawał na podium zawodów PŚ, w tym dwa razy zwyciężył, osiem razy był drugi i pięć razy trzeci.
Igrzyska olimpijskie Indywidualnie 1994 Lillehammer –19. miejsce (K-120), 12. miejsce (K-90) 1998 Nagano/Hakuba –10. miejsce (K-90), 60. miejsce (K-120) 2002 Salt Lake City/Park City –11. miejsce (K-90), 5. miejsce (K-120)
Drużynowo 1994 Lillehammer –brązowy medalSkład zespołu: Andreas Goldberger, Stefan Horngacher, Heinz Kuttin, Christian Moser. 1998 Nagano/Hakuba –brązowy medalSkład drużyny: Reinhard Schwarzenberger, Martin Höllwarth, Stefan Horngacher, Andreas Widhölzl. 2002 Salt Lake City/Park City –4. miejsceSkład drużyny: Stefan Horngacher, Andreas Widhölzl, Wolfgang Loitzl, Martin Höllwarth.
Starty S. Horngachera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca19.20 lutego1994 LillehammerLysgårdsbakkenK-120indywid.107,5 m105,0 m181,5 pkt93,0 pktJens Weißflog3.15px23 lutego1994 LillehammerLysgårdsbakkenK-120druż.124,0 m120,5 m918,9 pkt (236,6 pkt)51,2 pktNiemcy12.25 lutego1994 LillehammerLysgårdsbakkenK-90indywid.94,5 m94,5 m242,5 pkt39,5 pktEspen Bredesen10.11 lutego1998 HakubaOlimpijskaK-90indywid.85,0 m84,5 m212,5 pkt22,0 pktJani Soininen60.15 lutego1998 HakubaOlimpijskaK-120indywid.84,0 m –41,2 pkt231,1 pktKazuyoshi Funaki3.15px17 lutego1998 HakubaOlimpijskaK-120druż.104,5 m108,0 m881,5 pkt (176,5 pkt)51,5 pktJaponia11.10 lutego2002 Park CityUtah Olympic ParkK-90indywid.91,5 m93,5 m240,0 pkt29,0 pktSimon Ammann5.13 lutego2002 Park CityUtah Olympic ParkK-120indywid.125,0 m124,0 m247,2 pkt34,2 pktSimon Ammann4.18 lutego2002 Park CityUtah Olympic ParkK-120druż.121,0 m115,5 m926,8 pkt (221,7 pkt)47,3 pktNiemcy
Mistrzostwa świata Indywidualnie 1991 Val di Fiemme/Predazzo –5. miejsce (K-120), 22. miejsce (K-90) 1993 Falun –13. miejsce (K-115), 9. miejsce (K-90) 1997 Trondheim –19. miejsce (K-90), 14. miejsce (K-120) 1999 Ramsau –7. miejsce (K-120), 16. miejsce (K-90) 2001 Lahti –5. miejsce (K-116), 4. miejsce (K-90)
Drużynowo 1991 Val di Fiemme/Predazzo –złoty medalSkład zespołu: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Stefan Horngacher, Andreas Felder. 1993 Falun –brązowy medalSkład zespołu: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Stefan Horngacher, Andreas Goldberger. 1997 Trondheim –4. miejsceSkład zespołu: Stefan Horngacher, Martin Höllwarth, Andreas Widhölzl, Andreas Goldberger. 1999 Ramsau –brązowy medalSkład zespołu: Andreas Widhölzl, Martin Höllwarth, Reinhard Schwarzenberger, Stefan Horngacher. 2001 Lahti –brązowy medal (K-116)Skład zespołu: Andreas Goldberger, Wolfgang Loitzl, Martin Höllwarth, Stefan Horngacher., złoty medal (K-90)Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Andreas Goldberger, Stefan Horngacher, Martin Höllwarth.
Starty S. Horngachera na mistrzostwach świata – szczegółowo Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca5.10 lutego1991 PredazzoTrampolino Dal BenK-120indywid.111,5 m112,0 m203,4 pkt14,1 pktFranci Petek1.14 lutego1991 PredazzoTrampolino Dal BenK-120druż.101,5 m103,5 m567,6 pkt (167,5 pkt)–22.16 lutego1991 PredazzoTrampolino Dal BenK-90indywid.77,5 m84,0 m186,9 pkt36,0 pktHeinz Kuttin13.21 lutego1993 FalunLugnetK-115indywid.112,0 m97,5 m188,8 pkt52,6 pktEspen Bredesen3.23 lutego1993 FalunLugnetK-115druż.103,0 m102,0 m745,4 pkt (181,0 pkt)76,1 pktNorwegia9.27 lutego1993 FalunLugnetK-90indywid.86,5 m84,5 m212,6 pkt25,2 pktMasahiko Harada19.22 lutego1997 TrondheimGranåsenK-90indywid.93,5 m90,0 m236,0 pkt27,5 pktJanne Ahonen4.27 lutego1997 TrondheimGranåsenK-120druż.111,0 m109,5 m840,9 pkt (196,9 pkt)114,4 pktFinlandia14.1 marca1997 TrondheimGranåsenK-120indywid.119,5 m112,0 m218,2 pkt33,9 pktMasahiko Harada7.21 lutego1999 Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-120indywid.120,0 m123,5 m240,3 pkt23,1 pktMartin Schmitt3.23 lutego1999 Bischofshofenim. Paula AusserleitneraK-120druż.111,5 m97,5 m905,5 pkt (168,7 pkt)83,4 pktNiemcy16.26 lutego1999 RamsauMattensprunganlageK-90indywid.98,0 m91,0 m221,0 pkt34,0 pktKazuyoshi Funaki5.19 lutego2001 LahtiSalpausselkäK-116indywid.114,5 m123,0 m238,9 pkt37,4 pktMartin Schmitt4.23 lutego2001 LahtiSalpausselkäK-90indywid.86,5 m89,0 m219,0 pkt27,0 pktAdam Małysz3.24 lutego2001 LahtiSalpausselkäK-116druż.114,0 m117,5 m880,2 pkt (229,6 pkt)59,6 pktNiemcy1.25 lutego2001 LahtiSalpausselkäK-90druż.92,0 m94,5 m953,5 pkt (237,0 pkt)–
Mistrzostwa świata w lotach narciarskich Indywidualnie 1992 Harrachov –25. miejsce 1996 Tauplitz –29. miejsce 1998 Oberstdorf –18. miejsce 2000 Vikersund –21. miejsce