Witold Conti, właśc. Witold Konrad Kozikowski (ur. 2 lutego 1908 w Berlinie, zm. 26 maja 1944 w NiceiW. J. Podgórski, „Poeci na tułaczce". W kręgu autorów Oficyny Nicejskiej Samuela Tyszkiewicza 1940—1947, Warszawa 2002, s. 157.) – polski aktor i śpiewak.
Kariera artystyczna Syn Stanisławy i Maksymiliana Kozikowskich. Jego ojciec pełnił funkcję kierownika Państwowego Urzędu Pośrednictwa Pracy. W 1920 wyemigrował do Polski z Niemiec. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, w tym samym czasie uczył się śpiewu u profesora Zygmunta Zawrockiego. Po pewnym czasie wyjechał do Paryża, gdzie miał kontynuować studia prawnicze, jednak rozpoczął wówczas studia w klasie skrzypiec i wokalistyki tamtejszego konserwatorium muzycznego. Podczas studiów w Paryżu rozpoczęła się jego przyjaźń z Polą Negri. W latach 1930–1938 występował w warszawskich teatrach rewiowych, kabaretach oraz w filmach fabularnych. Okazjonalnie występował także w Teatrze Letnim oraz Operetce przy ulicy Karowej. Grając w filmach, odtwarzał głównie pierwszoplanowe role przystojnych amantów. Występował także w audycji Podwieczorek przy mikrofonie na antenie Polskiego Radia.
Życie prywatne Był osobą biseksualnąHistoria. Do Rzeczy, nr 5/2016, maj 2016, s. 55. Na początku swojej kariery artystycznej był w związku z Karolem SzymanowskimTomasik Krzysztof O Karolu Szymanowskim, w: Homobiografie, str. 49, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Kraków 2008, . Relacja ta trwała zaledwie kilka miesięcy i zakończyła się w czerwcu 1931, kiedy to Szymanowski związał się z Aleksandrem Szymielewiczem.
W 1934 zaręczył się z Zofią Haliną Margulesówną, córką Stanisława Margulesa, dyrektora generalnego zakładów zbrojeniowych „Pocisk”, którą poślubił 17 lutego 1938 w kościele Ewangelicko-Reformowanym w WarszawieM. Teler, Filmowy amant, córka milionera i... willa na Mokotowie, „Skarpa Warszawska” 2020, nr 11.Tomasik Krzysztof O Karolu Szymanowskim, w: Homobiografie, str. 50, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Kraków 2008, . Z małżeństwa tego pochodził syn Janusz (ur. 12 lipca 1939 w Warszawie).
Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 wyjechał z żoną i synkiem do Wilna, skąd przedostał się do Francji, gdzie podczas wojny występował w ośrodkach polonijnych. Zginął w Nicei podczas bombardowania przez Brytyjczyków zaplecza armii niemieckiej, okupującej tę część Francji. Pogrzeb Contiego odbył się 29 maja 1944 na cmentarzu Caucade w Nicei. Po wojnie żona Contiego wyszła powtórnie za mąż za amerykańskiego żołnierza Roberta Osthoffa. Wkrótce rodzina przeniosła się do Albuquerque, gdzie dorastał także syn Witolda – Janusz Kozikowski (mąż ), znany artysta plastyk.
Filmografia 1930: Janko muzykant jako starszy Janko Muzykant 1931: Burza nad Zakopanem (Der Bergführer von Zakopane) 1932: Głos pustyni jako sierżant Tarnowski 1932: Rok 1914 jako Jerzy Mirski 1933: Każdemu wolno kochać jako gwiazdor rewiowy 1934: Śluby ułańskie jako Jan Załęski 1936: Straszny dwór jako Stefan 1936: Mały marynarz jako porucznik Kotowicz 1937: Ułan księcia Józefa jako porucznik Andrzej Zadora
Nagrody 1938: nagroda ministra przemysłu i handlu podczas Festiwalu Filmowego Targi Wschodnie we Lwowie za rolę porucznika Andrzeja Zadora w filmie Ułan księcia Józefa
Przypisy
Bibliografia Słownik biograficzny teatru polskiego, PWN, Warszawa 1973 Marek Teler, Witold Conti. Każdemu wolno kochać, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2024
Linki zewnętrzne
Witold Conti na zdjęciach w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy artyści kabaretowi Kategoria:Polscy wokaliści Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1944