Stefan V, węg. V. István (ur. 1239, zm. 6 sierpnia 1272) – król Węgier i Chorwacji od 1270 roku, z dynastii Arpadów.
Był najstarszym synem króla Beli IV i Marii Laskariny, córki Teodora I Laskarysa cesarza Nicei, i Anny Angeliny. Gdy osiągnął pełnoletniość, ojciec oddał mu w zarząd Siedmiogród. Po 1263 roku doszło do podziału Węgier między Belę IV i Stefana; temu ostatniemu przypadła wschodnia część państwa. Jednocześnie przybrał tytuł „młodszego króla Węgier” (iunior rex Hungariae). W 1267 roku razem z ojcem wydał Złotą Bullę.
Około 1253 roku Stefan został przez swojego ojca ożeniony z córką kumańskiego chana Kocjana, Elżbietą, która do ślubu pozostawała poganką. Z małżeństwa Stefana V i Elżbiety pochodzili: Elżbieta (zapewne 1255–1323/1326), żona Zawiszy z Falkenštejnu Katarzyna (1255/1257 – po 1314), żona Stefana Dragutina, króla Serbii Maria (ok. 1257–1325), żona Karola II Andegaweńskiego, króla Neapolu Anna (ok. 1260 – ok. 1281), żona Andronika II, cesarza bizantyjskiego Władysław IV Kumańczyk (1262–1290) Andrzej (1268–1278), książę Slawonii.
Bibliografia Dworzaczek W., Genealogia, Warszawa 1959, tabl. 85. Sroka S. A., Historia Węgier do 1526 roku w zarysie, Bydgoszcz 2000, s. 45–46.
Kategoria:Władcy Węgier Kategoria:Arpadowie Kategoria:Urodzeni w 1239 Kategoria:Zmarli w 1272