thumb|Języki nostratyczne są zaznaczone na zielono
Języki nostratyczne – hipotetyczna makrorodzina językowa zaproponowana przez duńskiego językoznawcę Holgera Pedersena w 1903 roku. W jej skład wchodzi wiele rodzin językowych z Europy, Azji i północnej Afryki, pozostawiając możliwość włączenia potencjalnie wielu pozostałych języków i grup językowych, m.in.: Wschodniej Afryki, Dalekiego Wschodu, Oceanu Spokojnego, Australii i obu Ameryk.
Według różnych językoznawców, w skład makrorodziny nostratycznej mają wchodzić następujące rodziny językowe: afroazjatycka ajnuska ałtajska czukocko-kamczacka drawidyjska elamicka eskimo-aleucka indoeuropejska japońska jukagirska kartwelska koreańska niwchijska sumeryjska tyrreńska uralska Niektórzy zaś dodają następujące języki i grupy językowe: nilo-saharyjską sino-tybetańską austronezyjską mon-khmer języki na-dene pozostałe grupy amerindiańskie wymarłe hipotetyczne języki staroeuropejskie, m.in. nieindoeuropejski substrat w językach pragermańskim, praceltyckim, praitalskim itd. język baskijski i pokrewne mu wymarłe języki tzw. waskońskie, m.in. akwitański, piktyjski itd. języki papuaskie języki riukiuańskie języki aborygeńskie grupę austrycką
Zwolennicy teorii nostratycznej umieszczają w tej grupie przynajmniej rodziny: ałtajską, indoeuropejską i uralską.
Wedle badań Władisława Illicza-Switycza (1934–1966) i Arona Dołgopolskiego z 1989 roku język praindoeuropejski tworzył rodzinę z jeszcze sześcioma innymi językami wywodzącymi się z domniemanego języka nostratycznego, istniejącego 15–20 tys. lat temu prawdopodobnie na Bliskim Wschodzie lub w północno-wschodniej Afryce.
Rekonstrukcja prajęzyka nostratycznego Pierwsze teksty nostratyczne tworzył Władisław Illicz-Switycz, przedwcześnie zmarły lingwista rosyjski, jeden z głównych twórców językoznawstwa nostratycznego. W pierwszym tomie słownika nostratycznego (1971), wydawanego pośmiertnie, odnajdujemy taki oto wiersz, który jest zarazem mottem tegoż słownika: ĶelHä weṭei ʕaĶun kähla, ķaλai palhə-ķə na wetä, śa da ʔa-ķə ʔeja ʔälä, ja-ķo pele ṭuba wete.
Tłumaczenie polskie Język – to bród przez rzekę czasu, on prowadzi nas do domu przodków, ale tam nie może dojść ten, który się boi głębokiej wody.
Zobacz też języki eurazjatyckie
Nostratyczne