thumb|Grobowiec rodzinny Aleksandra Osińskiego Aleksander Osiński herbu Wąż (ur. 27 lutego 1870 w Pilicy, zm. 10 lutego 1956 w Warszawie)sejm-wielki.pl – Aleksander Osiński h. Wąż [dostęp 2011-12-22]. – senator w II RP i prezes Polskiego Czerwonego Krzyża, generał major Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał dywizji Wojska Polskiego II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Antoniego i Katarzyny z Przesmyckich. W 1889 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Petersburgu, zostając oficerem zawodowym w armii carskiej, w stopniu podporucznika. 1 lipca 1893 zostaje mianowany na stopień porucznika. Jako dowódca kompanii i batalionu uczestniczył w rosyjskiej interwencji w Chinach w latach 1900–1901. W sierpniu 1903 awansuje na stopień kapitana. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej 1904–1905 walczył na froncie mandżurskim. 26 lutego 1909 zostaje podpułkownik, a 5 października 1913 pułkownikiem. Od stycznia 1915 był dowódcą pułku. Ponadto podczas I wojny światowej brał udział w działaniach na froncie austriackim. Generał major z 1915 na stanowisku dowódcy brygady piechoty. W marcu 1917 dowódca dywizji piechoty. Ranny na froncie i kilkakrotnie kontuzjowany. W lipcu 1917 był członkiem Komisji Wojskowej Polskiego Wojskowego Komitetu WykonawczegoHenryk Bagiński, Wojsko Polskie na wschodzie 1914–1920, Warszawa 1921, s. 124.. Po rewolucji październikowej włączył się aktywnie w formowanie Wojska Polskiego, powstającego z rozpadającej się armii carskiej, i czasowo przewodniczył Komisji Organizacyjnej przy rosyjskim Sztabie Generalnym. Organizator oddziałów polskich w Rosji, a następnie na Ukrainie. W kwietniu 1918 został nominowany przez Radę Regencyjną w Warszawie naczelnym dowódcą Wojska Polskiego na Ukrainie, co spowodowało, że znalazł się w konflikcie z gen. Eugeniuszem de Henning-Michaelisem.
W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w randze generała podporucznika i mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Łódź”. Od sierpnia 1919 do lipca 1920 pełnił funkcję Generalnego Inspektora Piechoty przy Wodzu Naczelnym. Później, do stycznia 1921, był kolejno dowódcą: 17 Dywizji Piechoty, Grupy Operacyjnej, 1 Armii oraz przejściowo 3 Armii. 22 stycznia 1921 roku został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Kraków”, a po jego przeformowaniu – Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. Obowiązki dowódcy okręgu objął 10 lutego 1921 roku.
Był członkiem Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zasiadł w składzie Komisji Orzekającej Odznaki Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego. 1 maja 1921 otrzymał awans na stopień generała porucznika, a w następnym roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Od lipca 1922 do lutego 1924 był szefem Administracji Armii, pełniąc jednocześnie (maj–czerwiec 1923) obowiązki kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych. Następnie, do czerwca 1926 sprawował funkcję Inspektora Szkół Wojskowych, zaś do października 1935 – Inspektora Armii. 4 października 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.
Będąc na emeryturze, rozpoczął działalność polityczną. W 1935 został senatorem IV kadencji z m.st. Warszawy. 5 września 1936 prezydent Ignacy Mościcki powołał go do składu Kapituły Orderu Odrodzenia Polski, w ramach której został sekretarzem. W 1937 został szefem okręgu Obozu Zjednoczenia Narodowego, a w 1938 – senatorem V kadencji z nominacji Prezydenta Rzeczypospolitej (w wyborach parlamentarnych poniósł porażkę). W 1938 objął stanowisko prezesa Polskiego Czerwonego Krzyża.
Od sierpnia 1939 przebywał w Stanach Zjednoczonych. Po agresji Niemiec i Rosji na Polskę wyjechał z USA do Wielkiej Brytanii, a tam współkierował działaniami PCK jako Przewodniczący Rady Głównej (zarządzeniem z 12 listopada 1939 Ministra Spraw Wojskowych rządu RP na uchodźstwie, gen. Władysław Sikorskiego, został przewodniczącym zarządu PCK w czasie wojny). Organizował nadsyłanie paczek dla polskich jeńców osadzonych w Oflagu VII A Murnau.
W lipcu 1947 powrócił do Polski. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł 10 lutego 1956. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 15-2-1/2).
Życie prywatne Był żonaty z Marią z domu Ambrożewicz (1874–1942), z którą miał dwie córki: Annę (ur. 26 stycznia 1901) i Zofię (ur. 27 września 1904). Jego wnukiem był grafik Andrzej Heidrich (1928–2019)Torańska T. i in.,Andrzej Heidrich. Projektant banknotów polskich, Warszawa 2011, s. 21.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1519 (15 marca 1921)Dekret Wodza Naczelnego L. 2763 z 15 marca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 409). Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938) „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1934) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (29 grudnia 1921) Krzyż Niepodległości (17 marca 1932)Dziennik Personalny MSWojsk Nr 8/1932, s. 331. „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (czterokrotnie, 1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1936 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 35, poz. 1763).Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2027 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533).„W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2097 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1666). Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 11 lutego 1925M.P. z 1925 r. nr 46, poz. 183 „za pełną poświęcenia i z narażeniem życia niesioną pomoc w chwili wybuchu w cytadeli warszawskiej w dniu 13 października 1923 r.”., 19 marca 1931 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936) Odznaka ZHP „Wdzięczności” Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii (Rumunia, zezwolenie z 10 listopada 1923) Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja, 1934) Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja, zezwolenie z 12 lutego 1922)Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 249). Medal Zwycięstwa (Médaille Interalliée) – 1925
Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Stanisława III klasy z mieczami i z kokardą (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy z mieczami i z kokardą (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Złoty Oręż i Order Świętego Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie)
Przypisy Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 13/1934, s. 230, 231.
Bibliografia
Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991. H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.
Jura–Plilica – Gen. Aleksander Osiński.
Linki zewnętrzne Aleksander Osiński, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2021-12-29].
Kategoria:Członkowie Kapituły Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego Kategoria:Członkowie Oficerskiego Trybunału Orzekającego Kategoria:Członkowie Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego Kategoria:Dowódcy 1 Armii (II RP) Kategoria:Dowódcy 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Inspektorzy armii Kategoria:Ministrowie spraw wojskowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką ZHP „Wdzięczności” Kategoria:Odznaczeni Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Polacy – Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Politycy Obozu Zjednoczenia Narodowego Kategoria:Senatorowie II Rzeczypospolitej (nominacja prezydenta) Kategoria:Senatorowie IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Senatorowie V kadencji (1938–1939) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Wężowie Kategoria:Zmarli w 1956 Kategoria:Żołnierze korpusów polskich w Rosji 1917–1918