kpt. Teodor Mniewski (ur. 1839 w Wągłczewie, zm. 6 kwietnia 1918 w Kwaskowie) – podpułkownik armii polskiej w czasach powstania styczniowego w 1863 roku.
Życiorys Pochodził z Wągłczewa k. Sieradza. Syn Karola i Kornelii z ParczewskichŚ.p. Teodor Mniewski Tygodnik Illustrowany 1918 nr 35 z 31 sierpnia s.381. Studiował na Uniwersytecie Berlińskim. Początkowo walczył w oddziale jazdy sieradzkiej rtm. Władysława Rembowskiego. Po włączeniu tego oddziału do brygady gen. Edmunda Taczanowskiego został dowódcą 2 szwadronu jazdy w 1 pułku ułanów. Szwadron ten m.in. szarżował nieudanie na sotnię kozaków w Sędziejowicach 26 sierpnia 1863 r. W tym boju Teodor Mniewski został ciężko ranny, w następstwie czego amputowano mu rękę.
Płk Franciszek Kopernicki pisał o nim: ”... dzielny i zacny por. Mniewski, lecz zanadto łagodny i miękki”.
Po upadku powstania mieszkał w Paryżu u wuja Teodora Morawskiego. Zmarł 6 kwietnia 1918 w wieku 80 lat w swoim majątku Kwaskowie.
21 stycznia 1933 prezydenta RP Ignacy Mościcki nadał Krzyż Niepodległości z mieczami „poległym i zmarłym Powstańcom 1863 r., jako symbol uznania ich zasług w walce o niepodległość Polski”.
Przypisy
Kategoria:Oficerowie kawalerii powstania styczniowego Kategoria:Powstańcy styczniowi odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1918