Paul Michael Levesque (ur. 27 lipca 1969 w Nashua w New Hampshire) – amerykański wrestler znany pod pseudonimem ringowym Triple H (skrót poprzedniego, Hunter Hearst Helmsley). Jest on również obecnym Chief Content Officerem i szefem WWE creative, a także założycielem i akcjonariuszem WWE NXT. Jest członkiem rodziny McMahon, do której należy główna część majątku WWE. Oprócz korporacyjnych ról, Levesque występuje regularnie w programach WWE jako autorytet i wrestler.
Levesque wziął udział w wielu konkursach kulturystycznych po ukończeniu liceum w 1987. Rozpoczął swoją karierę profesjonalnego wrestlera w International Wrestling Federation w 1992, pod pseudonimem Terra Ryzing. Dołączył do World Championship Wrestling (WCW) w 1994, gdzie został przemianowany na Jean-Paul Lévesque, arystokratę z Quebecu. W 1995, Levesque przeniósł się do World Wrestling Federation (teraźniejsze WWE), gdzie stał się Hunter Hearst Helmsleyem, zaś później, Triple H’em. W 1997, Triple H współutworzył D-Generation X, wrestlingowe ugrupowanie, które było ważnym elementem „Attitude Ery” w WWF. W 1999, po storyline'owym poślubieniu Stephanie McMahon, Triple H stał się regularnym main eventerem federacji. Przez kolejne ponad półtorej dekady, Helmsley zdobył światowe tytuły 14 razy, a także prowadził stajnie takie jak The McMahon-Helmsley Faction i Evolution. W 2003, Levesque poślubił Stephanie McMahon w prawdziwym życiu.
W 2010 stał się tzw. part-timerem i występuje w ringu okazjonalnie, częściej zajmując się swoją pozycją na zapleczu WWE.
W ciągu kariery stał się mistrzem 25 razy; w tym dziewięciokrotnie zdobył WWF Championship/WWE Championship/WWE World Heavyweight Championship i pięciokrotnie World Heavyweight Championship. Zwyciężył w turnieju King of the Ring 1997, Royal Rumble z lat 2002 i 2016, a także brał udział w walkach wieczoru siedmiu WrestleManii.
Poza wrestlingiem, Levesque pojawił się wielokrotnie w filmach i telewizji. Zagrał główną postać w produkcji filmowej WWE Studios The Chaperone.
Wczesne życie Levesque urodził się w Nashua, New Hampshire jako syn Patricii Levesque i Paula Levesque Sr.. Miał 5 lat, gdy po raz pierwszy obejrzał walkę wrestlerską; brał w niej udział Chief Jay Strongbow. Wychowywał się z siostrą Lynn. Uczęszczał do Nashua South High School, gdzie grał w baseball i koszykówkę. W wieku 14 lat, Levesque zaczął interesować się kulturystyką, ponieważ chciał wyglądać jak inni profesjonalni wrestlerzy. Po ukończeniu liceum w 1987, Levesque brał udział w wielu konkursach kulturystycznych. W 1988 został ukoronowany mianem Teen Mr. New Hampshire. Pracując jako kierownik siłowni w Nashua, został przedstawiony mistrzowi świata trójboista siłowy Tedowi Arcidiemu, który był wówczas zatrudniony przez WWE. Po wielu próbach Levesque przekonał Arcidiego, by przedstawił go byłemu zapaśnikowi, Władysławowi Kowalskiemu, który prowadził profesjonalną szkołę zapaśniczą w Malden w stanie Massachusetts.
Kariera profesjonalnego wrestlera Wczesna kariera (1992–1994) Levesque był trenowany przez Killera Kowalskiego w jego szkółce wrestlingu w Malden, Massachusetts. Jego kolegami z klasy byli między innymi przyszli wrestlerzy WWF – Chyna i Perry Saturn. Zadebiutował 24 marca 1992 w promocji Kowalskiego, International Wrestling Federation, pod pseudonimem ringowym „Terra Ryzing”. W lipcu 1992 zdobył IWF Heavyweight Championship.
Levesque występował w różnych federacjach niezależnych na Wschodnim Wybrzeżu do 1994. Przez ten czas, jego menadżerem był John Rodeo.
World Championship Wrestling (1994–1995) Na początku 1994, Levesque podpisał roczny kontrakt z World Championship Wrestling (WCW). Zadebiutował jako heel pod pseudonimem Terra Ryzing, w pierwszej walce pokonał Keitha Cole’a. Jego pseudonim ringowy został później zmieniony na Jean-Paul Lévesque. Jego gimmick nawiązywał do francuskich korzeni Levesque’a; podczas odgrywania postaci używał francuskiego akcentu, gdyż nie potrafił mówić po francusku. W tym czasie zaczął używać finishera Pedigree.
Levesque krótko rywalizował z Alexem Wrightem. Przegrał z Wrightem na gali Starrcade 1994. Utworzył tag team z Lordem Stevenem Regalem, którego gimmick brytyjskiego snoba był podobny do wizerunku Levesque’a. Levesque opuścił federację na rzecz World Wrestling Federation (WWF) w styczniu 1995.
World Wrestling Federation/Entertainment/WWE The Connecticut Blueblood (1995–1997) mały|upright|lewo|Helmsley noszący żakiet i tradycyjne perfumy dla uwydatnienia wizerunku snoba Levesque zaczął swoją karierę w WWF jako Hunter Hearst Helmsley – „Szlachcic z Connecticut” (ang. Connecticut Blueblood). Kilka miesięcy później zaczął się pojawiać w winietach, w których mówił o prawidłowym wykorzystaniu dobrych manier. Zadebiutował 30 kwietnia 1995 na odcinku WWF Wrestling Challenge. Jego debiut pay-per-view odbył się na SummerSlam; pokonał Boba Holly’ego. Pod koniec 1995, Levesque zaczął feud z farmerem Henrym O. Godwinnem. Ich ostatnią walką był niesławny „Hog Pen match” na In Your House 5: Seasons Beatings, z którego Levesque wyszedł zwycięsko.
Pomimo bycia mocno promowanym przez pierwsze miesiące po debiucie, w 1996 kariera Levesque’a utknęła w martwym punkcie. Zaczął feud z Droesem i przegrał z nim na Royal Rumble 1996. Krótko po Royal Rumble, Helmsley zaczął pojawiać się w ringu z różnymi menadżerkami. Na WrestleManii XII przegrał z The Ultimate Warriorem i rozładował złość na swojej menadżerce Sable. Debiutujący Marc Mero uratował Sable z rąk Helmsleya, co rozpoczęło rywalizację pomiędzy dwójką wrestlerów.
Levesque był członkiem The Kliq – ugrupowania wrestlerów, które znane było z wpływania na decyzje Vince’a McMahona i bookerów WWF. Helmsley miał wygrać turniej King of the Ring 1996, lecz ostatecznie decyzję zmieniono, głównie z powodu incydentu w Madison Square Garden. Nash i Hall opuszczali federację na rzecz WCW; po ich ostatniej walce do ringu wkroczyło całe The Kliq by pożegnać wrestlerów, łamiąc przy tym kayfabe. Jedynie Levesque został ukarany.
21 października 1996, Helmsley zdobył WWF Intercontinental Championship, pokonując Marca Mero. 13 lutego 1997 stracił pas na rzecz Rocky’ego Maivii. Po utracie tytułu Interkontynentalnego, rozpoczął nowy feud z Goldustem i pokonał go na WrestleManii 13. Podczas trwania tej rywalizacji zadebiutowała Chyna, nowa ochroniarka Helmsleya.
D-Generation X (1997–1999)
mały|upright|Triple H i Chyna w kwietniu 1999 Helmsley wygrał turniej King of the Ring 1997, pokonując Mankinda w finale. Później tego roku, Shawn Michaels, Helmsley, Chyna i Rick Rude uformowali D-Generation X (DX). Stajnia była znana z przekraczania standardów w WWF; Michaels i Helsmley wygłaszali kontrowersyjne proma, używając catchphrase'a „Suck It” i gestów seksualnych (m.in. crotch chop, czyli skrzyżowanie rąk koło krocza w literę „X”). Helsmley całkowicie porzucił gimmick „Connecticut Blueblooda”, zaczął pojawiać się w t-shirtach i skórzanych kurtkach. W międzyczasie, jego pseudonim ringowy został skrócony do prostego Triple H (był to skrót od wcześniejszego pseudonimu). 11 grudnia 1997 zdobył European Championship. Po zakończeniu rywalizacji pomiędzy DX i Hart Foundation, Helmsley kontynuował feud z Owenem Hartem. Ich rywalizacja została zakończona wygraną przez Triple H’a walką na WrestleManii XIV.
Po WrestleManii, Michaels został zmuszony do zaprzestania wystąpień w ringu – dwa miesiące wcześniej doznał poważnej kontuzji pleców. Triple H przejął pozycję lidera w DX i połączył siły z X-Pacem oraz New Age Outlaws. D-Generation X zyskało popularność wśród fanów, przez co stajnia przeszła face turn. W międzyczasie, Levesque zaadaptował nową wejściówkę, w której pytał publikę „Are you ready? I said, are you ready?” (pol. „Jesteście gotowi? Powiedziałem, jesteście gotowi?”) i parodiował konferansjera WCW Michaela Buffera, przekształcając słynne „Let's get ready to rumble” na „Let's get ready to suck it”.
Helmsley zaczął rywalizować o Intercontinental Championship z liderem Nation of Domination – The Rockiem. Triple H odebrał Rockowi mistrzostwo w Ladder matchu na SummerSlam w 1998. Niedługo później odniósł kontuzję kolana. Rywalizacja pomiędzy Triple H’em a Rockiem była kontynuowana, kiedy DX walczyło ze stajnią The Corporation. 25 stycznia 1999, Triple H zawalczył z The Rockiem o WWF Championship w „I Quit” matchu. Wypowiedział słowa „I quit”, kiedy Kane miał wymierzyć jego przyjaciółce Chynie Chokeslam. Triple H poddał walkę, by ratować wrestlerkę.
Na WrestleManii XV, Triple H przegrał z Kanem po tym jak w walkę zainterweniowała Chyna, powracając do DX. Tej samej nocy, Triple H i Chyna zdradzili członka DX, X-Paca, pomagając Shane’owi McMahonowi obronić European Championship. Triple H i Chyna dołączyli razem do The Corporation, stając się heelami. Po wielu nieudanych próbach zdobycia WWF Championship, Triple H zawalczył z Mankindem i Stone Cold Steve’em Austinem w Triple Threat matchu na SummerSlam; walkę wygrał Mankind. Następnej nocy na Raw, Triple H pokonał Mankinda, zdobywając WWF Championship po raz pierwszy.
16 września 1999 na SmackDown!, Triple H stracił tytuł na rzecz Vince’a McMahona. Tytuł mistrzowski odzyskał na gali Unforgiven, w Six-Pack Challenge'u. Pokonał Stone Colda Steve’a Austina na No Mercy, po czym stracił tytuł w walce z Big Showem na Survivor Series. Triple H kontynuował feud z Vince’em; poślubił jego córkę, Stephanie McMahon. Na gali Armageddon pokonał McMahona w No Holds Barred matchu. Stephanie później przeszła na stronę Triple H’a; razem zaczęli zarządzać WWF.
McMahon–Helmsley Era (2000–2001) W styczniu 2000, Triple H zaczął nazywać samego siebie „The Game”, zaś od Jima Rossa otrzymał przydomek „The Cerebral Assassin”. Początkowo to Owen Hart miał dostać przydomek „The Game”. 3 stycznia 2000 na Raw is War, Triple H pokonał Big Showa zdobywając WWF Championship po raz trzeci.
Na początku 2000 roku rywalizował z Mickiem Foleyem. Zawalczyli ze sobą na Royal Rumble w Street Fight matchu o WWF Championship, z którego Triple H wyszedł zwycięsko po wykonaniu dwóch Pedigree na rywalu. Rywalizacja zakończyła się na No Way Out w Hell in a Cell matchu; Triple H ponownie obronił tytuł, a Foley zmuszony był odejść z federacji. Triple H obronił pas na WrestleManii 2000 w walce z The Rockiem, lecz miesiąc później stracił mistrzostwo na rzecz Rocka. Na Judgment Day odzyskał tytuł, tym razem w godzinnym Iron Man matchu, po czym ponownie go stracił na rzecz Rocka na King of the Ring.
Krótko rywalizował z Chrisem Jericho, a następnie rozpoczął feud z Kurtem Anglem. W rywalizację pomiędzy Triple H’em a Anglem zamieszana była także Stephanie McMahon; razem tworzyli trójkąt miłosny. Na SummerSlam, The Rock pokonał Triple H’a i Angle’a w Triple Threat matchu, broniąc pasa WWF Championship. Feud Triple H’a z Anglem zakończył się wygraną przez Triple H’a walką na Unforgiven.
Triple H rozpoczął rywalizację ze Steve’em Austinem, gdy okazało się, że Triple H zapłacił Rikishi'emu za przejechanie Austina autem na gali Survivor Series w 1999. Triple H i Austin zawalczyli na Survivor Series; Triple H ponownie próbował przejechać Austina, lecz nie udało mu się tego dokonać – Austin wsiadł do wózka widłowego, podniósł auto Triple H’a i zrzucił je z wysokości 3 metrów. Feud został zakończony Three Stages of Hell matchem na gali No Way Out 2001, w którym Helmsley pokonał Austina. W 2001 rywalizował też z The Undertakerem; Undertaker pokonał go na WrestleManii X-Seven. Noc po WrestleManii, Triple H pomógł Austinowi wygrać Steel Cage match z The Rockiem. Triple H i Austin utworzyli tag-team The Two-Man Power Trip. 5 kwietnia Triple H zdobył Intercontinental Championship po raz trzeci. Niedługo później stracił mistrzostwo, lecz odzyskał je w walce z Jeffem Hardym. Na gali Blacklash Triple H i Austin pokonali Kane’a i The Undertakera, zdobywając WWF Tag Team Championship.