260px|right thumb|Defilada 5 Dywizji Strzelców Polskich w Nowonikołajewsku, 1919 thumb|1 Szwadron Ułanów 5 Dywizji Strzelców Polskich w Nowonikołajewsku, 1919 thumb|Żołnierze Dywizji Syberyjskiej w czasie transportu Koleją Transsyberyjską, zima 1919/1920 thumb|Walerian Czuma

5 Dywizja Strzelców Polskich (5 DSP) – wielka jednostka piechoty, wchodząca organizacyjnie w skład Armii Polskiej we Francji, zorganizowana na Syberii i tam, w okresie od stycznia 1919 do stycznia 1920, walcząca w wojnie domowej w Rosji.

Geneza Po przeprowadzonym 6/7 listopada 1917 przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) i rozpędzeniu przez bolszewików 18 stycznia 1918 demokratycznie wybranego parlamentu Rosji (Konstytuanty), na całym obszarze tego państwa zaczęły powstawać oddziały wojskowe walczące z bolszewikami. Polacy przebywający na terenie Imperium Rosyjskiego również przystąpili do tworzenia własnych formacji wojskowych. Jeszcze pod koniec 1917 zaczęły powstawać niewielkie ochotnicze oddziały. Pierwszy zorganizował się legion omski, później semipałatyński i irkucki. Rok później, po opanowaniu Syberii przez wojska Białych pod dowództwem admirała Aleksandra Kołczaka, w Omsku – stolicy białego rządu rosyjskiego – powołano Polski Komitet Wojenny zajmujący się werbunkiem ochotników oraz organizacją szkoły oficerskiej i podoficerskiej. Jego delegatury powstały w kilkunastu syberyjskich miastach, między innymi w Nowonikołajewsku, Tomsku i Irkucku. Akcją wojskową na Syberii kierował major Walerian Czuma, weteran II Brygady Legionów Polskich. W szczytowym okresie dywizja liczyła około 16 500 żołnierzyKazimierz Krajewski: Nie tylko Dowborczycy, Biuletyn IPN numer 1-2, 2009..

Działalność W rezultacie 25 stycznia 1919 powstała 5 Dywizja Strzelców Polskich (nazywana była też Dywizją Syberyjską), w składzie trzech pułków piechoty, batalionu szturmowego, pułku ułanów, pułku artylerii, batalionu inżynieryjnego, służby sanitarnej i taborów – łącznie niemal 12 tysięcy żołnierzy. Na jej czele stanął pułkownik Kazimierz Rumsza. Organizacyjnie dywizja należała wraz z 4 Dywizją Strzelców Polskich generała Lucjana Żeligowskiego (działającą na południu Rosji) do Armii Polskiej we Francji generała Józefa Hallera. Do szeregów Dywizji Syberyjskiej masowo garnęli się Polacy – dawni jeńcy z armii austro-węgierskiej i niemieckiej, jak też miejscowi ochotnicy, często zesłańcy polityczni bądź ich potomkowie. Dywizja od samego początku przystąpiła do walki z oddziałami komunistycznymi, wspomagając rosyjskie wojska kontrrewolucyjne admirała Aleksandra Kołczaka, Korpus Czechosłowacki i wojska Ententy. Do jej głównych zadań należała ochrona strategicznie ważnej Kolei Transsyberyjskiej na prawie tysiąckilometrowym odcinku od Nowonikołajewska przez Aczyńsk, Krasnojarsk do stacji Klukwiennaja. W tym celu wykorzystywała cztery pociągi pancerne o nazwach: „Kraków”, „Warszawa”, „Poznań” i „Poznań II” (zdobyty na bolszewikach). Po rzece Ob pływało kilka uzbrojonych statków z polskimi załogami. Obok walk dywizja prowadziła też działalność kulturalno-oświatową wśród żołnierzy i miejscowej polskiej ludności. Przy poszczególnych oddziałach istniały biblioteki, teatry i gospody żołnierskie. Instruktorzy oświatowi Dywizji prowadzili wykłady z historii i literatury polskiej, a także naukę czytania i pisania. Opieką otaczano działające w syberyjskich miastach polskie drużyny harcerskie. Z okazji świąt narodowych organizowano akademie i wieczornice. Wydawano polską prasę.

Od jesieni 1919 – wskutek wielkiej ofensywy bolszewickiej – Dywizja wycofywała się na wschód jako tylna straż pozostałych „białych” wojsk, powstrzymując nieprzyjacielski pościg. Jej marszowi w głąb Syberii towarzyszyły ciężkie walki w trudnych warunkach syberyjskiej zimy, między innymi w okolicach stacji kolejowych Tutalskaja, Litwinowo i 3-dniowy bój kapitana Werobeja pod miastem Tajga. W styczniu 1920, po nawiązaniu tajnych kontaktów między Korpusem Czechosłowackim i bolszewikami, eszelony 5 Dywizji Strzelców Polskich zostały otoczone i 10 stycznia 1920 musiały skapitulować i złożyć broń koło stacji kolejowej Klukwiennaja (120 km na wschód od Krasnojarska). Niegodzące się na kapitulację resztki dywizji zorganizowały się w Harbinie w Odrębny Batalion Piechoty pod dowództwem kapitana Józefa WerobejaJ.P. Wiśniewski: Ewakuacja oddziałów polskich z Dalekiego Wschodu w 1920, „Zesłaniec” 2004, numer 4, 15–37..

Epilog Większość polskich żołnierzy została wzięta do niewoli i następnie skierowana do katorżniczej pracy w bardzo złych warunkach, w związku z czym bardzo wielu z nich zmarło. Ci, którzy przeżyli bolszewicką niewolę, wrócili do Polski dopiero po podpisaniu w marcu 1921 traktatu ryskiego kończącego wojnę polsko-bolszewicką 1919/1920 – kadra oficerska zasiliła Dywizję Ochotniczą. Natomiast blisko tysiąc oficerów i żołnierzy nie uznało faktu kapitulacji i – podzieliwszy się na małe oddziałki – przebiło na własną rękę do Irkucka. Stamtąd przez Mongolię i Mandżurię dotarli na wybrzeże Morza Japońskiego. Tam ocalali polscy żołnierze (ponad 900) i około 300 osób cywilnych, na czele których stanął były dowódca Dywizji pułkownik Kazimierz Rumsza, zaokrętowało się na pokład brytyjskiego parowca. Po blisko 3-miesięcznej podróży morskiej 1 lipca 1920 dotarli do Gdańska. Zgłosili się oni do walki z bolszewikami w kraju, w związku z czym sformowano z nich batalion strzelców i Legię Oficerską. Potem, gdy do oddziału dołączyło około 5 tysięcy ochotników z Kalisza, Kutna, Łodzi i Włocławka, została utworzona brygada piechoty, zwana Brygadą Syberyjską. O roztoczenie opieki nad zdemobilizowanymi i powracającymi z frontu żołnierzami z 5 Dywizji Syberyjskiej zwracali się księża posłowie, między innymi Władysław Chrzanowski.

W styczniu 1921 brygada została przeformowana w Dywizję Syberyjską, a w październiku tego roku przemianowana na 30 Dywizję Piechoty.

Zmarli i pomordowani żołnierze Dywizji Syberyjskiej byli chowani między innymi na cmentarzu w Krasnojarsku (400 ofiar). W syberyjskim mieście zachowanymi mogiłami zajmuje się obecnie miejscowa Polonia.

30 Dywizja Piechoty kontynuowała tradycje Dywizji Syberyjskiej, a jej pułki piechoty: 82 Syberyjski pułk piechoty – 1 Syberyjskiego pułku piechoty, 83 pułk Strzelców Poleskich – 2 Syberyjskiego pułku piechoty, 84 pułk Strzelców Poleskich – 3 Syberyjskiego pułku piechoty.

Organizacja dywizji

Organizacja 5 Dywizji Strzelców Polskich: dowództwo 5 Dywizji Strzelców Polskich 1 pułk strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki 2 pułk strzelców polskich na Syberii 3 pułk strzelców polskich im. Henryka Dąbrowskiego 1 pułk ułanów 5 pułk artylerii polowej batalion inżynieryjny batalion kadrowy – podpułkownik Leonard Brzeziński-Dunin naczelny lekarz baonu kadrowego – Marian Nowotny młodszy lekarz baonu kadrowego – Władysław Trembiński batalion szturmowy – kapitan Edward Dojan-Miszewski lekarz baonu szturmowego – Marian Tempka żandarmeria polowa – kapitan Darowski † IV 1920 Krasnojarsk sąd dywizyjny – major Kamiński † XI 1920 Omsk szef sanitarny dywizji – płk lek. Franciszek Toczyski naczelny lekarz – dr Wiktor Feliks Fiweger (oraz chirurg w szpitalu dywizyjnym) lekarz do zleceń – Stanisław Konstantynowicz rezerwa – kpt. lek. Władysław Wróblewski szpital dywizyjny ordynator – Mateusz Chełmoński ordynator i lekarz sztabu dywizji – Arkadiusz Kapłan ordynator – Ernest Pęski szpital powszechny starszy ordynator – ppłk lek. Michał Kasperowicz starszy ordynator – Stanisław Branicki ordynator – Janina Hurynowicz ordynator – kpt. lek. Władysław (Czesław?) Jastrzębski komendant pociągu sanitarnego nr 9 – Wacław Wójcik

Skład pułku strzelców: 3 bataliony każdy: 3 kompanie po 150 żołnierzy batalion karabinów maszynowych 4 kompanie po 6 karabinów maszynowych i 100 żołnierzy kompania zwiadu pieszego: 2 karabiny maszynowe i 100 żołnierzy oddział zwiadu konnego: 2 lekkie karabiny maszynowe i 60 żołnierzy kompania łączności pluton saperów kompania sztabowa

Skład pułku ułanów: 4 szwadrony po 150 szabel

Skład pułku artylerii: 6 baterii po 4 działa

Kawalerowie Virtuti Militari Żołnierze „5 Dywizji Syberyjskiej WP na Wschodzie” odznaczeni 22 czerwca 1922 Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Jedną gwiazdką *) oznaczono kawalerów VM – żołnierzy 82 pp, dwiema gwiazdkami **) oznaczono kawalerów VM – żołnierzy 83 pp

Odznaka W okresie II Rzeczypospolitej Związek Sybiraków przyznawał odznakę pamiątkową 5 Dywizji Syberyjskiej. Komisja Odznaki Pamiątkowej byłych Wojsk Polskich we Wschodniej Rosji (Syberia) wznowiła prace w 1937.

Przypisy „Pancerniak” – miesięcznik 5 Kresowej Dywizji Zmechanizowanej Nr 5 (34), kwiecień 1991, s. 2.

Bibliografia

Witold Jarno: 1 Dywizja Strzelców Armii Generała Hallera, 2006, .

„Tygodnik Ilustrowany” 24 lipca 1920, s. 590. Michał Pawlikowski: „Syn Ziemi Radomszczańskiej. Życie i działalność posła na Sejm II Rzeczypospolitej ks. dr Władysława Chrzanowskiego 1886-1933”, Strzałków 2011, .

Stefan W. Wojstomski: „Sprzymierzeńcy. Czesi na Syberii 1918-1920”, Warszawa 1938, Instytut Wydawniczy „Biblioteka Polska”, s. 243.

Kategoria:Armia Polska we Francji Kategoria:5 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie) Kategoria:Interwencja Sprzymierzonych w rosyjskiej wojnie domowej 1917–1921 Kategoria:Zagraniczne formacje wojskowe rosyjskiej wojny domowej Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1919 Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1920