Dirty Dancing lub Wirujący seks – dramatyczny romans taneczny produkcji amerykańskiej z roku 1987 wyreżyserowany przez Emile’a Ardolino, w rolach głównych wystąpili Patrick Swayze, Jennifer Grey i Jerry Orbach.

Obsada Patrick Swayze – Johnny Castle Jennifer Grey – Frances „Baby” Houseman Jerry Orbach – dr Jake Houseman Kelly Bishop – Marjorie Houseman Jane Brucker – Lisa Houseman Cynthia Rhodes – Penny Johnson Jack Weston – Max Kellerman Max Cantor – Robbie Gould Neal Jones – Billy Kostecki

Patrick Swayze za główną rolę w Dirty Dancing otrzymał 200 tys. dolarów, za epizodyczny występ w prequelu Dirty Dancing 2 wypłacono mu 5 mln. Partnerem Jennifer Grey miał być początkowo Billy Zane (Johnny miał mieć włoskie korzenie i egzotyczną urodę), jednak młody aktor nie wypadł najlepiej na próbnych zdjęciach i podjęto decyzję o zatrudnieniu Patricka Swayze, który dał się już poznać dzięki rolom w filmach Outsiderzy i Czerwony świt.

Fabuła Lato 1963 roku. Frances Houseman, zwana przez znajomych Baby (Jennifer Grey), jest pozytywnie nastawioną do życia nastolatką, spędzającą wakacje z rodziną w letnim ośrodku wypoczynkowym Kellerman's. Pewnego wieczoru poznaje tancerza Johnny’ego Castle (Patrick Swayze), uzdolnionego i przystojnego instruktora tańca. W obliczu niedyspozycji jego partnerki tanecznej Penny (zaszła w ciążę), Baby przechodzi intensywny kurs tańca i zastępuje ją na pokazie mambo w hotelu. Wkrótce Baby i Johnny zakochują się w sobie, lecz ich związek nie jest zaakceptowany przez ojca dziewczyny, który podejrzewa chłopaka o nieślubne ojcostwo. W ostatni dzień pobytu w ośrodku ojciec przypadkowo dowiaduje się, że Johnny jest niewinny. Zakochana para udowadnia swoją miłość w pamiętnym i pasjonującym finalnym tańcu przy muzyce (I've Had) The Time of My Life.

O filmie Dirty Dancing był niskobudżetową produkcją mało znanego, niezależnego studia Vestron Pictures. Spotkał się z niepochlebną krytyką ze strony czołowych amerykańskich recenzentów, zyskał jednak ogromną popularność wśród publiczności sprawiając, że ze 170 mln dolarów dochodów ze sprzedaży biletów (przy koszcie produkcji 6 mln.) film stał się jednym z największych hitów 1987 roku. Dobrą passę kontynuował również w wypożyczalniach wideo, stając się pierwszym amerykańskim tytułem, który przekroczył granicę 1 mln dolarów z wpływów ze sprzedaży i wypożyczalni. Do 2009 roku zarobił na całym świecie 214 mln dolarów.

Dziś jest kultowym filmem epoki lat 80 XX w., na co składają się: prosta i łatwa w odbiorze (wręcz banalna) fabuła, świetna ścieżka dźwiękowa, perfekcyjne układy taneczne i postać Patricka Swayze.

W maju 2007 roku w sondażu przeprowadzonym na zlecenie brytyjskiej stacji Sky Movies film zajął pierwsze miejsce w plebiscycie „Najchętniej oglądanych filmów kobiecych”.

W 2024 roku został wprowadzony do Narodowego Rejestru Filmowego Stanów Zjednoczonych jako film „znaczący kulturowo, historycznie bądź estetycznie”.

Odbiór w Polsce Polski tytuł filmu, Wirujący seks, został powszechnie skrytykowany.

Nagrody i wyróżnienia Złote Globy 1988 najlepsza komedia/musical (nominacja) Patrick Swayze – najlepszy aktor w komedii/musicalu (nominacja) Jennifer Grey – najlepsza aktorka w komedii/musicalu (nominacja) (I've Had) The Time of My Life (muzyka: Franke Previte, John DeNicola, Donald Markowitz; słowa: Franke Previte) – najlepsza piosenka (nagroda) Oscary 1988 (I've Had) The Time of My Life – najlepsza piosenka (nagroda) Nagroda Grammy 1988 (I've Had) The Time of My Life – najlepsza piosenka (nagroda) Złote Ekrany 1988 – nagroda główna Jedna z ostatnich kwestii filmu (Nobody puts Baby in a corner) zajmuje 98. miejsce na liście najlepszych kwestii filmowych świata według opracowania Amerykańskiego Instytutu Filmowego.

Soundtrack

Soundtrack z filmu jest jednym z najpopularniejszych na świecie, zawiera znane hity, takie jak She’s Like the Wind (śpiewany przez Patricka Swayze), Hungry Eyes (w wykonaniu Erica Carmena), Do You Love Me (z repertuaru The Contours) i inne. Utwór (I've Had) The Time of My Life, skomponowany przez Franka Previte, wykonany przez Billa Medleya i Jennifer Warnes zdobył nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej za najlepszy utwór oryginalny.

Ścieżka dźwiękowa została wydana na płycie w sierpniu 1987 roku. Przez 18 tygodni znajdowała się na 1. miejscu listy Billboard 200. Krążek otrzymał 11 platynowych płyt i w ciągu kolejnych 20 lat sprzedał się w ilości 42 mln egzemplarzy.

Musical W roku 2004 w Australii powstała musicalowa wersja filmu – Dirty Dancing: The Classic Story on StageInformacja o australijskim musicalu. Produkcja była komercyjnym sukcesem – w ciągu pół roku sprzedano 200 000 biletów. Na londyńskim West Endzie premiera miała miejsce 23 października 2006 na deskach Aldwych TheatreInformacja o premierze londyńskiej. Spektakl pobił rekordy przedsprzedaży. Obejrzało go niemal 1 mln widzów. We wrześniu 2011 roku spektakl zadebiutował na Broadwayu. Powstały również wersje: niemiecka i holenderska przedstawienia.

Remake W 2004 roku powstał remake Dirty Dancing: Havana Nights, luźno nawiązujący do fabuły wersji oryginalnej filmu, akcja toczy się na Kubie w 1958 roku. W latach 1988–1989 telewizja CBS wyemitowała 11-odcinkowy serial (w Polsce pokazany przez Polsat). W sierpniu 2011 r. pojawiły się informacje o planowanym remake'u filmu. Jednak rok później, w czerwcu 2012, wytwórnia Lions Gate Entertainment odroczyła przedsięwzięcie do 2014 roku. W 2017 roku powstał film telewizyjny w reżyserii Wayne’a Blaira, w rolach głównych wystąpili Colt Prattes i Abigail Breslin. Nakręcono także krótką parodię filmu pt. "Dirty Dancing Capoeira Nights".

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Amerykańskie melodramaty Kategoria:Amerykańskie filmy muzyczne Kategoria:Amerykańskie filmy z 1987 roku Kategoria:Filmy w reżyserii Emile’a Ardolino Kategoria:Filmy o tematyce tanecznej Kategoria:Taniec w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Filmy nagrodzone Oscarem za najlepszą piosenkę oryginalną Kategoria:Filmy nagrodzone Złotym Globem za najlepszą piosenkę