Ataraksja ( – brak zamętu, niepokoju) – postawa niewzruszoności, równowagi i spokoju ducha, ideał spokoju wewnętrznego człowieka. Jedna z cech mędrca według filozofów hellenistycznych.
Filozofia starożytna Stan ataraksji osiągany jest przez wyzbycie się nadmiernych pragnień oraz lęku przed śmiercią i cierpieniem, a znajdowanie radości duchowych, których źródłem jest cnota i rozum. Jest to stan doskonały, stanowiący warunek szczęścia, a niekiedy nawet z nim tożsamy.
Pojęcie ataraksji wprowadzone zostało przez Demokryta, a upowszechniło się wśród filozofów epoki hellenistycznej, w poszczególnych szkołach przyjmując nieco odmienne znaczenia:
Epikureizm: jest utożsamiana z przyjemnością katastematyczną i brakiem cierpienia (aponią); Stoicyzm: jest utożsamiana z apatheią, czyli brakiem namiętności. Stoicyzm początkowo nie używał tego pojęcia. Pojawiło się ono u stoików w epoce przed Cyceronem; Sceptycyzm Pirrona: to brak wzburzeń i spokój wewnętrzny; Akademicy, perypatetycy i późni sceptycy: tożsama z metriopatią - miarkowaniem namiętności.
Zobacz też upeksa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne Kategoria:Etyka