Abraham Olano Manzano (ur. 22 września 1970 w Anoeta) – hiszpański kolarz szosowy, wicemistrz olimpijski oraz trzykrotny medalista szosowych mistrzostw świata.
Kariera Olano rozpoczął swoją profesjonalną karierę w 1992 roku w drużynie Lotus-Festina. W 1993 zmienił team na hiszpański Clas-Cajastur, którego kapitanem był Tony Rominger. Rominger często wypowiadał się o obowiązku Abrahama Olano, który, jako dobry „czasowiec”, miał wspierać Romingera na Tour de France podczas drużynowej czasówki, w celu pokonania Miguela Induráina i jego drużyny Team Banesto. Stało się jednak inaczej, ponieważ już na 2. etapie, na niesławnym „Passage du Gois” przewrócił się i ranny wycofał się z wyścigu.
Również w 1994 roku stanął na starcie Tour de France, tym razem w barwach drużyny Mapei-Clas. Już wiosną Olano zwrócił na siebie uwagę dobrymi wynikami. Wygrał m.in. wyścig Vuelta a Asturias oraz podwójne mistrzostwo Hiszpanii (w wyścigu szosowym i w jeździe indywidualnej na czas). Ostatecznie na Tour de France zajął 30. lokatę. Aby pokonać swoje problemy z wagą, od 1994 roku współpracował z lekarzem, Michele Ferrarim, który opracował dla kolarza specjalny plan dietetyczny. Dzięki temu w 1995 roku Olano zdobył wysokie 4. miejsce na etapówce Paryż-Nicea. Z wielkimi oczekiwaniami przygotowywał się na start w Tour de France, jednak kolejne dwa wypadki wykluczyły go z tegorocznego startu w tej imprezie.
Wszystkie nadzieje leżały teraz w drugiej połowie sezonu '95 i Olano nie rozczarował swoich fanów. Zajął wysokie, 2. miejsce na Vuelta a España tuż za Laurentem Jalabertem, wygrywając wszystkie 3 czasówki w tym wyścigu. Ukoronowaniem tego sezonu było zwycięstwo w wyścigu ze startu wspólnego i srebro w indywidualnej jeździe na czas na mistrzostwach świata w Duitamie.
Z powodu swojego słabego punktu, jakim były długie i ciężkie podjazdy, stracił różową koszulkę lidera Giro d’Italia 1996 na dzień przed zakończeniem wyścigu i wylądował ostatecznie na 3. miejscu w klasyfikacji generalnej. Góra Mortirolo okazała się zbyt stroma dla Hiszpana. Na Tour de France stracił na Col d'Aubisque ponad 8 minut, mimo że przed tym etapem miał, wydawać by się mogło, zapewnione drugie miejsce. W tym samym roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, gdzie zdobył srebro w indywidualnej jeździe na czas, przegrywając tylko z Induráinem. W 1997 Olano podpisał umowę z drużyną Banesto, gdzie miał pójść w ślady Miguela Induráina. Jego możliwości zostały jednak przecenione. Był wprawdzie, podobnie jak Indurain, świetnym czasowcem, jednak jego potencjał w górach był ograniczony. Mimo że na mistrzostwach świata w Valkenburgu w 1998 roku zdobył tytuł mistrza świata w jeździe na czas i wygrał Vuelta a España, nigdy nie dorównał Indurainowi. W tym też roku musiał zrezygnować ze startu w Tour de France, z powodu problemów zdrowotnych, a rok wcześniej zajął tu 4. pozycję. Po przejściu do ONCE (w 1999) jego gwiazda zaczęła blednąć. Punktem zwrotnym była Vuelta 1999, gdzie po półtora tygodnia w złotym trykocie lidera doznał załamania formy w Pirenejach. W 2000 roku był czwarty w indywidualnej jeździe na czas podczas igrzysk w Sydney. W walce o podium lepszy okazał się Lance Armstrong. W 2012 roku wszystkie wyniki Amerykanina uzyskane po 1998 roku zostały anulowane, w tym brązowy medal z Sydney. Nie spowodowało to jednak przyznania tego medalu Olano. Ostatni błysk pokazał na Giro d’Italia 2001, gdzie w klasyfikacji generalnej uplasował się na 2. pozycji za Gilberto Simonim. Wraz z końcem sezonu 2002 skończył swoją karierę zawodniczą.
Cytaty „Wygrałbym Vueltę startując nawet przeciwko Jiménezowi.” (w odpowiedzi na krytykę po Vuelta a España 1998, na temat pierwszeństwa w drużynie, które według niektórych powinno przypaść Jimenezowi) „Ullrich nie jest niepokonany.” (Olano przed Tour de France 1998) „Powstrzymywanie się przed jedzeniem jest dla mnie wielkim wyrzeczeniem, ponieważ mam apetyt jak byk.” (Olano o diecie dra Ferrari)
Przynależność drużynowa 1992 Lotus-Festina 1993 Clas-Cajastur 1994-1996 Mapei 1997-1998 Banesto 1999-2002 ONCE
Ważniejsze sukcesy 1995 tytuł mistrza świata; 2. miejsce na Vuelta a España 1996 3. miejsce Giro d’Italia, zwycięstwo w Tour de Romandie 1997 4. miejsce Tour de France + zwycięstwo etapowe 1998 1. miejsce Vuelta a España; tytuł mistrza świata w jeździe na czas 2000 zwycięstwo w Tirreno-Adriático 2001 2. miejsce Giro d’Italia
Bibliografia Profil na cyclingarchives.com
Kategoria:Hiszpańscy kolarze szosowi Kategoria:Hiszpańscy kolarze torowi Kategoria:Hiszpańscy medaliści olimpijscy Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996 Kategoria:Urodzeni w 1970 Kategoria:Zwycięzcy Tour de Romandie Kategoria:Zwycięzcy Vuelta a España Kategoria:Zwycięzcy wyścigu Tirreno-Adriático