Sierniki – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Rogoźno.

Nazwa Miejscowość ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od drugiej połowy XIV wieku. Wymieniona po raz pierwszy w dokumencie zapisanym po łacinie z 1427 pod staropolską nazwą „Zirniki”, w 1399 pod nazwą „Szirniki, Szirniky”, 1402 „Zirzniki”, 1403 „Sirnik[i]”, 1502 „Szyrnyky, Zyrnyki”, 1512 „Syrnyky, Syrznyki”, 1534 „Syernyki”.

Od nazwy miejscowości pochodzi polskie, odmiejscowe, szlacheckie nazwisko Siernickich, właścicieli miejscowości od średniowiecza.

Historia Okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. W pobliżu wsi archeolodzy odkryli kopiec o nieustalonej chronologii.

Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością szlachecką, należącą do szlachty polskiej z rodu Siernickich, a później Sadowskich, Sepieńskich, Zielińskich i innych. Od 1320 tereny, na których powstała miejscowość leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim. W 1357 wieś leżała w ziemi poznańskiej, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W latach 1489-1580 wieś należała do powiatu gnieźnieńskiego, w latach 1502, 1512, 1540, 1563, 1577 do powiatu poznańskiego, a w 1513 powiatu kcyńskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 leżała w parafii Rogoźno.

Pierwsze zapisy o wsi pochodzą z zapisów sądowych i odnotowują Jaśka Siernickiego z Siernik. W 1390 Jasiek Siernicki toczył proces sądowy ze starszym gminy żydowskiej (łac „episcopus Judeorum”) o 4 grzywny z tytułu lichwy. W 1399 wraz z Marcinem ze Zwanowa, (obecnie Dzwonowo miecznikiem kaliskim w sporze z Jakuszem Parskim z Mąkolina, obecnie Mąkolno w powiecie konińskim. W 1403 Jasiek Siernicki (łac. „Zirzniczski”) w sporze z Wichną z Rożnowa dowodził przy pomocy świadków, że ręczył za Wichnę i jej syna, iż nie będą oni niepokoić (staropol. „gabać”) Jaśka Radły o część Rożnowa kupioną przez Radłę od Wichny. W 1403 wspomniany Jasiek Radło odpierał roszczenia Wichny do 1/4 Rożnowa, o którą pozwała ona tegoż Jaśka Siernickiego (łac. „Zirzniczski”). Ponieważ Siernicki nie zaszedł Radły, to Radło zapłacił opłatę zwaną przysądne.

W 1399 w sprawie Przybysława Pięty z Przesieki w powiecie gnieźnieńskim ze Sławnikiem ze Starego w powiecie gnieźnieńskim sąd ziemski nakazał przeprowadzić rozgraniczenie dziedzin Stare, Przesieka i Sierniki. W 1402 sołtys Mikołaj w imieniu dziedzica z Siernik toczył proces z Jaśkiem ze Skoków o zaoranie granicy.

W 1402 źródła wspomniały Paszka Radło dziedzica w Skokach i Siernikach, syna Jaśka Radły. W latach 1403-1404 Paszek Radło odnotowany został jako dziedzic w Skokach, Siernikach i Rożnowie. W 1415 wspomniany w sporze sądowym ze Zbylutem z Popowa. W 1403 Paszek Radło był w sporze z Bodzętą z Chłapowa o dwie części Siernik, w sprawie których Bodzęta „wymawiał Jaśka od mnichów wyprawić”. W latach 1403-1404 Jasiek był w sporze z Przybysławem z Przesieki o wykupienie zastawionego przez tegoż Jaśka Gwiazdowa w powiecie gnieźnieńskim oraz o Sierniki, W 1404 Jasiek Radło wraz z braćmi toczył spór z Sędziwojem Mylińskim o Sierniki.

W 1489 odnotowano Stanisława Nogiecia Otuskiego, który dał Dorocie, żonie Jana Smoszewskiego dziedzica w Glinnie w powiecie poznańskim 1/4 miasta Skoki i połowę Siernik w powiecie gnieźnieńskim oraz 350 grzywien szer. półgroszy, a otrzymał w zamian połowę Glinna. Katarzyna żona tegoż Stanisława wraz z Piotrem i Benedyktem synami zmarłej Anny Zajączkowskiej i Ludgierza wójta obornickiego dali wspomnianej Dorocie (siostrze Katarzyny i Anny, a zarazem ciotce Piotra i Benedykta), 1/4 Skoków, połowę Siernik oraz sumę 350 grzywien otrzymując w zamian połowę Glinna.

W latach 1489-1506 odnotowany został Jan Smoszewski, w 1489 jako mąż Doroty. W 1506 dał on Andrzejowi Sepieńskiemu połowę Siernik w powiecie gnieźnieńskim, którą trzymała druga żona Jana - Małgorzata, a otrzymał w zamian Sarbię w powiecie gnieźnieńskim i 210 grzywien obiegowej monety, za którą miał wykupić ciążące na Sarbi czynsze dla kościoła parafialnego w Skokach, katedry gnieźnieńskiej oraz dla Jakuba i Andrzeja Pląskowskich.

W 1564 Stanisław, Jan, Marcin, Maciej, Jakub i Sędziwój Sadowscy synowie zmarłego Jakuba Sadowskiego sprzedali z zastrzeżeniem prawa wykupu Mikołajowi Zielińskiemu części Siernik i Pokrzywnicy za 1300 złotych. W 1576 Sędziwój Sadowski sprzedał Mikołajowi Zielińskiemu 1/4 Siernik za 5000 złotych, a swej żonie Annie Zamysłowskiej zapisał po 1000 złotych posagu i wiana prawdopodobnie na Siernikach.

W 1575 Jan Sepieński sprzedał z zastrzeżeniem prawa wykupu na 4 lata Mikołajowi Zielińskiemu folwark w Siernikach wraz z jednym łanem opuszczonym i łąkami za 700 złotych. W 1578 Jan Sapieński odnotowany został jako dziedzic siernicki. W 1534 odnotowano pobór podatkowy z Siernik od 8 łanów. W 1577 miał miejsce pobór z miejscowości o nieustalonym wymiarze. W 1580 pobór zapłacili Mikołaj Zieliński oraz Jan Sepieński.

Wieś położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 29..

1973-76 w gminie WągrowiecDz.U. 1976 nr 41 poz. 244. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa pilskiego.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Archiwalne widoki miejscowości w bibliotece Polona

Kategoria:Rogoźno (gmina)