thumb|250px|Warstwa w Salta (Argentyna). thumb|250px|Strona z monografii Williama Smitha
Stratygrafia – dział geologii historycznej zajmujący się ustalaniem wieku i przyczyn rozmieszczenia skał w skorupie ziemskiej.
Twórcą podstawowych praw stratygrafii był duński geolog Nicolaus Steno. Natomiast twórcą biostratygrafii był angielski inżynier William Smith, który w 1795 roku odkrył podczas budowy kanałów, że w warstwach skalnych są obecne charakterystyczne dla nich skamieniałości, które pozwalają te warstwy identyfikować i określać ich wiek geologiczny. Stratygrafia przyczyniła się m.in. do rozwoju badań paleontologicznych. Dopiero jednak odkrycie zjawiska promieniotwórczości i wykorzystanie izotopów promieniotwórczych umożliwiło wyznaczenie wieku bezwzględnego skał w latach.
Do podstawowych metod wykorzystywanych przez stratygrafię należąPolskie zasady stratygrafii. G. Racki, M. Narkiewicz (red.), 2006:
litostratygrafia (wyróżniająca jednostki skalne na podstawie typu skał), biostratygrafia (wyróżniająca jednostki skalne na podstawie znajdowanych w nich skamieniałości), chronostratygrafia (porządkująca skały na podstawie ich wieku), magnetostratygrafia (porządkująca skały na podstawie podobieństwa ich własności magnetycznych), stratygrafia sekwencji (wyróżniająca jednostki stratygraficzne na podstawie interpretacji środowiska powstania), pedostratygrafia (wyróżniająca jednostki glebowe na podstawie analiz zachowanych poziomów glebowych)Marks L., Ber A., Lindner L. (red.), 2014. Zasady polskiej klasyfikacji i terminologii stratygraficznej czwartorzędu. Komitet Badań Czwartorzędu PAN, Warszawa..
Prowadzone w drugiej połowie dwudziestego wieku geofizyczne badania sejsmiczne doprowadziły do narodzin stratygrafii sejsmicznej, a następnie stratygrafii sekwencji.
Zobacz też tabela stratygraficzna
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teoria i metodologia archeologii