Espen Odd Bredesen (ur. 2 lutego 1968 w Oslo) – norweski skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski, dwukrotny mistrz świata, wicemistrz świata w lotach, zdobywca Pucharu Świata oraz zwycięzca 42 Turnieju Czterech Skoczni.
Życiorys Jako dziecko interesował się wieloma dyscyplinami sportowymi. W zimie jeździł na nartach, latem grał w piłkę nożną, uprawiał także hokej, pływanie, koszykówkę i tenis. Narty po raz pierwszy założył w wieku dwóch lat. Trenował na położonej koło domu małej skoczni Bjartbakken. W wieku 10 lat zapisał się do klubu Oppsal IF. Podczas swych pierwszych zawodów wystąpił w kombinezonie uszytym przez matkę. Choć wygrał ten konkurs, w latach dziecięcych był raczej przeciętnym skoczkiem. Nigdy nie udało mu się dostać do Hovedlandsrennet – konkursu, w którym startują nastolatkowie z całej Norwegii. W wieku 21 lat zdobył swój pierwszy tytuł mistrza Norwegii. Tytuł ten zdobył później jeszcze ośmiokrotnieBiografia Bredesena na stronie Skoki narciarskie.pl .
W Pucharze świata w skokach zadebiutował w sezonie 1989/1990, zajmując 45. miejsce w konkursie rozegranym 16 grudnia 1989 w Sapporo. W sezonie tym wystartował jeszcze ośmiokrotnie, jednak punktów nie wywalczył, wobec czego nie został sklasyfikowany w klasyfikacji generalnej. Pierwsze punkty w karierze zdobył na początku sezonu 1990/1991, 16 grudnia 1990 zajmując 10. miejsce w Sapporo, dokładnie rok po swoim debiucie. Pierwszą wielką imprezą w jego karierze były mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 1991, gdzie był szesnasty na dużej skoczni, a na normalnej zajął na 52. miejsce. W konkursie drużynowym Norwegowie z Bredesenem w składzie zajęli czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal z reprezentantami Niemiec. Sezon ten zakończył na 34. miejscu.
Zimą następnego roku pojechał na igrzyska olimpijskie w Albertville, gdzie zajął ostatnie, 58. miejsce na skoczni normalnej i 57. miejsce (trzecie od końca) na dużej. Norweskie media wzywały Espena do zakończenia kariery i niepojawiania się na międzynarodowych zawodach. Pewien szwedzki dziennikarz porównał Norwega do Eddiego „Eagle” Edwardsa, nazywając go „Espen the Eagle”. W tym samym roku zajął 11. miejsce na mistrzostwach świata w lotach w Harrachovie.
Przełom w jego karierze nastąpił w 1993. Na mistrzostwach świata w Falun zwyciężył w konkursie indywidualnym na dużej skoczni, wyprzedzając Jaroslava Sakalę oraz Andreasa Goldbergera. Ponadto wspólnie z Bjørnem Myrbakkenem, Helge Brendryenem i Øyvindem Bergiem zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. W konkursie indywidualnym na skoczni normalnej zajął 19. miejsce. 6 marca 1993 w Lahti po raz pierwszy stanął na podium zawodów PŚ, zajmując trzecie miejsce, a cztery dni później, w Lillehammer odniósł pierwsze pucharowe zwycięstwo. W klasyfikacji generalnej sezonu 1992/1993 zajął piąte miejsce.
Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1993/1994. Drugie miejsce w Oberstdorfie, zwycięstwo w Garmisch-Partenkirchen, piąte miejsce w Innsbrucku i zwycięstwo w Bischofshofen dało mu zwycięstwo w 42. edycji Turnieju Czterech Skoczni. Norweski dziennik Adresseavisen zamieścił długi reportaż o Turnieju. Triumf ten podniósł oczekiwania norweskich kibiców wobec Bredesena w związku ze zbliżającymi się igrzyskami w Lillehammer. Już po pierwszej serii skoków na normalnej skoczni Bredesen prowadził po skoku na odległość 100,5 m. Jego młodszy rodak Lasse Ottesen skoczył co prawda 2 metry dalej, jednak otrzymał niższe oceny za styl; na trzecim miejscu znajdował się Noriaki Kasai. W drugiej serii Bredesen ustanowił rekord skoczni wynikiem 104,0 m i zapewnił sobie pierwszy złoty medal dla Norwegii od czasu wprowadzenia stylu „V”. Wyprzedził drugiego w konkursie Ottesena o 14 punktów, a trzeciego Dietera Thomę o ponad 20 punktów. Rekord Norwega na normalnej skoczni w Lillehammer pozostał niepobity aż do 3 grudnia 2011, kiedy to o pół metra dalej skoczył Andreas Kofler podczas zawodów Pucharu Świata. Bredesen prowadził także po pierwszej serii skoków na dużej skoczni, po skoku na 135,5 m, wyprzedzając Jensa Weißfloga i Andreasa Goldbergera. Jednakże jego skok w drugiej kolejce na odległość 122,0 metrów wystarczył do zajęcia drugiego miejsca. Zwyciężył Weißflog, który skoczył 11 metrów dalej, trzecie miejsce utrzymał Goldberger. W konkursie drużynowym Norwegowie nie zdobyli medalu, zajmując czwarte miejsce po przegranej walce o brązowy medal z reprezentantami Austrii. W sezonie 1993/1994 Bredesen łącznie dwunastokrotnie stawał na podium, w tym cztery razy zwyciężał, sześć razy był drugi i dwa razy trzeci, co dało mu zwycięstwo w klasyfikacji generalnej PŚ. Ponadto zajął drugie miejsce w sezonie 1993/1994 Pucharu Świata w lotach i zdobył srebrny medal na mistrzostwach świata w lotach w Planicy, w obu przypadkach ulegając jedynie Jaroslavowi Sakali.
Podczas treningu w lecie 1994 doznał kontuzji karku, która spowodowała, że nie mógł trenować z pełnym obciążeniem. W sezonie 1994/1995 tylko raz stanął na podium, 5 lutego 1995 w Falun odniósł swoje ostatnie zwycięstwo w karierze. Miesiąc później, podczas mistrzostw świata w Thunder Bay zajął siedemnaste miejsce na dużej skoczni, na normalnym obiekcie zajął 24. miejsce, a wraz z kolegami z reprezentacji zajął siódme miejsce w konkursie drużynowym. Siódme miejsce zajął także na mistrzostwach świata w lotach w Tauplitz w 1996.
Ostatni raz na podium zawodów Pucharu Świata stanął na początku sezonu 1996/1997 – 1 grudnia 1996 zajął drugie miejsce w Lillehammer. W klasyfikacji generalnej zajął 16. miejsce. Na odbywających się w 1997 mistrzostwach świata w Trondheim prowadził po pierwszej rundzie skoków na skoczni normalnej, jednak zepsuł drugi skok i zajął ostatecznie 15. pozycję. Na dużej skoczni indywidualnie zajął 34. miejsce, a drużynowo Norwegowie z Bredesenem w składzie zajęli piąte miejsce. Mimo tych niepowodzeń 23 marca 1997 na Velikance w Planicy ustanowił nieoficjalny rekord świata w długości skoku narciarskiego wynikiem 210 metrów. Jego ostatnim dużym sukcesem było drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Letniego Grand Prix w 1997 roku.
Wystartował także na igrzyskach olimpijskich w Nagano i odbywających się w tym samym roku mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie, jednakże w obu przypadkach zajmował odległe lokaty. Ostatni oficjalny start Bredesen zaliczył 19 grudnia 1999 na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, gdzie zajął 30. miejsce. Był to jedyny punkt jaki wywalczył w sezonie 1999/2000, co dało mu 79. miejsce w klasyfikacji generalnej.
Łącznie 21 razy stawał na podium, z czego ośmiokrotnie zwyciężał, dziewięć razy był drugi i cztery razy trzeci. W 1994 otrzymał medal Holmenkollen wraz z rosyjską biegaczką narciarską Lubow Jegorową i kazachskim biegaczem Władimirem Smirnowem.
Emerytura Karierę zakończył w 2000 roku. Wielokrotnie służył radą norweskim trenerom, był nawet kandydatem do objęcia stanowiska trenera reprezentacji Norwegii, do czego w końcu nie doszło. Obecnie Espen mieszka w miejscowości Kvaal w pobliżu Trondheim. Pracuje jako specjalista od marketingu i organizacji w drużynie Troenderhopp. Jest także komentatorem skoków dla norweskiej telewizji NRKProfil na stronie NRK . Ma żonę - Vibeke i córkę - Aurorę.
Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca58.9 lutego1992 AlbertvilleSkocznia normalna indywidualnie127.1 pkt -95.7 pkt Ernst Vettori7.14 lutego1992 AlbertvilleSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Rune Olijnyk, Magne Johansen, Lasse Ottesen, Espen Bredesen538.0 pkt-106.4 pkt 57.16 lutego1992 AlbertvilleSkocznia duża indywidualnie74.1 pkt-165.4 pkt Toni Nieminen2.15px20 lutego1994 LillehammerSkocznia duża indywidualnie266.5 pkt-8.0 pkt Jens Weißflog4.22 lutego1994 LillehammerSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Øyvind Berg, Lasse Ottesen, Roar Ljøkelsøy, Espen Bredesen898.8 pkt-71.3 pkt 1.15px25 lutego1994 LillehammerSkocznia normalna indywidualnie282.0 pkt --36.11 lutego1998 NaganoSkocznia normalna indywidualnie82.4 pkt-152.0 pkt Jani Soininen
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca16.10 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia duża indywidualnie183.2 pkt-34.3 pkt Franci Petek4.14 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Espen Bredesen, Kent Johanssen, Jon Inge Kjørum, Rune Olijnyk526.6 pkt-41.0 pkt52.16 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia normalna indywidualnie139.8 pkt-83.1 pkt Heinz Kuttin1.15px21 lutego1993 FalunSkocznia duża indywidualnie241.4 pkt--1.15px23 lutego1993 FalunSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Bjørn Myrbakken, Helge Brendryen, Øyvind Berg, Espen Bredesen821.5 pkt--19.27 lutego1993 FalunSkocznia normalna indywidualnie198.8 pkt-39.0 pkt Masahiko Harada24.12 marca1995 Thunder BaySkocznia normalna indywidualnie197.5 pkt-68.5 pkt Takanobu Okabe7.16 marca1995 Thunder BaySkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Arve Vorvik, Lasse Ottesen, Espen Bredesen, Tommy Ingebrigtsen655.4 pkt-233.6 pkt17.18 marca1995 Thunder BaySkocznia duża indywidualnie178.4 pkt-94.2 pkt Tommy Ingebrigtsen15.22 lutego1997 TrondheimSkocznia normalna indywidualnie243.5 pkt-20.0 pkt Janne Ahonen5.27 lutego1997 TrondheimSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Håvard Lie, Roar Ljøkelsøy, Espen Bredesen, Lasse Ottesen799.0 pkt-156.3 pkt 34.1 marca1997 TrondheimSkocznia duża indywidualnie85.3 pkt-166.8 pkt Masahiko Harada
Mistrzostwa świata w lotach Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca11.22 marca1992 HarrachovLoty indywidualnie312.0 pkt-80.5 pkt Noriaki Kasai2.15px20 marca1994 PlanicaLoty indywidualnie329.8 pkt-21.5 pkt Jaroslav Sakala7.11 lutego1996 TauplitzLoty indywidualnie671.2 pkt-66.9 pkt Andreas Goldberger31.25 stycznia1998 OberstdorfLoty indywidualnie351.0 pkt-425.4 pkt Kazuyoshi Funaki
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce1990/199134.1991/199234.1992/19935.1993/19941.1994/199515.1995/199613.1996/199716.1997/199843.1998/1999101.1999/200079.
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie Nr Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca1.7 marca 1993 LahtiSalpausselkä K-114207.8 pkt3.-16.9 pktIvan Lunardi2.11 marca 1993 LillehammerLysgårdsbakken K-120217.9 pkt1.--3.14 marca 1993 OsloHolmenkollbakken232.0 pkt1.--4.28 marca 1993 PlanicaBloudkova velikanka254.7 pkt1.--5.11 grudnia 1993 PlanicaSrednija velikanka268.5 pkt1.--6.12 grudnia 1993 PlanicaBloudkova velikanka270.0 pkt3.-4.7 pktJens Weißflog7.14 grudnia 1993 PredazzoTrampolino Dal Ben K-90231.5 pkt2.-7.0 pktJens Weißflog8.30 grudnia 1993 OberstdorfSchattenbergschanze230.0 pkt2.-8.1 pktJens Weißflog9.1 stycznia 1994 Garmisch-PartenkirchenGroße Olympiaschanze238.6 pkt1.--10.6 stycznia 1994 BischofshofenPaul-Ausserleitner-Schanze245.0 pkt1.--11.9 stycznia 1994 MurauHans-Walland-Großschanze208.8 pkt2.-5.4 pktNoriaki Kasai12.15 stycznia 1994 LiberecJeštěd A248.6 pkt1.--13.16 stycznia 1994 LiberecJeštěd A210.7 pkt2.-8.2 pktJaroslav Sakala14.23 stycznia 1994 SapporoŌkurayama244.0 pkt2.-9.4 pktJens Weißflog15.20 marca 1994 PlanicaVelikanka329.8 pkt2.-21.5 pktJaroslav Sakala16.27 marca 1994 Thunder BayNormal Thunder266.0 pkt3.-8.0 pktJens Weißflog17.5 lutego 1995 FalunLugnet K-90224.0 pkt1.--18.1 stycznia 1996 Garmisch-PartenkirchenGroße Olympiaschanze227.3 pkt2.-1.3 pktReinhard Schwarzenberger19.6 stycznia 1996 BischofshofenPaul-Ausserleitner-Schanze237.2 pkt2.-14.0 pktJens Weißflog20.14 stycznia 1996 EngelbergGross-Titlis-Schanze238.1 pkt3.-7.8 pktAndreas Goldberger21.1 grudnia 1996 LillehammerLysgårdsbakken K-120267.2 pkt2.-0.4 pktKristian Brenden
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata