thumb|Schemat działań bojowych pułku w latach 1918–1920 thumb thumb thumb thumb thumb thumb thumb 40 pułk piechoty Dzieci Lwowskich (40 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.
Pułk stacjonował w garnizonie Lwów. Święto pułkowe obchodził 30 czerwca.
W kampanii wrześniowej bronił pododcinka „Zachód” odcinka „Warszawa-Zachód” do dnia kapitulacji Warszawy. Jego batalion został początkowo został przydzielony do 2 pułku piechoty Obrony Warszawy, a następnie znajdował się w odwodzie dowódcy odcinka „Warszawa-Wschód” organizując obronę mostów na Wiśle.
Formowanie i zmiany organizacyjne Na rozkaz gen. Bolesława Roji, na Cytadeli we Lwowie, rozpoczęto w 24 listopada 1918 organizację pułku, jako 30 pułk piechoty im. króla Jana Sobieskiego. Pierwszym dowódcą został ppłk Karol Krauss, który werbował ochotników nawet 15 – 16-letnich. W pierwszym dniu werbunku utworzono już jedną kompanię strzelecką a w kilka dni później cały batalion. Zaledwie trzy dni później batalion brał udział w walkach pod Starym Siołem, Żyrawką i Sołonką. Na początku grudnia utworzony został oddział karabinów maszynowych i pluton telefoniczny. 18 grudnia 1918 roku pułk złożył uroczystą przysięgę wojskową. Nazwa pułku, rozkazem Sztabu Generalnego, w dniu 15 lutego 1919 została zmieniona na 3 pułk strzelców Lwowskich, 1 maja 1919 otrzymał nazwę 40 pułk piechoty Strzelców Lwowskich, a następnie Dzieci Lwowskich.
W grudniu 1919 batalion zapasowy pułku stacjonował we Lwowie.
Obsada personalna pułku w 1920StanowiskoStopień, imię i nazwiskoDowódcapłk Stanisław Rosnowski (do 29 IV)kpt. Jan Wierzchoń (30 IV-5 VIII)płk Stanisław Rosnowski (6-19 VIII)ppłk Henryk Weiss (od 20 VIII)Adiutantpor. Stanisław Brzeziński (do 30 V)ppor. Władysław KasztelowiczNast.ppor. dr Antoni Kozłowski (od 12 VIII)II adiutantppor. Tadeusz DekańskiLekarzpor. lek. dr Wojciech WydraKapelanks. Jan Ołdak (do 20 V)ks. Stefan ZegnerOficer sztabukpt. Antoni KuczkaOficer broni i gazowyppor. Paweł Potrzebski († 30 VI)Oficer łącznościppor. Władysław KrólikiewiczDowódca taboru pułkupor. Łukasz BednarczukDowódca plutonu żandarmeriippor. Kazimierz KoczorowskiW sztabie pułku czasowomjr Alojzy ŁukawskiKapelmistrzurz. wojsk. X r. Gustaw JakubiczekDowódca I batalionukpt./ppłk Henryk Weiss (ranny 31 V)kpt. Jan WierzchońAdiutantppor. Stanisław Pleskaczyńskipor. SarneckiOficer prowiantowyppor. Władysław GłódDowódca 1 kompaniipor. Ludwik Paczoski (do 14 VIII)Nast.ppor. Tadeusz SoleckiDowódca plutonupor. Władysław Hanuszewski († 31 V)Dowódca 2 kompaniikpt. Jan Wierzchońpor. Julian Królikowskippor. Mieczysław Kubiczek (ranny 31 V)ppor. Jan Stankiewiczpor. Ludwik KramerDowódca 3 kompaniipor. Adolf Maresch (do 3 VIII)ppor. Jan GrzenkowskiDowódca plutonuppor. Jan Doliwa († 31 V)Dowódca 4 kompaniipor. Mieczysław Geza-Szczyrkowski († 31 V)ppor. Gustaw LaskowskiDowódca 1 KKMkpt. Edward Gaber († 31 V)Nast.ppor. Mikołaj BieganowskiDowódca II batalionumjr Alojzy Łukawskikpt./mjr Józef Nawrocki (VI-VIII)mjr Franciszek PaneszAdiutantppor. Tadeusz MianowskiLekarzppor. lek. Franciszek UsarzOficer prowiantowypor. Jan ZwierzeńskiOficer kasowyppor. Teofil HueblDowódca 5 kompaniipor. Bronisław Wolskippor. Paweł Potrzebski († 30 VI)por. Bronisław KubinDowódca 6 kompaniipor. Antoni Sapka († 16 VIII)por. Bronisław Kubinppor. Aleksander WeraksaDowódca plutonuppor. Stefan MireckiDowódca 7 kompaniippor. Bolesław Węckowicz († 17 VIII)Dowódca 8 kompaniippor. fan Stankiewicz († 14 VIII)Dowódca 2 kkmppor. Leopold FirnhofFer (do 30 V)Dowódca III batalionukpt. Benedykt Majkowskikpt. Władysław Wanagkpt. Benedykt Majkowskikpt. Julian Królikowski (od 2 VIII)Adiutantppor. Władysław KasztelowiczOficer kasowyppor. Jan SelensOficer prowiantowyppor./por. Jan KozakiewiczLekarzppor. podlek. Mieczysław KohnDowódca 9 kompaniippor. Ludwik Dmyszewicz (do 29 VI)ppor. Karol Mleczko (do 24 VII)ppor. Franciszek ŁysakowskiDowódca plutonuppor. Bronisław BujewiczDowódca 10 kompaniippor. Bronisław Witkowski (do 10 VI)ppor. Julian Wańczyk († 1 IX)Dowódca 11 kompaniipor. Stanisław Wasilewskippor. Bronisław BujewiczDowódca 12 kompaniippor. Antoni Jackiewicz († 24 VII)ppor. Karol KorzelskiDowódca 3 kkmppor. Mikołaj Bieganowski (ranny 31 V)por. Otton BlutreichDowódca plutonuppor. Gwido HosbajnDowódca plutonuppor. Adam Sochackioficer baonupor. Stanisław WolskiDowódca kompanii technicznejpor. Łukasz Bednarczukppor. Józef Huppenthal (do 5 VII)por. Fryderyk BlumDowódca kompanii marszowejppor. Franciszek Boczekppor. Ludwik Urban († 17 VIII)Oficer pułkukpt. Jan Englert (przydzielony do 5 DP)Oficer pułkupor. Stefan KozłowskiOficer pułkupor. Henryk Kwieciński († 31 V)Oficer pułkupor. Stanisław LewickiOficer pułkupor. Stanisław ManiewskiOficer pułkuppor. RakowskiOficer pułkuppor. Batkowski (ranny 9 IX)Oficer pułkuppor. Edward HuszczaOficer pułkuppor. Wincenty Lewandowski († 24 VIII)Oficer pułkuppor. RosenstockOficer pułkuppor. Walkowski († 9 IX)Oficer pułkupchor. Kordaszewski (ranny 31 V)
Pułk w walce o granice Udział w wojnie polsko-ukraińskiej 27 grudnia nieprzyjaciel przeprowadził atak na całym froncie lwowskim. Część batalionu w składzie dwóch kompanii ochraniała Lwów na tzw. Kościarni, ponosząc straty sięgające 30% stanu osobowego, zaś trzecia kompania skutecznie broniła swoich pozycji w miejscowości Hołosko Wielkie. Od 13 stycznia 1919 bataliony prowadziły walki w rejonie Fręclówki, Malechowa, Laszek, Kulparkowa i Rzęsny Polskiej. W pierwszej połowie marca pułk otrzymał uzupełnienie w postaci batalionu szturmowego brygady lwowskiej, co umożliwiło utworzenie drugiego, pełnego batalionu. Wraz z batalionem szturmowym weszły w skład jednostki kobiety, które potem dzielnie i z wyróżnieniem walczyły na froncie. Odnotowany stan pułku 25 kwietnia to: 55 oficerów, 1231 szeregowych i 12 karabinów maszynowych.
Od 29 kwietnia bataliony ruszyły do natarcia i zdobyły miejscowości: Hamulec, Wólkę Hamulcową i wieś Grzęda. Na tych pozycjach pozostawały do 15 maja, którego to dnia ruszyła ofensywa polskich wojsk na frontach małopolskim i wołyńskim. Pułk, wspierając 38. pułk piechoty, zajmował kolejno: Koszelów, Nowe Sioło, Stroniatyn, Kukizów – (miejscowości koło Kulikowa), a następnie Zapytów, Jaryczów i Ceprów. W ciężkich, zwycięskich walkach przez Chałupki, Połonice, Zuchorzyce, Gołogóry Lackie, Machnowce i Jeziornę (miejscowości na Wyżynie Podolskiej) dotarł pod Zborów. Po krótkim odpoczynku przebazował się w okolice Tarnopola, gdzie pozostawał jako pułk odwodowy. W tym czasie powstały dwie kolejne kompanie i utworzono patrole żandarmerii polowej. Pod naporem nieprzyjaciela, wzmocnionego posiłkami, od 15 czerwca pułk był zmuszony do wycofania się z zajmowanych pozycji i przez: Mszanę, Żukowce, Kubińce i Jarosławińce dotarł do wsi Nuszcze. Następnie wykonując rozkazy dowództwa dywizji, 21 czerwca wycofał się najpierw na linię Złoczów – Sasów, a potem do Skwarzawy. W ofensywie 28 czerwca, wespół z 38. pułkiem piechoty, uderzył w kierunku na Kniaże, Złoczów, Nuszcze, Olejów i Bzowice – stając na linii rzeki Seret, gdzie patrolował rzekę, robiąc nękające wypady na drugi brzeg. W tym okresie do pułku wcielono oddziały rotmistrza Abrahama a w każdym batalionie utworzono pluton miotaczy min i granatów. Bez walki przeszedł 16 lipca 1919 r. dawny kordon graniczny na północ od Zbaraża i stanął na dawnej granicy austriacko-rosyjskiej.
Pułk w wojnie polsko-bolszewickiej Na dawnej granicy austriacko-rosyjskiej pułk stał do 5 sierpnia, po czym wraz z 5. Dywizją Piechoty zwaną nieoficjalnie „lwowską”, jako odwód frontu małopolskiego, obsadził rzekę Zbrucz pomiędzy Siekierzyńcem a Bednarówką, gdzie pozostał do 10 września. Między 11 września a 26 września pomagał miejscowej, bardzo biednej ludności w pracach polowych, po czym powrócił nad Zbrucz. Dopiero 10 października został zluzowany i przemieścił się w okolice Białej, Czystyłowa i Płotysza. Na początku lutego 1920 pułk zebrał się koło wsi Toki zaś 18 lutego ruszył do boju i w ciągu dnia zdobył: Różany, Daszkowce, Szczodrową, Susłowce i Kopytyńce. W kolejnych dniach Nowokonstantynów oraz Nową Sieniawkę i osiągnął linię rzeki Boh, gdzie przez prawie trzy miesiące prowadził walki pozycyjne. W marcu pluton żandarmerii został zmieniony przez pluton jeźdźców, którzy sprawdzili się szczególnie podczas wypadów na pozycje nieprzyjaciela. Z zajmowanych pozycji nad Bohem pododdziały wykonywały wypady: 3 marca na Janowce, 17 marca na Łuki i Zinowińce, 25 marca na Dumenki, 27 marca ponownie na Janowce i Łuki a 11 kwietnia na Łysą Górę i ponownie Zinowińce. Te działania do tego stopnie zdeprymowały wojska sowieckie, że 24 kwietnia, „po cichu” opuściły swoje pozycje. 6 Armia a w jej składzie pułk, przeszły do ofensywy z zadaniem rozbicia nieprzyjaciela w rejonie Płoskirowa i Żmerynki. 26 kwietnia przeszła na polską stronę 3 Brygada Ukraińska tzw. strzelcy siczowi. Pułk będący dalej w ofensywie zajmował kolejno: Hutę Lityńską, Janopol i Winnicę, po czym przeszedł rzekę Boh i w dalszym marszu dotarł do miejscowości: Telepeńki Małe, Kossakówka, Kobylince, Przyborówka i Studnica – nigdzie nie natrafiając na wroga. Następnie przez: Pieszoczyn, Popówkę, Gordyjówkę i Strutyńce dotarł 12 maja do miejscowości Żornyszcze (na wschód od Winnicy i na południe od Koziatyna). Była to najdalej na wschód wysunięta miejscowość jaką zajął pułk. Zwiad prowadzony przez polskich lotników w głąb Ukrainy uprzedził o zbliżaniu się armii Budionnego. Zgodnie z rozkazami dla 5 Dywizji Piechoty, w której składzie walczył pułk, jeden z jego batalionów skierowano do dyspozycji frontu północnego, pozostałe dwa do obrony Koziatynia – bardzo ważnego węzła kolejowego z liniami rozchodzącymi się w różnych kierunkach i dysponującego znacznym taborem kolejowym. Jednak potrzeby frontu, związane z rozpoczętą 28 maja ofensywą sowiecką, spowodowały przerzucenie batalionów na linię walk do Nowochwastowa. Tu toczył boje ze zmiennym szczęściem, ale generalnie utrzymywał zajmowane pozycje. Jednak 5 czerwca cztery dywizje kawalerii sowieckiej przedarły się na tyły polskiej armii i zagroziły stacji Koziatyn, a także Berdyczowowi i Żytomierzowi. Pułk otrzymał zadanie obrony węzła w Koziatynie. W okresie od 9 czerwca do 13 czerwca, na linii działania pułku, praktycznie nie prowadzono walk, jednak wobec działań wroga na tyłach naszych wojsk – dowództwo 6 Armii podjęło decyzję o odwrocie. Od 13 czerwca pułk wycofywał się przez: Machnówkę, Krzyżanówkę, Stupnik, Ostrożek, Ułanów do Nosówek – gdzie znalazł się 15 czerwca i dalej przez: Wieszniopol, Starokonstantynów i Szepietówkę do Zasławia nad Horyniem, do którego dotarł 30 czerwca. Do 6 lipca toczył w tym mieście ciężkie walki, które przyniosły mu sławę, po czym przez: Bielczyn, Korytno, Suraż, Tylawkę, 9 lipca wszedł do Krzemieńca. Krwawe walki w mieście i na przedmieściach trwały do 14 lipca, pułk wziął do niewoli kilkudziesięciu jeńców, zdobył 15 karabinów maszynowych, 60 koni, kilkadziesiąt jednostek broni i inny sprzęt.