Wąglów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Stąporków. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Wawrzyńca w Niekłaniu Wielkim.
Nazwa Nazwa wsi pochodzi od nazwiska kuźnika Stanisława Wągla. Na początku XVII wieku znajdowała się tu kuźnica prowadzona przez rodzinę Kozłów (Kozów)Por. m.in. Jan Padzur [red.], Studia z dziejów górnictwa i hutnictwa, Tom 3, 1959, str. 270, gdzie informacja, że w 1522 r. Jan Konarski, biskup krakowski, zezwala Marcinowi Kozie, swemu poddanemu, na urządzenie kuźnicy w Goliskach nad rzeką Kamienną koło m. Kunowa, zastrzegając prawo jej skupienia za sumę 40 grzywien. W księgach szydłowieckich oblatowano sporządzony w 1639 roku testament Tomasza Wróbla, mieszczanina szydłowieckiego, w którym wymieniono m.in. Stanisława Wągla, kuźnika na KozłowieBiblioteka Czartoryskich, Akta wójtowskie i radzieckie Szydłowca 1617-1650, sygn. 3907, f. 370. Rejestr (podatku) pogłównego generalnego województwa sandomierskiego w 1662 rokuRejestry pogłównego generalnego woj. sandomierskiego, Archiwum Skarbu Koronnego - ASK I, AGAD sygn. 67 f. 139 wymienia w parafii Niekłań powiatu opoczyńskiego Minerę Kozłów (od której kuźnik płacił 7 złotych za siebie i swoją rodzinę, a od 15 osób czeladzi płacił 22 złote i 15 groszy)W tym czasie, jak wynika z rejestru, dobra Niekłań Mały, dobra dziedziczne Odrowążów Chlewickich, były w arendzie u Łukasza Górskiego. Podobnie było w 1673 rokuRejestry pogłównego generalnego woj. sandomierskiego, Archiwum Skarbu Koronnego - ASK I, AGAD sygn. 67 f. 332v, gdy rejestr - w miejsce kuźnicy Kozłów - wymienia już zakład pod zmienioną nazwą - tj. kuźnicę WąglówWedle rejestru podatek za dwór w Niekłaniu Małym płaci Chlewicki, zatem nadal dobra Niekłania Małego z kuźnicą Wąglów były własnością rodziny Odrowążów Chlewickich.. Analogiczny rejestr z 1674 rokuRejestry pogłównego generalnego woj. sandomierskiego, Archiwum Skarbu Koronnego - ASK I, AGAD sygn. 67 f. 880v stwierdza, że z kuźnicy Wąglów ("Waglow Minera") kuźnik za siebie, żonę, syna oraz służącego płacił 11 złotych, za pracownika (inflator) z żoną - 3 złote, a od dwóch poddanych chłopów - 4 złote. Jak wynika z akt prowadzonego przed sądem biskupimArchiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie, Acta Episcopalia (AEp) 51, f. 363v-366v w 1640 roku sporu między Stanisławem Wąglem, jego braćmi, siostrami i synowcami, a Dorotą Kmieciówną, wdową po Janie Wąglu, a wówczas już żoną szlachcica Wojciecha Chmielowskiego (dzierżawcy kuźnicy Gilowskiej, zwanej później "Błoto"AEp 56, f 693v.Badania z dziejów rzemiosła i handlu w epoce feudalizmu, PWN 1954, str. 273) - Stanisław Wągl był rodzonym bratem Jana Wągla, kuźnika na kuźnicy Baranowskiej, a następnie kuźnicy MarcinkowskiejAEp 49, f. 67-73. Prawdopodobnie Stanisław Wągl z kuźnicy Kozłów (później Wąglów) jest tożsamy ze Stanisławem Wąglem z podkieleckiej wsi Szydłówek, który 26 stycznia 1641 roku wraz z żoną Zofią chrzci w katedrze kieleckiej córkę DorotęParafia Kielce-Katedra, księga ochrzczonych w latach 1637-1643, f. 227.
XVIII wiek W 1712 roku Jan Zalaszewski, ówczesny dziedzic Niekłania Mniejszego wraz z kuźnicą Wąglów i kuźnicą Zdanowską, zapisał na minerze Wąglów 2000 złotych do ołtarza N.M.P. Różańcowej na prebendę, na śpiewanie różańca w kościeleks. Jan Wiśniewski, Dekanat konecki, Radom, 1913, str. 182..
W 1763 roku kuźnica Wąglów, wówczas własność Stanisława Małachowskiego, została oddana w roczną dzierżawę (arendę) uczciwemu Stanisławowi SkorupceSummarium documentorum ad bona Niekłań Minor et Niekłań Maior 1721-1787, Biblioteka Diecezjalna w Sandomierzu, rękopis, sygn. AKKKS 712.
Przypisy Raport o stanie gminy Stąporków w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 5 Strona gminy, sołectwa
GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () Opis parafii na stronie diecezji
Kategoria:Stąporków (gmina)