Koń kabardyński – stara rasa konia gorącokrwistego wywodząca się z Kaukazu. Charakteryzuje ją wytrzymałość, doskonała równowaga i stabilny chód w trudnym terenie, zdolność do pokonywania długich dystansów, odwaga i inteligencja.
Określenie „koń kabardyński” nawiązuje do obszaru położonych w dorzeczu Tereku. Zwierzęta te były na Kaukazie szeroko rozpowszechnione i cieszyły się stałą popularnością. Skrzyżowanie ich z końmi pełnej krwi angielskiej doprowadziło do powstania koni anglokabardyńskich, wysoko cenionych w sporcie jeździeckim.
Opis Temperament pozostaje spokojny i wyważony. Współcześnie uchodzą za jedne z najlepszych koni przystosowanych do warunków górskich. Dzięki bardzo pewnemu stąpaniu są w Republice Kaukazu popularnym środkiem transportu.
W obrębie rasy wyróżnia się trzy podstawowe typy: ciężki, średni i lekki. Typ ciężki wykorzystywany jest głównie do prac polowych, lekki natomiast przeznaczony jest przede wszystkim do jazdy wierzchem. Odmiana średnia nie ma charakteru specjalistycznego. W ramach rasy wyodrębnia się również odmianę czerkieską.
Historia Do ukształtowania rasy kabardyńskiej przyczyniły się konie stepowe, a także populacje karabaskie, perskie i turkmeńskie. Już w XVI wieku zwierzęta te ceniono za odporność, niewielkie wymagania utrzymaniowe oraz dużą wytrzymałość. Na ich grzbietach chętnie podróżowali rosyjscy kawalerzyści i Kozacy. Na obszarze Kaukazu zachowały się pozostałości dawnych koni Czerkiesów, niegdyś szeroko spotykanych w regionie położonym na wschód od Morza Czarnego. W połowie XIX wieku wiedeński hipolog Leopold Fitzinger wysunął przypuszczenie, że konie tego typu wywodzą się od odmiany abchaskiej, którą uważał za formę wyjściową dla wielu ras azjatyckich oraz południoworosyjskich. Ceniona niegdyś czerkieska populacja wyróżniała się przede wszystkim wyjątkową wytrzymałością i zdolnością do pracy w trudnym, górskim środowisku, a nie szybkością.
W okresie rosyjskiej wojny domowej z lat 1918–1920, która objęła również obszar Kaukazu, populacja znacząco się zmniejszyła. Od końca lat dwudziestych XX wieku rozpoczęto państwowy program odbudowy pogłowia, zakładając liczne stadniny i gospodarstwa hodowlane.
Pokrój sylwetka Rasa kabardyńska charakteryzuje się budową ciała przystosowaną do pracy w trudnych warunkach górskich. głowa Zwierzę to ma wydłużoną, stosunkowo wąską głowę o profilu prostym bądź lekko garbonosym, z długimi uszami. Szyja, zwykle wysoko osadzona, jest smukła i nierzadko jelenia. tułów Łopatki bywają nieco krótsze i ustawione dość stromo, natomiast kłąb jest wyraźnie wydłużony. Tułów ma formę zwartej kłody, z głęboką i dostatecznie szeroką klatką piersiową. Grzbiet bywa dłuższy, a okolica lędźwiowa i zad wyróżniają się solidną budową; sam zad jest ukośny, odpowiednio długi i dobrze umięśniony. Ogon osadzony jest nisko.
kończyny Kończyny odznaczają się prawidłową konstrukcją i znaczną wytrzymałością, z suchymi stawami i ścięgnami oraz twardymi kopytami. U kończyn tylnych często obserwuje się ustawienie rozbieżne lub szablaste. Chody są poprawne i równe, a ruch bardzo pewny.
umaszczenie Przeważają maści ciemne.
Hodowle Za najważniejsze ośrodki hodowlane uchodzą stadniny Małokaraczajewska i Małkińska.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kabardyński