Pomieczyno, dodatkowa nazwa w języku kaszubskim Pòmieczëno30.12.2014 r., Uchwała Rady Gminy Przodkowo Nr II/18/2014 - Numer przypisany dodatkowej nazwie miejscowości lub obiektu fizjograficznego w MSWiA - NM/57-23. (niem. Pomietschin) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Przodkowo. Leży na północnym skraju Pojezierza Kaszubskiego, przy drodze wojewódzkiej nr 224. Na północ od Pomieczyna znajduje się jezioro Otalżyno.
Wieś jest siedzibą sołectwa Pomieczyno, w skład którego wchodzi również wieś Barwik. W końcu 2025 sołectwo liczyło 1482 mieszkańców.
Miejscowość jest siedzibą parafii rzymskokatolickiej św. Józefa, należącej do dekanatu Żukowo w archidiecezji gdańskiej.
Wieś jest zamieszkana głównie przez Kaszubów, chociaż w ostatnich latach w Pomieczynie osiedla się coraz więcej ludzi z nieodległego Trójmiasta. Przez Pomieczyno przepływa rzeczka Dębnica, około 0,5 km na południe od wsi leży kompleks lasów ciągnących się kilka kilometrów aż do Sianowa.
+Integralne części wsi Pomieczyno SIMC Nazwa Rodzaj0169667 Hejtus część wsi0169673 Otalżyno część wsi
Nazwa miejscowości Pomieczyno jest nazwą dzierżawczą tzn wywodzi się od pierwotnego założyciela bądź mieszkańca wsi. Był nim niejaki Pomnięta. Imię to pochodzi od czasownika pomnieć w znaczeniu „pamiętać” i zostało utworzone poprzez dodanie sufiksu -ęta do historycznego imienia Pomian. Pierwotnie nazwa brzmiała więc Pomnięcino. Przejście do obecnej formy Pomieczyno odbyło się poprzez trzy procesy językowe. Pierwszy z nich polegał na zjawisku tzw hiperpoprawności, czyli zbitkę -mn- odbierano jako północnopolską, czy też kaszubską wymowę typu mniasto, mniód czy mniejsce. Przy takim przeświadczeniu wyeliminowano z tej zbitki głoskę -n- nadając nazwie bardziej „oficjalne” brzmienie. Proces drugi, czyli przejście polskiego ć czy kaszubskiego c w cz dokonał, się pod wpływem języka niemieckiego. Zanik nosowości zaś, czyli przejście ę w e jest dość częstym zjawiskiem w kaszubskich nazwach geograficznych czy nazwiskachBreza Edward. Nazwy miejscowości powiatu kartuskiego. Kartuzy 2017. s.101.
W XIX w. występowało rozróżnienie na Pomieczyno Szlacheckie i Pomieczyno Królewskie, przy czym blisko 90% mieszkańców lokowano w Pomieczynie Szlacheckim. Niemcy dokonali jedynie fonetycznej adaptacji nazwy to formy Pomietschin, oficjalnej nazwy w czasach pruskich. Z kolei hitlerowcy, w ramach akcji całościowej zmiany krajobrazu nazewniczego, włączonego do III Rzeszy dawnego polskiego województwa pomorskiego, utworzyli sztuczną nazwę Pommersdorf, funkcjonującą w latach 1942–1945Germanizacja nazw miejscowości w okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie 1939-1945. Wybór źródeł. Wstęp i opracowanie Mateusz Kubicki. Wydawnictwo IPN. Gdańsk-Warszawa 2012. s. 59.
Historia miejscowości Pierwsza wzmianka o Pomieczynie pochodzi z 1664 roku, gdy określono osadę, podobnie jak pobliską Pomieczyńską Hutę, jako pustkowie położone w lasach. W tym samym roku wymieniono też z nazwiska trzech mieszkańców. Byli to: Michał Okunek, Hans Belg i Jakub Leman. Miejscowość podlegała administracyjnie pod ówczesny powiat mirachowski. Przez Pomieczyno biegł trakt z Gdańska do Mirachowa (wówczas siedziby starostwa).
W roku 1892 r. wieś miała 771 mieszkańców, 755 Kaszubów (726 katolików i 29 ewangelików), 14 Niemców ewangelików i 2 osoby innej narodowości. W roku 1910 oficjalny pruski spis powszechny na bazie deklarowanego języka ojczystego podaje 878 Kaszubów i 16 Niemców, łącznie 894 mieszkańców.
W roku 1913 we wsi były 2 karczmy, które prowadzili Johann Kwidzinski i Franz Krefft . W karczmach prowadzono też sprzedaż artykułów skórzanych, metalowych i spożywczo-kolonialnych. Był rzeźnik O. Posch. Sklep z ubraniami i materiałami prowadził Johann Schwabe. Było 2 mistrzów murarskich: Sielaft i Uhlenberg. Skład materiałowy prowadził Josef Jakuschek, kowalami byli Franz Konkol i August Krause, krawcem był Hallman. Stolarzem i jednocześnie szklarzem był Johann Fenski, handlem bydłem zajmował się Johann Grubba. We wsi działał również mistrz ciesielski o nazwisku Kreft.
Przed I wojną światową władze zaboru pruskiego zbudowały pocztę (działającą do dziś, ale już w innym budynku) oraz szkołę (szkoła istniała prawdopodobnie już od około połowy XIX w.). Obecnie we wsi funkcjonuje szkoła podstawowa, której patronem jest ks. Bronisław Szymichowski.
W 1945 roku przez Pomieczyno Niemcy przeprowadzali więźniów z obozu koncentracyjnego w Stutthofie, był to tzw. marsz śmierci. W tutejszym kościele więźniowie nocowali, a miejscowi mieszkańcy przynosili im jedzenieNieznana historia kaszubskiego Pomieczyna. Jak mieszkańcy ratowali uciekinierów z Marszu Śmierci.. Jeden z więźniów w swoich wspomnieniach podaje, że współtowarzysze niedoli zmuszeni nieludzkim pragnieniem wyskrobywali wodę święconą z beczki stojącej w kościele. Na miejscowym cmentarzu znajduje się mogiła pomordowanych więźniów (około 50 osób).
W 1952 roku mieszkańcy Pomieczyna założyli Ochotniczą Straż Pożarną, aktywnie działającą do dzisiaj (do największych sukcesów jednostki należy zdobycie w 2006 roku na Wojewódzkich Zawodach Sportowo-Pożarniczych członków czynnych 4. miejsca).
W latach 1954–1961 wieś była siedzibą gromady Pomieczyno, po jej zniesieniu była w gromadzie Przodkowo, po reformie administracji w 1973 r. w gminie Przodkowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Odniesienia w kulturze W Pomieczynie rozgrywa się główna oś wydarzeń ośmiotomowej Sagi Kaszubskiej autorstwa Darii Kaszubowskiej (kasz. Daria Kaszëbòwskô), opisująca losy kolejnych pokoleń rodziny Stoltmanów, na tle burzliwych, politycznych zmian, które przyniósł na Kaszubach XX w.
Zabytki thumb|200px|Tablica upamiętniająca ks. Borka thumb|200px|Szkoła Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisany jest drewniany kościół parafialny pw. św. Józefa z 1925, nr rej.: 1038 z 24.05.1983.
W latach 1925–1926 mieszkańcy Pomieczyna i okolic własnymi siłami wybudowali drewniany kościół, przy którym też została utworzona parafia. Kościół jest wybudowany w stylu starozakopiańskim według projektu inż. Dulnego z Kartuz. Pierwszym proboszczem parafii Pomieczyno był ksiądz Bork, zamordowany przez Niemców prawdopodobnie już w październiku 1939 roku.
Dotąd proboszczami byli kolejno: Paweł Jankowski, Bronisław Szymichowski (jego grób na pobliskim cmentarzu), Alojzy Marszall. Obecnie jest nim Henryk Zieliński, który poprzednio jako wikary pracował w parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Gdyni (Demptowo-Pustki Cisowskie), a następnie jako proboszcz w Leśniewie.
Torfowisko Na północny wschód od wsi rozciąga się torfowisko wysokie, tzw. Białe Błoto. Posiada ono dobrze wykształconą, wyraźną kopułę, typową dla torfowisk typu bałtyckiego, jest jednak silnie przesuszone i zdewastowane przez prowadzoną tu do niedawna eksploatację torfu na przemysłową skalę. Z czasów tych pozostały ślady biegnących środkiem torów kolejki, głębokie rowy melioracyjne oraz rozległe, niemal zupełnie pozbawione roślinności pola poeksploatacyjne. Skutkiem działalności kopalni jest postępujące murszenie i decesja torfu w większej części obiektu, zwłaszcza że w centralnej części kopuły poziom wody obniżono o co najmniej 3 metry. Obecnie teren pokopalniany ulega stopniowej, spontanicznej rekultywacji; zarasta głównie sosną zwyczajną, brzozą i wrzosem. Z dawnej flory torfowiskowej pozostały: modrzewnica zwyczajna, widłak jałowcowaty, bagno zwyczajne oraz mchy torfowce.
Zobacz też Kartuzy Przodkowo Sianowo Szemud
Przypisy Raport o stanie gminy Przodkowo w 2025. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2025 s. 9 Strona gminy, sołectwa. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT.
Kategoria:Pomieczyno