Lublewo GdańskieRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości () (kaszb. Lëblewò, niem. Löblau)Dr F. Lorentz "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" () () – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Kolbudy. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 221. W kierunku północno-wschodnim od Lublewa znajduje się rezerwat przyrody Bursztynowa Góra.
Wieś ma status sołectwa.
W latach 1945–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
W miejscowości znajduje się rzymskokatolicka parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej, należąca do dekanatu Kolbudy, archidiecezji gdańskiej.
Wieś posiada połączenia autobusowe z Gdańskiem, Pruszczem Gdańskim oraz Kościerzyną.
Historia wsi Pierwsza wzmianka o istnieniu Lublewa Gdańskiego pochodzi z 1148 roku, co oznacza, że Lublewo jest najstarszą wsią gminy Kolbudy. Pod koniec XII wieku wieś należała do podkomorzego gdańskiego – Unisława, a następnie jego dwóch synów, którzy sprzedali wieś Krzyżakom. "Księga urzędowa Komturii Gdańskiej" obejmująca lata 1284-1453 mówi o nadaniu Lublewa w 1349 na prawie chełmińskim wieśniakowi Henrykowi Rychterowi i jego spadkobiercom.
Po 1453 wieś była własnością Miasta Gdańska, a w 1472 została oddana rajcy gdańskiemu Mertenowi Boch, a następnie w 1506 roku rajcy Piotrowi Mellyn. Wieś należąca do Gdańskiej Wyżyny terytorium miasta Gdańska położona była w drugiej połowie XVI wieku w województwie pomorskimMapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w.: rozmieszczenie własności ziemskiej, sieć parafialna / Marian Biskup, Andrzej Tomczak. Toruń 1955, s. 128..
Po upadku państwa krzyżackiego we wsi powstał młyn, który przejął niektórych klientów młyna w Bielkowie, należącego do zakonu kartuzów. Jednak pod wpływem ustępstw względem burmistrza gdańskiego Andrzeja Borkmana, który zbudował lublewski młyn, zobowiązał się on, że w ciągu 12 lat zlikwiduje młyn w Lublewie lub zamieni go na inny zakład pracy.
W XVI wieku patronat gdański spowodował przejście miejscowej parafii na luteranizm – powstał tu zbór protestancki. W 1683 doszło do pożaru, który zniszczył kościół, plebanię i 13 zabudowań. W rok później zbudowano nowy kościół, który istnieje do dziś.
Po I rozbiorze Polski w 1772 Lublewo pozostało w granicach Polski jako posiadłość miasta Gdańska. Z uwagi na graniczne położenie oraz pruskie restrykcje handlowe (wysokie cła), Lublewo w okresie tym znajdowało się w stagnacji gospodarczej.
W 1899 roku Lublewo Gdańskie wraz z przyległościami Kolbudy Dolne liczyło 841 mieszkańców.
Przed II wojną światową Lublewo było wsią bogatą, zamieszkaną przez ludność niemiecką, w której mieszkało około 150 rodzin i znajdowało się szesnaście dużych gospodarstw rolnych. Wieś leżała przy głównym trakcie do Gdańska, co sprzyjało jej rozwojowi.
Zabytki Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisany jest kościół NMP Królowej Polski, XIV w., 1683, nr rej.: 28 z 20.08.1949.
Ochotnicza Straż Pożarna w Lublewie Miejscowa Ochotnicza Straż Pożarna powstała w 1947 r. Jej remizę umieszczono w budynku dawnej stajni przy miejscowej karczmie przy ulicy Wybickiego 58a. W czerwcu 2014 rozpoczęto budowy nowej siedziby OSP, przy ulicy Strażackiej 2 połączonej ze świetlicą wiejską. Oddanie budynku do użytku nastąpiło 20 czerwca 2015 roku. Straż otrzymała w 2012 roku nagrodę dla najlepszej jednostki OSP niewłączonej do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego (obecnie funkcjonuje jako jednostka włączona do K.S.R.G) na terenie województwa pomorskiego.
Zobacz też Aglomeracja Trójmiasta Bielkówko Radunia Straszyn Sulmin
Przypisy Raport o stanie gminy Kolbudy w 2025. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2025 s. 9 Strona gminy Kolbudy, sołectwa GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Bibliografia
Kategoria:Lublewo Gdańskie Kategoria:Wsie terytorium miasta Gdańska (I Rzeczpospolita)