Kłosowice – wieś sołecka w zachodniej Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków, nad południowym brzegiem Warty, przy drodze wojewódzkiej nr 182, położona 2 km od gminnego Sierakowa i 9 km od powiatowego Międzychodu. Niewielki ośrodek usługowy i przemysłu spożywczego.
Nazwa Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od końca XIV wieku. Wymieniona po raz pierwszy w dokumencie zapisanym po łacinie z 1388 jako „Closzevicze", w 1393 „Classzovicze, Closzovicze", w 1407 „Closnik", w 1428 „Closchowice", w 1443 „Clossouicze", w 1446 „Closchowycze", w 1450 „Kloscowycze", w 1499 „Closouycze", w 1512 „Closschovicze".
Historia W 1388 Katarzyna wraz z mężem Sędziwojem z Uzarzewa przegrywa proces z Dobiesławem Kwileckim o dziedziny Kłosowice i Góra, które ten miał posiadać tytułem zastawu za 240 grzywien. W 1393 dziedzicem we wsi stał się Bieniak Sierakowski, który toczył o nią proces sądowy z Dobiesławem Kwileckim. W latach 1407–28 dziedziczką była wdowa po Bieniaszku Małgorzata Sierakowska, która toczy proces o swoją dziedzinę z Dobrogostem dziedzicem w Sierakowie. W 1438 miejscowość była wsią szlachecką i leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1508 należała do parafii Sieraków.
Miejscowość wspominały historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. W 1423 odnotowano Kłosowski Młyn, w 1443 zapust, a w 1443 młyn ze stawem w Kłosowicach. W 1446 Wincenty Sierakowski toczył proces sądowy o granice swojej dziedziny Kłosowice z Zatomiem należącym do Andrzeja Słomowskiego i jego żony Małgorzaty. W 1560 w opisie granic wsi Kłosowic, Góry i Jaroszewa wymieniono kopiec węgielny wsi Debrzno (obecnie Ławica), Zatom Stary i Kaczlino. W 1450 właścicielem miejscowości stał się wojewoda poznański Łukasz z Górki.
W 1580 miejscowość była wsią szlachecką położona w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 35..
Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość należała do wsi mniejszych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Kłosowice należały do okręgu sierakowskiego tego powiatu i stanowiły część majątku Sieraków, którego właścicielem był wówczas rząd pruski w Berlinie. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 86 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 8 dymów (domostw).
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Turystyka Teren Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. W Kłosowicach kończy się 16 kilometrowy czarny szlak pieszy PTTK (III), biegnący z Kwilcza przez wieś Rozbitek i Chalin.
Demografia Według danych Urzędu Gminy w Sierakowie, na dzień 1 października 2012 r. Kłosowice zamieszkiwały 132 osoby. Powierzchnia wsi wynosi 5,32 km²Dane Urzędu Gminy w Sierakowie. Powierzchnia obejmuje wszystkie obręby wsi sołeckiej, co daje średnią gęstość zaludnienia rzędu 24,8 os. na km² w 2012 r.
+ Ludność Kłosowic rok 1970 1978 1998 1999 2008 2010 2012 ludność 124 97 105 103 130 130 132
Zobacz też Kłosowice Kłosowice (przystanek kolejowy)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Kłosowice w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Kłosowice Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo poznańskie)