Adam Karol Studencki (ur. ok. 1894 w Tarnopolu, zm. 21 grudnia 1929 w Warszawie) – doktor praw, major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego (pośmiertnie mianowany podpułkownikiem), oficer wywiadu wojskowego (Oddział II Sztabu Głównego), kierownik Ekspozytury Nr 4 w Katowicach (1925–1927) oraz szef Samodzielnego Wydziału IIa Wywiadu Ofensywnego Oddziału II Sztabu Głównego (1929), kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się około 1894 roku w Tarnopolu. Uzyskał stopień naukowy doktora praw.
W szeregach Wojska Polskiego brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako oficer 13 Kresowego Pułku Artylerii Polowej (13 pap), wchodzącego w skład 13 Kresowej Dywizji Piechoty. W 1920 roku w stopniu porucznika pełnił funkcję dowódcy 8. baterii tego pułku. Za męstwo na polu walki został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari V klasy oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych.
W latach 1923–1925 był słuchaczem IV Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 1 października 1925 roku ukończył studia z wynikiem pomyślnym, uzyskując tytuł oficera Sztabu Generalnego (od 1928 roku: oficera dyplomowanego).
W 1925 roku objął stanowisko kierownika Ekspozytury Nr 4 Oddziału II Sztabu Generalnego (początkowo z siedzibą w Krakowie, a następnie w Katowicach), zajmującej się prowadzeniem wywiadu ofensywnego na kierunku niemieckim (Śląsk, Niemcy południowo-zachodnie). W czerwcu 1927 roku został odwołany ze stanowiska i przeniesiony do centrali Oddziału II SG w Warszawie, a jego następcą w Katowicach został mjr dypl. August Nowosielski.
W centrali Oddziału II w Warszawie objął funkcję kierownika Referatu „Zachód” Wydziału Wywiadowczego, odpowiedzialnego za operacje wywiadowcze przeciwko Republice Weimarskiej. 1 kwietnia 1929 roku, po reorganizacji centrali, stanął na czele nowo utworzonego Samodzielnego Wydziału IIa (Wywiad Ofensywny), podlegającego bezpośrednio szefowi Oddziału II SG.
Jako szef pionu niemieckiego sprawował bezpośredni nadzór nad berlińską placówką wywiadowczą „In.3”, kierowaną przez rtm. Jerzego Sosnowskiego. Wobec pojawiających się w centrali podejrzeń, że sukcesy Sosnowskiego mogą być wynikiem niemieckiej mistyfikacji, Studencki osobiście udał się do Berlina na inspekcję siatki wywiadowczej. Spotkał się wówczas z Sosnowskim oraz jego kluczową informatorką Benitą von Falkenhayn, weryfikując autentyczność zdobytych materiałów. Prowadził negocjacje w sprawie zakupu niemieckich planów operacyjnych i mobilizacyjnych Reichswehry przeciwko Polsce (tzw. planu Organisation-Kriegspiel) i pozostawał głównym protektorem oraz obrońcą placówki berlińskiej w Warszawie.
Zmarł nagle w trakcie pełnienia obowiązków służbowych 21 grudnia 1929 roku w Warszawie. Jego niespodziewana śmierć osłabiła pozycję Sosnowskiego w centrali „Dwójki”, a kierownictwo Samodzielnego Wydziału IIa objął ppłk dypl. Jan Tatara.
Awanse porucznik – ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 kapitan – ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 major – ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 podpułkownik – 1929 (pośmiertnie)
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari V klasy (nr 1388) Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Oficerowie wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Podpułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Żołnierze 13 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1929