Naghamia elegans – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Entiminae, jedyny z monotypowego rodzaju Naghamia; endemiczny dla Południowej Afryki.
Taksonomia Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały po raz pierwszy w 2026 roku przez Romana Borovca i Massima Meregalliego na łamach „Zootaxa”. Miejsce typowe leży na wschód od Montagu w Prowincji Przylądkowej Zachodniej Południowej Afryki. Nazwa rodzajowa nadana została na cześć entomologa Naghama Melhema. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „elegancka” i odnosi się do przypominającego lakier połysku nadawanemu owadowi przez łuski.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 2,2 do 2,7 mm. Oskórek jest ciemnobrązowy, tylko na odnóżach rdzawobrązowy. Wierzch i spód ciała gęsto porastają małe, przylegające, zaokrąglone, połyskujące łuski oraz słabo widoczne, krótkie, półprzylegające, prawie szpatułkowate szczecinki.
Głowa jest krótka i szeroka, ma ryjek 2,1 raza szerszy niż dłuższy, najszerszy u nasady, o bokach prostych i równomiernie ku przodowi zbieżnych, w widoku bocznym o grzbiecie lekko sklepionym, a spodzie prostym i tak długim jak trzecia część szerokości podstawy ryjka. Krótki, szeroki, płaski, przeciętnie ku przodowi zwężony i u nasady tak szeroki jak rozstaw oczu epifrons ma wąski rowek pośrodkowy, sięgający ku tyłowi do dołka na ciemieniu. Przejście ryjka w resztę głowy jest płynne. Krótkie czoło oprócz gęstych łusek ma trzy lub cztery pary cienkich i długich szczecinek. Rowki do chowania czułków w widoku grzbietowym mają postać okrągłych dołków w przedniej połowie ryjka, w widoku bocznym zaś są lekko ku tyłowi poszerzone, prawie dochodzące do oczu, o grzbietowej krawędzi skierowanej nieco powyżej górnego brzegu oka, a brzusznej do dolnego brzegu oka. Nieznacznie wystające poza obrys głowy oczy zbudowane są z 60-70 fasetek. Czułki mają pozabuławkową część biczyka zbudowaną z siedmiu członów, a buławkę wrzecionowatą.
Prawie rombowate, około półtorakrotnie szersze niż dłuższe, najszersze tuż za środkiem przedplecze ma proste boki krawędzi przedniej, wyraźnie zaokrąglone krawędzie boczne oraz pośrodku V-kształtnie ku tyłowi wysuniętą krawędź tylną. Tarczki nie widać. Owalne, od 1,3 do 1,4 raza dłuższe niż szersze, najszersze za nasadą pokrywy mają krawędź przednią nieco szerszą od tylnego brzegu przedplecza, nierozwinięte guzy barkowe, prawie równoległe brzegi boczne, szeroko zaokrąglony wierzchołek, głębokie rzędy oraz płaskie międzyrzędy z jednym lub dwoma szeregami punktów szczecinkowych, a także z niskim guzkiem podbarkowym na międzyrzędzie dziewiątym. Skrzydeł tylnych brak zupełnie. Panewki przednich bioder stykają się ze sobą i leżą pośrodku przedpiersia. Wyrostek śródpiersia jest wąski, a zapiersia tępy i wyraźnie szerszy od tylnych bioder. Odnóża mają rozdęte i bezzębne uda, smukłe stopy o członie trzecim dwupłatowym, a pazurki zrośnięte nasadowo i rozbieżne wierzchołkowo. Przednie golenie są proste, średnio grube, na szczycie zaokrąglone, otoczone krótkimi szczecinkami, opatrzone wyrostkiem ogonkowatym i pozbawione ostrogi. Wyrostek ogonkowaty występuje także na goleniach środkowych, ale nie na tylnych, gdzie za to obecna jest ostroga.
Odwłok ma nieco szersze niż dłuższe, oddzielone prostymi szwami widoczne sternity, z których pierwszy jest tak długi jak trzy następne razem wzięte, zaś piąty u samca na wierzchołku tępo ścięty, a u samicy zaokrąglony. Genitalia samca cechują się krótkim i na przedzie zakrzywionym spiculum gastrale, smukłym, przeciętnie długim prąciem o prawie trójkątnym szczycie, dwukrotnie od prącia dłuższymi temonami, pełnym pierścieniem tegmenu, krótkimi, słabo zesklerotyzowanymi i od nasady oddzielonymi paramerami oraz tak długim jak średnica pierścienia tegmenu manubrium. Ósmy sternit samicy ma szerszą niż dłuższą, parasolowatą płytkę o błoniastym brzegu tylnym i nieco od płytki dłuższą, zakończoną w jej obrębie, cienką apodemę. Krótkie, szerokie, prawie trójkątne, równomiernie ku szczytowi zwężone gonokoksyty mają przedwierzchołkowo umieszczone, krótkie, ku bokom wystające gonostyliki. Zbiornik nasienny cechuje się nieznacznie zakrzywionym cornu, zaokrąglonym korpusem, nieco dłuższym niż szerszym i na szczycie zaokrąglonym ramieniem oraz krótszą i szerszą od tegoż, zaokrągloną szyjką.
Ekologia i występowanie Owad ten zamieszkuje siedliska dość suche, ale o gęstej roślinności, występujące w obrębie skalistych wzgórz i gór. Bytuje w glebie pod krzewiastymi wilczomleczami, w tym pod Euphorbia mauritanica.
Gatunek endemiczny dla Południowej Afryki w krainie etiopskiej. Znany jest wyłącznie z południa Prowincji Przylądkowej Zachodniej. Tworzy dwie populacje, jedną na północ, a drugą na południowy zachód od Góry Długie.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Południowej Afryki Kategoria:Fauna endemiczna Południowej Afryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2026 roku