The Parlotones – południowoafrykański zespół indierockowy pochodzący z Johannesburga, założony w 1998 roku. W jego skład wchodzą: wokalista Kahn Morbee, gitarzysta Paul Hodgson, basista Glen Hodgson, perkusista Neil Pauw, klawiszowiec Rob Davidson oraz Trevor Rebello.
Ich muzyka, której korzenie sięgają brit popu, z czasem rozszerzyła się i objęła coraz więcej gatunków i odmian. Stanowi również mieszankę południowoafrykańskiego rocka i , a ich inspiracją są brytyjskie zespoły muzyki niezależnej i alternatywnej, jak The Smiths, Radiohead, Coldplay, Muse czy The Killers. Eksperymentują z brzmieniem, wykorzystując w swoich utworach różne formy, w tym typowy cykl doo wop oraz tradycyjne struktury folkowe.
Swój debiutancki album studyjny wydali nakładem Sovereign Entertainment w 2003 roku, a w ciągu kolejnych lat zyskali status jednego z najlepiej sprzedających się artystów muzycznych wszech czasów w Republice Południowej Afryki, wydając do 2020 roku jeszcze osiem albumów studyjnych, z czego część z nich zyskało status platynowej płyty. Znani są z takich piosenek, jak „Beautiful”, „Push Me To The Floor”, „Life Design” czy „Giant Mistake”.
Wielokrotnie byli wyróżnieni nagrodą , a w 2009 roku stali się pierwszym południowoafrykańskim zespołem, który wystąpił w . Grali z takimi grupami, jak Coldplay, Starsailor, Snow Patrol czy Blue October. The Parlotones aktywnie wspiera różne inicjatywy filantropijne, m.in. kampanię Africa-Unite, platformę The Unreachables czy organizacje i .
Historia Początki zespołu (1998–2002) The Parlotones powstał w Johannesburgu latem 1998 roku. W tym czasie pochodzący z Belgii Kahn Morbee (urodzony jako Dingaan) zapisał się na , gdzie za pośrednictwem wspólnych znajomych poznał Neila Pauwa, który uczęszczał do tej samej szkoły średniej co Morbee, w Roodepoort. Po wysłuchaniu oryginalnych piosenek Morbee’ego odkryli, iż mają wspólne gusta muzyczne i postanowił założyć zespół.
Morbee poznał Paula Hodgsona na uniwersytecie, po tym jak oboje zostali usunięci z biblioteki uniwersyteckiej za grę na gitarze, a następnego dnia Morbee zaprosił go do dołączenia do zespołu. W tym czasie młodszy brat Paula, Glen Hodgson, był jeszcze uczniem liceum, ale zaproszono go do gry w zespole jako basista mimo, iż nie grał wcześniej na gitarze basowej. Początkowo nazywali się „Crayon”, a ich wczesne brzmienie było inspirowane zespołami The Smiths, The Cure i R.E.M. Kahn opisał muzykę grupy jako „punkową i piskliwą”.
W lipcu 2002 roku do zespołu dołączył muzyk undergroundowy John Boyd, który wniósł do zespołu dźwięki syntezatorów i zaczął pełnić funkcję inżyniera dźwięku podczas występów na żywo. Wówczas też zespół podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Raphaela Domalika, Sovereign Entertainment, co skłoniło zespół do przyjęcia bardziej dojrzałej nazwy. Zdecydowali się na „The Parlotones”, nazwę będącą odmianą Parlophone Records, wytwórni, która podpisała kontrakty z wpływowymi zespołami i muzykami, takimi jak Radiohead, Travis i Jeff Buckley. Pod koniec 2002 roku wydali swój debiutancki minialbum Superstars, który był dystrybuowany podczas koncertów.
Episoda i Radiocontrolledrobot (2003–2007) W 2003 roku The Parlotones zdobył znaczącą pozycję na undergroundowej scenie muzycznej w Johannesburgu, przyciągając niewielką grupę fanów. Boyd przedstawił zespół Andrewowi Lesterowi, wokaliście zespołu 57, który zbudował własne domowe studio nagraniowe i wyprodukował . The Parlotones zgodził się nagrać pełnometrażowy album z Lesterem za 12 tys. randów, łącząc swoje zasoby aby pokryć koszty produkcji, gdyż ich wytwórnia płytowa nie była w stanie tego zrobić. Album Episoda miał swoją premierę 8 grudnia 2003 roku. Przez krytyków był porównywany do dokonań The Smiths i The Cure.
Początkowo album nie spodobał się południowoafrykańskim stacjom radiowym, takim jak , ze względu na jego niewielki potencjał komercyjny, lecz przyjęły go z entuzjazmem uniwersyteckie stacje radiowe i regularnie figurował jako najchętniej pobierana płyta na lokalnych stronach internetowych z muzyką. Regionalne stacje radiowe, takie jak i , dodały piosenkę „Long Way Home” do swoich playlist. Ten umiarkowany sukces sprawił, że zespół zaczął występować na regionalnych festiwalach muzycznych i gościnnie występować w programach telewizyjnych, takich jak Jip i Good Morning Live.
W 2004 roku Boyd postanowił odejść z zespołu, by skupić się na karierze w marketingu. Pod koniec tego samego roku The Parlotones nagrał i wydał drugą EP-kę zatytułowaną . Minialbum spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem południowoafrykańskich stacji radiowych, a pierwszy przebój zespołu, „Beautiful”, osiągnął sukces na liście przebojów radia . Tuż po nim ukazał się ich drugi singel „Here Comes a Man”, będący coverem , który znalazł się w pierwszej dwudziestce listy 5FM. W kwietniu 2005 roku, podczas obchodów 21. rocznicy istnienia południowoafrykańskiego wydania magazynu Cosmopolitan, zespół The Parlotones został zaproszony do występu obok ośmiu innych grup.
Aby „wyróżnić się i zostać zapamiętanym” Kahn zasugerował, aby zespół na koncertach występował z charakterystycznym makijażem w formie tuszu do rzęs, na wzór łez inspirowanych filmem Mechaniczna pomarańcza. Kahn później mówił o swoim pragnieniu posiadania „znaku firmowego”, powołując się na takie przykłady, jak szminka Roberta Smitha czy fryzura Morrisseya.
Drugi album zespołu The Parlotones, , został wydany 25 lipca 2005 roku nakładem Sovereign Entertainment. Wyprodukowana przez Dave’a Bircha w Tropical Sweat Studios w Durbanie płyta zdobyła nagrodę w kategorii „Najlepszy album rockowy” podczas gali rozdania nagród w 2006 roku. Alex Harvey z serwisu The Line of Best Fit w swojej recenzji Radiocontrolledrobot porównał otwierający album utwór „Louder Than Bombs” do dokonań Kaiser Chiefs.
Ballada „Beautiful” została zaprezentowana w irlandzkiej reklamie telewizyjnej Fujifilm, co doprowadziło zespół do podpisania europejskiej umowy licencyjnej z Universal Music. W 2007 roku za ich pośrednictwem ponownie wydano ich drugi album Radiocontrolledrobot i jeszcze w tym samym roku osiągnął on status złotej płyty.
A World Next Door to Yours i Stardust Galaxies (2007–2010) mały|Kahn Morbee na koncercie The Parlotones w Camden Town (2008)
Trzeci album studyjny , wydany 24 września 2007 roku, stał się najlepiej sprzedającym się południowoafrykańskim albumem rockowym dekady. W ciągu trzech miesięcy osiągnął on status złotej, a po kolejnych trzech miesiącach platynowej płyty. Utrzymywał się na liście dwudziestu najlepiej sprzedających się płyt w Południowej Afryce przez ponad dwanaście miesięcy. Pochodziło z niego siedem radiowych singli.
Na początku 2007 roku zagrali 70 koncertów w Wielkiej Brytanii. Również w tym samym roku zostali rzecznikami wydarzenia Live Earth, a dwa lata później akcji Godzina dla Ziemi, dołączając do takich osobistości, jak emerytowany arcybiskup Desmond Tutu, książę Karol i Rihanna. Pierwszy z tych występów miał miejsce 7 lipca 2007 roku w Johannesburgu, a portal MSN wymienił The Parlotones jako jeden z dziesięciu najbardziej pamiętnych koncertów na Live Earth. W kolejnym roku wystąpili m.in. miejskim festiwalu City Showcase 2008 w Londynie. Ruszyli także w trasę z The Wombats po Niemczech, a zespół Razorlight wystąpił z nimi w Południowej Afryce. Zagrali też w Szwajcarii na festiwalu 2008.
We wrześniu 2009 roku zespół The Parlotones we współpracy Hands on Wine wypuścił na rynek czerwone wino Giant Mistake, nazwane na cześć ich singla z albumu A World Next Door to Yours. Następnie ukazały się jeszcze dwa gatunki: w kwietniu 2010 roku białe wino Push Me to the Floor, którego nazwa pochodzi od piosenki z płyty Stardust Galaxies, a w październiku tego samego roku różowe wino We Call This Dancing, nazwane imieniem ich utworu z tego samego albumu.
26 października 2009 roku wydali swój czwarty album studyjny , który również odniósł sukces komercyjny – był on notowany na listach sprzedaży w Niemczech, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. The Parlotones zyskał popularność w Europie, gdy ich teledysk do utworu „Life Design”, singla z albumu Stardust Galaxies, został zaprezentowany na antenie MTV Europe. Tytułową piosenkę nagrali z , ówczesną wokalistką zespołu .
W 2009 roku Ich piosenka „Rock Paper Scissors” została zaprezentowana w amerykańskim serialu telewizyjnym Pogoda na miłość. Również w tym samym roku zespół wystąpił na targach muzycznych Midem we francuskim Cannes, gdzie poznał amerykańską grupę Blue October. Zaowocowało to zaproszeniem The Parlotones do supportowania ich podczas trasy „Pick Up the Phone Tour” promującej album . The Parlotones odbył łącznie kilka tras koncertowych po Stanach Zjednoczonych. 24 stycznia 2010 roku muzycy ponownie wystąpili na imprezie otwierającej targi Midem 2010 w Cannes, natomiast 10 czerwca tego samego roku wzięli udział w Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2010, występując u boku takich artystów, jak Black Eyed Peas, Alicia Keys i Shakira.
Journey Through the Shadows i Stand Like Giants (2011–2013) mały|lewo|Koncert zespołu w czerwcu 2011 roku
13 czerwca 2011 roku premierę ukazała się płyta , będąca ich pierwszym akustycznym wydawnictwem, na którym zawarto reinterpretacje ich piosenek, jak „Giant Mistake”, „Life Design” czy „Should We Fight Back”. W lipcu tego samego roku roku opublikowali przedstawienie rockowo-teatralne Dragonflies and Astronauts, które było transmitowane na żywo w 3D za pośrednictwem DirecTV oraz w 2D na Facebooku. W październiku 2011 roku The Parlotones wystąpił jako support angielskiego zespołu Coldplay podczas ich koncertów w Kapsztadzie i Johannesburgu w ramach trasy koncertowej promującej album Mylo Xyloto.
W lutym 2012 roku zespół został przedstawiony programistom radiowym, kierownikom muzycznym i innym przedstawicielom branży podczas imprezy zorganizowanej przez Michele Clark w San Diego. Została ona następnie ich menedżerką w Stanach Zjednoczonych. W marcu 2012 roku The Parlotones wystąpił na festiwalu South by Southwest, na początku lipca tego samego roku na festiwalu .
8 maja 2012 roku wydali album studyjny (bądź trzy dni później), a we wrześniu tego samego roku zespół oficjalnie ogłosił, iż będzie się przeprowadzać do Los Angeles w Kalifornii. Przenieśli się tam w styczniu 2013 roku, a przed wyjazdem zagrali dwa wyprzedane koncerty pożegnalne w i na stadionie Ellis Park. Ich pierwszy występ po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych odbył się w klubie nocnym Viper Room w Los Angeles. The Parlotones kontynuował trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i był zapraszay do programów radiowych. 30 sierpnia 2013 roku ukazał się ich kolejny album .
Antiques & Artefacts i China (2014–2019) W 2014 roku The Parlotones wziął udział w festiwalach branżowych Sunset Sessions i SXSW. Później koncertowali w Europie, po czym wrócili do występów w Republice Południowej Afryki. Po dwunastoletniej współpracy z wytwórnią Sovereign Entertainment, 10 lipca 2014 roku zespół ogłosił odejście z wytwórni i południowoafrykańskiego menedżera. Jeszcze w tym samym roku całą trasę koncertową przełożono z powodu komplikacji ze strunami głosowymi Morbee’ego, które wymagały operacji.
Zespół wznowił trasę koncertową w 2015 roku, promując swój nowy album 21-koncertową trasą po Południowej Afryce, która trwała od kwietnia do maja. Album ten swoją premierę miał 12 kwietnia tego samego roku, a wydany został za pośrednictwem Gallo Record Company. We wrześniu 2015 roku Morbee został trenerem programu The Voice, promując dwóch zwycięzców programu w 2016 i 2017 roku.
The Parlotones kontynuował wydawanie nowej muzyki, w tym albumu kompilacyjnego Trinkets, Relics & Heirlooms 22 kwietnia 2016 roku i albumu koncertowego Orchestrated w lutym 2017 roku. Pierwszy z nich stanowi zbiór stron B utworów z sesji nagraniowej Antiques & Artefacts, a także pojawił się na nim solowy utwór Kahna i Glena. Za ten album zostali nominowani do nagród 2017 kategoriach „Najlepszy album rockowy” oraz „Najlepszy duet lub grupa roku”.