Maria Teresa De Vincenti (właśc. Raffaella De Vincenti; ur. 1 maja 1872 w Acri, zm. 23 listopada 1936 tamże) – włoska zakonnica, współzałożycielka Zgromadzenia Małych Sług Przenajświętszych Serc, czcigodna służebnica Boża Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodziła się 1 maja 1872 w Acri w Kalabrii w Zjednoczonym Królestwie Włoch. Była najmłodszym z siedmiorga dzieci Tommaso, handlarza skórami, i Marii De Bartolo. Od szóstego do dziewiątego roku życia uczęszczała do szkoły podstawowej w dzielnicy Castello. Przełomowym momentem w życiu Raffaelli było objęcie rodzinnej parafii św. Mikołaja przez nowego proboszcza don Franciszka Marię Greco 10 września 1887. Dziewczyna zaangażowała się w prowadzenie założonej przez duchownego szkoły katechetycznej. Na przełomie 1887 i 1888 wybrała don Greco jako swojego kierownika duchowego.
Raffaella wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Dominika, a następnie została pierwszą członkinią Zgromadzenia Małych Sług Przenajświętszych Serc założonego przez don Greco. Za zgodą miejscowego biskupa przyjęła habit zakonny i złożyła pierwsze śluby w Acri 21 listopada 1894. Przyjęła też imię zakonne „Maria Teresa od Najświętszych Serc”. Początkowo zachowywała regułę zgromadzenia, mieszkając w rodzinnym domu. W 1898 wraz z pierwszymi towarzyszkami zamieszkała w ofiarowanym przez własnego ojca niewielkim domu. Następnie zakonnice objęły były klasztor Minimitów w Acri. 17 lutego 1902 został erygowany Instytut Małych Pracownic Najświętszych Serc jako zgromadzenie zakonne na prawie diecezjalnym.
W maju 1906 s. Maria Teresa De Vincenti spotkała się z papieżem św. Piusem X. Papieski dekret pochwalny wydany został 22 grudnia 1931, za pontyfikatu Piusa XI, a dekret aprobacyjny 7 lipca 1940, za pontyfikatu Piusa XII, już po śmierci Marii Teresy.
Po śmierci założyciela instytutu Franciszka Marii Greco w styczniu 1931 matka Maria Teresa została wybrana przełożoną generalną zgromadzenia. Funkcję tę pełniła do śmierci. Zmarła 23 listopada 1936 w Acri.
Profil duchowy Charyzmat służebnicy Bożej Marii Teresy De Vincenti wyrastał z heroicznej wiary, nieustannie przenikającej jej życie, decyzje i postawy, umacnianej głęboką modlitwą, przede wszystkim przed Najświętszym Sakramentem. Jej duchowość cechowało całkowite zawierzenie Bogu, ufność w miłosierdzie oraz gotowość przyjęcia Bożej woli także pośród cierpienia i życiowych trudności. Z głębokiej miłości do Boga rodziło się w niej pragnienie głoszenia Ewangelii z bezwarunkową dyspozycyjnością. Szczególnym rysem jej duchowego profilu była serdeczna pobożność maryjna, cześć dla świętych oraz wierne zachowywanie nauki Kościoła, połączone z troską o wierność także w najmniejszych sprawach. Miłość bliźniego realizowała w konkretnej i pokornej służbie, z wrażliwością dostrzegając potrzeby osób ubogich i cierpiących oraz podejmując zarówno dzieła miłosierdzia, jak i najprostsze codzienne obowiązki.
Proces beatyfikacyjny W 1957 rozpoczął się proces diecezjalny super famam sanctitatis, virtutum et miraculorum. Ciało służebnicy Bożej zostało ekshumowane 19 maja 1961. 22 maja przeniesiono je do kościoła San Francesco di Paola w Acri. Diecezjalny proces informacyjny zakończono w 1977. W 1980 otwarto proces beatyfikacyjny. Papież Franciszek zatwierdził dekret o heroiczności cnót 20 stycznia 2022.
Przypisy
Kategoria:Włoscy czcigodni słudzy Boży Kościoła katolickiego Kategoria:Włoskie zakonnice Kategoria:Założyciele zakonów katolickich Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1936