Nodularia spumigena – gatunek planktonicznych sinic.
Budowa Gatunek kolonijny tworzący trychomy. Trychomy proste, spiralnie skręcone lub powyginane, pojedyncze albo zbite w galaretowate plechy. Szerokość 8–12 μm. Ich pochwy galaretowate, miękkie i bezbarwne, o różnej grubości. Komórki dyskowate – o długości 3–4 razy mniejszej niż szerokość. Heterocyty położone interkalarnie w równych odstępach, nieco szersze. Akinety często tworzą łańcuszki z dala od heterocytów. Akinety z gładkimi brunatnymi błonami prawie kuliste, o długości 6–10,8 μm i szerokości ok. 12 μm.
Ekologia Gatunek kosmopolityczny. Może tworzyć zakwity na powierzchni wody. W Morzu Bałtyckim jest to główny gatunek odpowiedzialny za szkodliwe zakwity, wytwarzając i uwalniając nodularynę. Preferuje wody żyzne i ciepłe, choć jako organizm diazotroficzny znosi wody ubogie w azot. Na skutek postępującego ocieplenia wód Bałtyku od połowy lat 90. XX wieku stała się dominantem fitoplanktonu w Zatoce Gdańskiej, wypierając częściowo dotychczasowego dominanta – Aphanizomenon flos-aquae. Od tego czasu wywołuje regularne zakwity tego akwenu. Przyjmuje się, że zatrucie owiec w latach 70. XIX wieku wodą z jeziora Alexandrina spowodowane toksynami Nodularia spumigena jest pierwszym naukowo opisanym przykładem działania toksyn sinicowych.
Opis gatunku Gatunek po raz pierwszy wyodrębnił , co opublikował w 1822 roku, jednak ze względu na brak opisu jest to nazwa nieuznana. Za oficjalnie ważny przyjmuje się opis wykonany przez Borneta i i opublikowany w 1888 roku. Jest uznany za gatunek typowy rodzaju Nodularia. Bornet i Flahaut wyróżnili trzy odmiany: genuina (właściwa), litorea i major, inni wyróżniali także odmianę crassa. Odmiany te różnią się morfologicznie i później zostały uznane za odrębne gatunki.
Przypisy
Kategoria:Sinice