División de Ascenso de la Asociación Central de Fútbol (w latach 1946–1951 División de Ascenso Amateurizada) – istniejąca w latach 1943–1951 chilijska męska liga piłkarska, stanowiąca nieoficjalny, drugi poziom rozgrywkowy w kraju.
Historia Pierwsze wysiłki dotyczące utworzenia drugiego poziomu rozgrywek piłkarskich w Chile podjęto w 1933 roku, po rozegraniu premierowej edycji Primera División. W 1934 roku powołano do życia rozgrywki pod nazwą Serie B Professional. W okresie ich istnienia dwukrotnie dokooptowano najlepsze zespoły do chilijskiej ekstraklasy. Z powodu niechęci największych klubów do systemu awansów i spadków liga stopniowo traciła na znaczeniu i ostatecznie zaprzestała działalności po sezonie 1942.
thumb|left|310px|Piłkarze klubu CD Bernardo O’Higgins, mistrzowie rozgrywek División de Ascenso w sezonie 1944, wicemistrzowie w sezonie 1945 W miejsce Serie B 24 lutego 1943 Asociación Central de Fútbol (ACF) utworzyła ligę División de Ascenso de la Asociación Central de Fútbol. Pomysłodawcami rozgrywek byli Isidro Corbinos, Gilberto Lizana, Julián San Miguel oraz Eugenio Velasco. Założycielom ligi przyświecała idea kontynuacji zmagań najlepszych drużyn amatorskich, chroniąc przy tym interesy klubów profesjonalnych.
W pierwszej edycji udział wzięło 11 zespołów ze stolicy kraju – Santiago. Pierwsze miejsce w tabeli zajął CD Maestranza Central, jednak zdecydowano, że nie może on ubiegać się o awans ze względu na zbyt niski poziom sportowy.
W sezonie 1944 ustalono, że zwycięzca ligi zagra baraż z ostatnim klubem Primera División. Triumfatorem został CD Bernardo O’Higgins, który w ostatniej kolejce wyprzedził Deportes Iberia. 18 marca 1945 CD Bádminton pokonał CD Bernardo O’Higgins 3:1, jednak nazajutrz złożono protest, że w zwycięskiej drużynie zagrali dwaj nieuprawnieni zawodnicy. ACF uznała skargę, jednak, zamiast przyznać walkower, nakazała powtórzenie meczu, który zakończył się remisem 1:1. Wskutek tego federacja arbitralnie zdecydowała o pozostawieniu obu zespołów w swoich ligach, gdyż pretendent nie zdołał odnieść zwycięstwa.
thumb|left|320px|Piłkarze klubu Deportes Iberia w sezonie 1946 W 1945 roku zapadły decyzje o automatycznym awansie i spadku. Zwycięzca ligi Deportes Iberia wszedł do chilijskiej ekstraklasy, ale kluby zarazem zagłosowały za pozostawieniem w niej spadkowicza CD Bádminton, więc w sezonie 1946 liczba uczestników Primera División wzrosła z 12 do 13.
14 grudnia 1945, na skutek lobbingu klubów z Primera División, Federación de Fútbol de Chile zgodziła się na powierzenie organizacji División de Ascenso AFS. Rozgrywki przemianowano na División de Ascenso Amateurizada i zniesiono w nich możliwość awansów oraz spadków. Liga przybrała formę całkowicie amatorską i rekreacyjną: udział w niej brały głównie zespoły przyzakładowe i osiedlowe. Po sezonie 1948 część klubów przeniosła się do nowo powstałej División de Honor Amateur, w tym mistrz CD Ferroviarios. W 1951 roku odbyła się ostatnia edycja.
Mistrzowie ligi EdycjaSezon Zwycięzca Wicemistrz División de Ascenso de la ACF1. 1943 CD Maestranza Central CD Metropolitano2. 1944 CD Bernardo O’Higgins Deportes Iberia3. 1945 Deportes Iberia CD Bernardo O’Higgins División de Ascenso Amateurizada4. 1946 Fortín Mapocho b.d.5. 1947 CD Ferroviarios de Chile6. 1948 CD Ferroviarios de Chile7. 1949 CD Copal y Flecha8. 1950 CD Cuarta Zona9. 1951 CD Cuarta Zona
Zobacz też Primera B Serie B Profesional División de Honor Amateur
Przypisy
Bibliografia
Chile 2
es:División de Ascenso de Chile