Adam Franciszek Baran (ur. 1968) – polski historyk, pisarz, pedagog, nauczyciel i instruktor harcerski (harcmistrz). Doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie historii, związany z Instytutem Studiów Politycznych PAN. Zajmuje się historią najnowszą, dziejami harcerstwa w kraju i za granicą oraz problematyką opozycji i oporu społecznego w Polsce.

Życiorys Wykształcenie i praca zawodowa W 1993 ukończył studia magisterskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach. Od 1994 pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 3 w Tarnobrzegu. W 1997 ukończył studia podyplomowe z informatyki w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. W latach 2000–2004 odbył studia doktoranckie z historii na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Stopień doktora uzyskał w 2005 na podstawie rozprawy Niepokorni i niezależni. Walka o kształt harcerstwa w Polsce (1980–1990). W 2015 habilitował się na podstawie cyklu prac Młodzież wobec komunizmu po II wojnie światowej, na przykładzie środowisk i organizacji harcerskich w Polsce i za granicą.

Od 2002 był związany zawodowo z Instytutem Studiów Politycznych PAN. W latach 2002–2005 pracował w Pracowni Badań nad Ziemiami Wschodnimi II Rzeczypospolitej w Zakładzie Najnowszej Historii Politycznej, następnie w latach 2005–2011 jako adiunkt w tej pracowni. W latach 2011–2014 był adiunktem w Zakładzie Historii Ziem Wschodnich, a od 2015 profesorem nadzwyczajnym w tym zakładzie.

Uczestniczył w projektach badawczych dotyczących antykomunistycznego podziemia w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1944–1953 oraz międzynarodowych aspektów akcji „Wisła”.

Działalność harcerska i społeczna W latach 1986–1990 był instruktorem Środowiskowego Szczepu 6 TDH „Knieja” im. Szarych Szeregów w Tarnobrzegu. W latach 1991–1992 pełnił funkcję komendanta Małopolskiej Chorągwi Harcerzy ZHR, a w 1993 działał w komendzie Lubelskiej Chorągwi Harcerzy ZHR. W latach 2005–2007 był członkiem Zespołu Historycznego ZHR.

Od 2008 zasiadał w Radzie Fundacji im. Tomasza Strzembosza. Jest członkiem Towarzystwa Naukowego Sandomierskiego.

Nagrody W 2013, wraz z Grzegorzem Motyką, Rafałem Wnukiem i Tomaszem Stryjkiem, otrzymał pierwszą nagrodę w II Konkursie Historycznym na najlepsze prace naukowe poświęcone drugiej konspiracji w Polsce za książkę Wojna po wojnie. Antysowieckie podziemie w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1944–1953. W 2014 współautorzy tej pracy zostali uhonorowani Nagrodą im. Jerzego Giedroycia przyznawaną przez Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Wybrane publikacje

Przypisy

Kategoria:Urodzeni w 1968 Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Harcmistrzowie Kategoria:Instruktorzy Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej Kategoria:Pracownicy Instytutu Studiów Politycznych PAN Kategoria:Absolwenci Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach Kategoria:Ludzie związani z Tarnobrzegiem