Alfred Drabarek syn Maksymiliana, ps. „Adam”, „Fredek” (ur. 2 grudnia 1911 w Zgierzu, zm. 24 listopada 1965 w Warszawie). Działacz ruchu robotniczego, komunista, chemik.
Życiorys Alfred Drabarek, syn Maksymiliana, nauczyciela i działacza Polskiej Partii SocjalistówSłownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego. T.1, Warszawa, Książka i wiedza. 1978, s.474–475 (PPS). Wiek nastoletni Drabarka przypadał na okres międzywojenny. W 1932 ukończył Miejskie Gimnazjum Męskie w Łodzi. Po służbie wojskowej, studiował na wydziale matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Działał jako członek Związku Młodzieży Socjalistycznej (ZMS) i Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie” (OMS „Życie”). W październiku 1939 dołączył do Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej (PLAN).
Działalność podczas II wojny W latach 1940–1941 pracował jako robotnik rolny i nauczyciel domowy na Zamojszczyźnie. W lipcu wrócił do Warszawy, gdzie znalazł pracę jako pisarz budowlany w SPB. Drabarek współredagował miesięcznik drukowany dla wsi pt. „Chłopska SprawaJan Mulak, Prasa RPPS i kolportaż jej w okresie okupacji (zestawienia i zapiski), [w:] Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego 3/2, 1964.”, który był wydawany wskutek uchwały Narady Politycznej Polskich Socjalistów (PS) w 1942. Miało ono służyć stworzeniu wspólnej platformy z radykalnymi ludowcami. Tytuł pisma nawiązywał do nazwy organu PPS dla wsi, redagowanego przed wojną przez Stanisława Chudobę (inicjator) wraz z Stefanem Sendłakiem i Marianem Rybickim.
Od 1943 działał w Robotniczej Partii Polskich Socjalistów (RPPS) oddział kielecki oraz Polskiej Armii Ludowej (PAL), gdzie był współorganizatorem i uczestnikiem wielu akcji. Wchodził w skład oddziałów sabotażowych oraz dywersyjnych pod dowództwem założyciela „Gwardii” Leszka Raabego oraz sekretarza PS, Stanisława Chudoby. Alfred Drabarek znany pod ps. „Fredek” przygotowywał bomby dla Tadeusza Korala ps. „Krzysztof” oraz Haliny Karin-Dębnickiej. Bomby posłużyły między innymi do zamachu na kasyno przy al. Szucha 29, dom Gestapo w Alejach Ujazdowskich i siedzibę gubernatora Fischera.
Podczas wyzwalania przez Związek Radziecki mianowany był na różne stanowiska. Wpierw na drugiego wiceprzewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu Polskiej Partii Socjalistycznej (WK PPS), a od czerwca 1944 zajmował stanowisko pierwszego przewodniczącego Miejskiej Rady NarodowejKazimierz Kałuża, Partie robotnicze na Kielecczyźnie w latach 1944–1948, [w:] Słowo ludu,1979, nr 4, s.3 (MRN) w Kielcach.
Działalność w PRL Od marca 1945 był reprezentantem PPS w Komisjach Porozumiewawczych na terenie województwa kieleckiego. Następnie objął stanowisko dyrektora technicznego Kieleckich Zakładów Wytwórczych „Społem”. 6 maja 1945 dołączył do Rady Nadzorczej Polskiej Partii Socjalistycznej (RN PPS). Od czerwca był kierownikiem referatu wojskowego Wojewódzkiego Komitetu Robotniczego Polskiej Partii Socjalistycznej (WKR RPPS). Po wojnie, w latach 1945–1947 został członkiem Rady Naczelnej Polskiej Partii Socjalistycznej (RN PPS), a w 1948 Sekretarzem Stołecznej Komisji Polskiej Partii Socjalistycznej (SK PPS)„Zmiany w składzie Stołecznego Komitetu PPS”, [w:] „Robotnik: centralny organ P.P.S.”, 1948, nr 298, s. 6.. Również był członkiem Warszawskiej Komisji Kontroli Partyjnej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a 23 grudnia 1948 został wybrany członkiem egzekutywy Komitetu Warszawskiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KW PZPR). Dodatkowo od października 1946 do lutego 1948, był pełnomocnikiem Zarządu Głównego „Społem” i wicedyrektorem wydziału produkcji w Łodzi i w Warszawie. W sierpniu 1948 objął stanowisko zastępcy dyrektora wydziału przemysłowego Centrali Spółdzielni Ogrodniczych. W latach 1949–1952 obejmował takie stanowiska jak: dyrektor Zakładów Wydawnictw Spółdzielczych, dyrektor Zakładu Przemysłu Zielarskiego i radcy w Ministerstwie Przemysłu Rolno-Spożywczego. Od listopada 1952 do śmierci, pracował w Polskim Komitecie Normalizacji (PKN).
Zmarł w 1965 w Warszawie. Pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w kwaterze 2B-5-19.
Ordery i odznaczenia Medal 10-lecia Polski LudowejUchwała Rady Państwa z dnia 12 stycznia 1955 r. nr 0/92. dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi
Wybrane publikacje Alfred Drabarek, Bezpieczeństwo i higiena pracy w laboratorium chemicznym, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Techniczne, 1955.
Przypisy
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego. T.1, Warszawa, Książka i wiedza. 1978. Strzembosz T., Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939–1945. Warszawa, PWN, 1983.
Kategoria:Komuniści Kategoria:Członkowie organizacji Polskich Socjalistów Kategoria:Polska Partia Socjalistyczna Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej – Lewica (1926–1931) Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Członkowie Robotniczej Partii Polskich Socjalistów Kategoria:Związek Młodzieży Socjalistycznej Kategoria:Zamachy polskiego podziemia w czasie II wojny światowej Kategoria:Polska Armia Ludowa Kategoria:Komitet Centralny PZPR Kategoria:Ludzie urodzeni w Zgierzu Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Zmarli w 1965 Kategoria:Urodzeni w 1911