thumb|Geballte Ladung w muzeum Wehrtechnische Studiensammlung Koblenz w Koblencji thumb|Gestreckte Ladung jako improwizacja rury Bangalore thumb|Żołnierze Wehrmachtu na Wale Atlantyckim we Francji, uzbrojeni między innymi w Geballte Ladung Geballte Ladung (pol. ładunek skupiony) – niemiecki granat przeciwpancerny z okresu II wojny światowej składający się ze Stielhandgranate 24 z rękojeścią, do którego przywiązywano maksymalnie sześć korpusów granatu pozbawionych rękojeści lub zdobyczne granaty zagraniczne.
Opis Typowa wiązka granatów z czasów II wojny światowej zawierała około 1,2 kilograma trotylu. Wiązki te rzucano w gąsienice, przedziały silnikowe i otwory strzelnicze wrogich czołgów, lub używano ich do burzenia wrogich schronów. Niemieccy pionierzy umieszczali te improwizowane granaty przy drzwiach lub wrzucali je do ambrazur schronów. Chińczycy również używali granatów w wiązkach przeciwko japońskim czołgom i fortyfikacjom; przywiązywali też jeden lub więcej granatów do długich bambusowych tyczek, aby wbić je w okno zajmowanego budynku, uniemożliwiając wrogowi kopnięcie lub odrzucenie granatu. Alternatywnie granat i dodatkowe korpusy mogły być przymocowane drutem do drewnianej deski w odstępach około 15 centymetrów, a następnie wsunięte pod drut kolczasty, aby działać jako improwizowana rura Bangalore (niem. Gestreckte Ladung), z długim sznurem przywiązanym do porcelanowej kulki detonatora, celem zdetonowania ładunku. Według amerykańskiego pisarza , Niemcy używali desek o długości 3 metrów z ponad tuzinem korpusów umieszczonych w odstępach 10–15 centymetrów.
Geballte Ladung był również używany do tworzenia bomby zapalającej w czasie II wojny światowej, wykorzystując kanister; otwory w kanistrze były wiercone i zatykane drewnianymi korkami, a następnie napełniane do połowy benzyną. Do kanistra przywiązywano Stielhandgranate 24 lub granat dymny . Po umieszczeniu go na tylnej komorze silnika wrogiego czołgu pociągano za linkę. Detonacja albo rozrywała kanister, albo wybijała drewniane korki z otworów, powodując zapłon benzyny.
Niemcy podczas II wojny światowej szeroko stosowali miny-pułapki, często wykorzystując granaty Stielhandgranate 24 lub zdobyte brytyjskie bomby Millsa, radzieckie granaty F-1 lub amerykańskie granaty Mk 2. Granaty mocowano do linek wyzwalających lub wyposażano w płyty naciskowe i zakopywano jako improwizowane miny lądowe. Sześć korpusów z usuniętymi rękojeściami można było podłączyć do głowicy przymocowanej do płyty naciskowej, tworząc prowizoryczną minę przeciw lekkim wojskowym pojazdom użytkowym. Dodatkowo Niemcy używali jako min-pułapek zapalnika tarciowego Brennzünder 24 wykorzystywanego w Stielhandgranate 24, z usuniętym zapalnikiem z opóźnieniem czasowym i zamontowanym na ładunku wybuchowym. Ponieważ żołnierze Wehrmachtu nie zawsze mieli czas na usunięcie mechanizmu z opóźnieniem czasowym, woleli używać zdobycznych granatów alianckich (które były łatwiejsze do adaptacji ze względu na mniejsze rozmiary i prostszą konstrukcję).
Próbując zastąpić raczej nieskuteczny granat nasadkowy używany w granatniku Kampfpistole, Niemcy opracowali nabój Wurfkörper 358 LP, który łączył korpus z granatu Stielhandgranate 24 z 23-milimetrowym trzonkiem wsuwanym do lufy. W rezultacie powstał zbyt ciężki pocisk o tak krótkim zasięgu, że zniechęcano żołnierzy do używania tych specjalnych naboi.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Granaty przeciwpancerne Kategoria:Niemieckie granaty ręczne