Béchara Abou Mrad (świeckie imię Selim; ur. 19 maja 1853 roku w Zahli, zm. 22 lutego 1930 roku w Sydonie) – libański duchowny katolicki, zakonnik z Zakonu Bazylianów Najświętszego Zbawiciela, Czcigodny Sługa Boży Kościoła melchickiego.

Życiorys Urodził się w regionie Bekaa w Libanie w religijnej rodzinie chrześcijańskiej. Szczególny wpływ na jego katolickie wychowanie miała matka, Sabat, odznaczająca się głęboką wiarą. Został ochrzczony 28 czerwca 1853 roku w melchickiej katedrze w Zahli i od najmłodszych lat wykazywał silne skłonności religijne. W okresie dorastania, pomimo trudności rodzinnych oraz początkowego sprzeciwu ze strony ojca, aktywnie uczestniczył w życiu sakramentalnym swojej parafii.

W wieku 19 lat podjął decyzję o wstąpieniu do klasztoru Świętego Zbawiciela (San Salvatore), prowadzonego przez ojców bazylianów melchickich. 19 września 1874 roku rozpoczął nowicjat, przyjmując imię zakonne Béchara (oznaczające w języku arabskim „dobrą nowinę” lub „ewangelię”). Pierwszą profesję zakonną złożył 4 listopada 1876 roku, a święcenia diakonatu otrzymał 26 marca 1882 roku. Początkowo z powodu głębokiego szacunku i pokory odmawiał przyjęcia godności kapłańskiej, jednak ostatecznie 26 grudnia 1883 roku przyjął święcenia prezbiteratu z rąk arcybiskupa Bazylego Haggiara. W pierwszych latach posługi pełnił funkcję mistrza dyscypliny oraz spowiednika w niższym seminarium duchownym przy klasztorze macierzystym.

W latach 1891–1922 prowadził intensywną działalność duszpasterską oraz misyjną w regionie Deir el-Qamar w Górach Libanu. Wyróżniał się tam gorliwością apostolską, otwartością ekumeniczną oraz miłosiernym oddaniem na rzecz ubogich. Jego pracę charakteryzowało łączenie posługi wędrownej z kierownictwem duchowym wiernych.

W 1922 roku, ze względu na podeszły wiek i pogarszający się stan zdrowia, pomimo silnego sprzeciwu lokalnych wiernych, został przeniesiony do katedry melchickiej w Sydonie. Przez kolejne pięć lat kontynuował tam pracę duszpasterską, skupiając się głównie na udzielaniu sakramentu pokuty i pojednania. Następnie powrócił do klasztoru Świętego Zbawiciela w celu przygotowania się do operacji chirurgicznej oraz oddania się życiu bardziej kontemplacyjnemu i modlitewnemu.

W ostatnich latach życia, mimo postępującej zaćmy, problemów z sercem oraz ogólnego osłabienia organizmu, do końca zachował gorliwość w wierze. Zmarł 22 lutego 1930 roku w opinii świętości. Jego cela zakonna w klasztorze została zachowana w nienaruszonym stanie i stała się miejscem prywatnych pielgrzymek wiernych. Jako jedyny mnich w historii zgromadzenia został pochowany bezpośrednio wewnątrz kościoła klasztornego.

Proces beatyfikacyjny 10 grudnia 2010 roku papież Benedykt XVI zatwierdził dekret o heroiczności cnót o. Béchary Abou Mrada, formalnie ogłaszając go Czcigodnym Sługą Bożym Kościoła katolickiego i potwierdzając jego powszechną opinię świętości.

21 lutego 2026 papież Leon XIV podpisał oficjalny dekret uznający cud za wstawiennictwem o. Béchary, co ostatecznie zamknęło etap formalny i otworzyło bezpośrednią drogę do jego zbliżającej się beatyfikacji. Wspomnianym cudem było całkowite, natychmiastowe i niewytłumaczalne medycznie uzdrowienie kobiety z zaawansowanego, przewlekłego schorzenia stawu kolanowego.

Przypisy

Kategoria:Bazylianie Kategoria:Libańscy duchowni katoliccy Kategoria:Słudzy Boży Kościoła katolickiego Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1930