Eliasz Piotr Hoayek (arab. الياس بطرس الحويّك, ang. Elias Peter Hoayek; ur. 4 grudnia 1843 w Helcie, zm. 24 grudnia 1931 w Bkerké) – 72. maronicki katolicki patriarcha Antiochii i całego Wschodu w latach 1898–1931. Uznawany za jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych libańskich przywódców narodowych oraz kluczowego architekta niepodległego Wielkiego Libanu, Błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys Młodość i początki posługi Urodził się w miejscowości Helta w północnym Libanie. Studiował język francuski, arabski, syryjski, łacinę i grekę oraz filozofię w seminarium jezuickim w Ghazir. W 1866 roku wyjechał do Rzymu, gdzie kontynuował studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Urbaniańskim (Propaganda Fide). W 1870 roku przyjął święcenia kapłańskie, po czym powrócił do ojczyzny, gdzie został sekretarzem urzędu patriarchalnego. 14 grudnia 1889 roku został konsekrowany na biskupa tytularnego Arca przez patriarchę Pawła Piotra Massada. Jako wikariusz generalny zainicjował m.in. budowę nowego seminarium maronickiego w Rzymie oraz założył w 1895 roku Zgromadzenie Maronickich Sióstr Świętej Rodziny.

Patriarchat Po śmierci patriarchy Jana El Hajja, 6 stycznia 1899 roku został wybrany na jego następcę, co 19 czerwca tego samego roku zatwierdził papież Leon XIII, który udzielił mu paliusza. Przyjął tradycyjne maronickie imię drugie „Piotr” (Boutros), podkreślające sukcesję po św. Piotrze jako pierwszym biskupie Antiochii.

Podczas jego pontyfikatu wybudowano nową rezydencję patriarchalną w Bkerké oraz zainicjowano wzniesienie monumentalnej statuy Matki Bożej Pani Libanu w Harissie, która stała się symbolem kraju. Troszczył się również o diasporę maronicką, tworząc nowe struktury kościelne i niezależne diecezje w Egipcie, na Cyprze, w Stanach Zjednoczonych oraz w Argentynie.

I wojna światowa i głód Okres I wojny światowej przyniósł Libanowi katastrofalną klęskę głodu wywołaną m.in. blokadą wybrzeża syryjsko-libańskiego przez aliantów oraz konfiskatą żywności przez wojska osmańskie. Patriarcha osobiście angażował się w dystrybucję chleba i funduszy pomocowych przesyłanych przez libańską diasporę oraz rząd francuski. Ze względu na profrancuskie sympatie, osmański gubernator wojskowy Dżemal Pasza wielokrotnie podejmował bezskuteczne próby skazania Hoayeka na wygnanie.

Konferencja w Wersalu i niepodległość Libanu W 1919 roku patriarcha Hoayek stanął na czele delegacji libańskiej na paryską konferencję pokojową w Wersalu. Zdecydowanie sprzeciwił się włączeniu Libanu do planowanego, kontrolowanego przez dynastię Haszymitów królestwa arabskiego, forsując wizję pełnej niepodległości kraju w jego historycznych granicach, pod tymczasowym mandatem francuskim.

Działania Hoayeka zakończyły się sukcesem – 1 września 1920 roku francuski generał Henri Gouraud oficjalnie proklamował powstanie państwa Wielki Liban. Patriarcha zmarł w opinii świętości 24 grudnia 1931 roku w rezydencji Bkerké.

Proces beatyfikacyjny 5 lipca 2019 roku papież Franciszek upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do opublikowania dekretu o heroiczności jego cnót, co dało mu tytuł Czcigodnego Sługi Bożego.

22 maja 2026 papież Leon XIV przyjął na audiencji prefekta Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych i zatwierdził dekret uznający cud uzdrowienia przypisywany wstawiennictwu patriarchy. Decyzja ta ostatecznie zamknęła proces kanoniczny i formalnie otworzyła drogę do jego rychłej beatyfikacji.

25 lipca 2026 Elias Peter Hoayek został beatyfikowany i ogłoszony błogosławionym podczas eucharystii w letniej rezydencji patriarchy w Ad-Diman; aktu dokonał prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych kard. Marcello Semeraro – w imieniu papieża Leona XIV.

Cudem tym, jak poinformował Watykan było całkowite i niewytłumaczalne z medycznego punktu widzenia uzdrowienie libańskiego oficera Nayefa Abou Assiego – muzułmanina wywodzącego się ze społeczności druzów. Mężczyzna od 2005 roku zmagał się z silnymi, przewlekłymi bólami kręgosłupa, które nasiliły się po upadku z wysokości około pięciu metrów, co doprowadziło go do paraliżu i zmusiło do bezwzględnego leżenia w łóżku. Badanie tomografii komputerowej wykazało u niego obustronną kręgoszczelinę (łac. spondylolisis bilateralis), co potwierdzało przewlekły i nieodwracalny charakter urazu. W kwietniu 2005 roku chory obudził się rano całkowicie sprawny i pozbawiony jakichkolwiek dolegliwości bólowych. Nagłą poprawę stanu zdrowia przypisał sennej wizycie starszego człowieka w białych szatach z laską w dłoni, w którym później rozpoznał wizerunek patriarchy Eliasza Hoyeka. Co istotne dla komisji lekarskiej w Watykanie, uzdrowiony oficer jako muzułmanin nigdy wcześniej nie słyszał o tym maronickim duchownym, a nagłe odzyskanie pełnej sprawności okazało się trwałe i pozwoliło mu na natychmiastowy powrót do czynnej służby w libańskiej armii.

Zobacz też Kościół maronicki Historia Libanu

Linki zewnętrzne

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Czcigodni słudzy Boży Kościoła katolickiego Kategoria:Maroniccy patriarchowie Antiochii Kategoria:Urodzeni w 1843 Kategoria:Zmarli w 1931