Franz Carl von Werder (ur. 26 października 1788 w Magdeburgu, zm. 30 czerwca 1869 w Poczdamie) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojen napoleońskich, generał-głównodowodzący I Korpusu Armijnego z dowództwem w Królewcu oraz wojskowy gubernator Kassel.
Życiorys W 1806 roku ukończył naukę w Korpusie Kadetów i jako chorąży (niem. Fähnrich) dołączył do Wydziału Głównego Pułku Gwardii. Rok później uzyskał stopień podporucznika (niem. Secondelieutenant) oraz przydział do Batalionu Gwardii. W trakcie wojen napoleońskich trzykrotnie awansował i zakończył konflikt w stopniu kapitana (niem. Cäpitan). W trakcie kampanii VI koalicji antyfrancuskiej wziął udział w bitwach pod Lützen i Lipskiem oraz w ataku na Paryż, za co został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy.
W 1818 roku awansował na majora, a siedem lat później powierzono mu dowództwo nad Szkolnym Batalionem Piechoty. Po awansie na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant) w 1834 roku stanął na czele 1. Pułku Piechoty Gwardii, a dwa lata później promowany został na pułkownika (niem. Oberst). W 1841 roku mianowany dowódcą 11. Brygady Piechoty, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor). Dwa lata później objął dowództwo nad 1. Brygadą Piechoty Gwardii oraz został komendantem Poczdamu. Piastował te stanowiska do 1848 roku, kiedy otrzymał pod swoje rozkazy 12. Dywizję, ale jeszcze pod koniec tego roku powierzono mu funkcję komendanta wojskowego Nysy, a rok później otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generallieutenant). W 1851 roku powrócił do dowodzenia 12. Dywizją.
W 1854 roku mianowany przez króla Fryderyka Wilhelma IV generałem-głównodowodzącym I Korpusu Armijnego z dowództwem w Królewcu. Trzy lata później promowany na generała piechoty (niem. General der Inafanterie) oraz wpisany na listę oficerów 1. Pułku Piechoty Gwardii. W 1859 roku, na czas mobilizacji związanej z wojną francusko-austriacką, został gubernatorem Prus Wschodnich i Zachodnich. Po jej zakończeniu powrócił na stanowisko generała-głównodowodzącego, a w 1861 roku został szefem 4. Pułk Grenadierów. Na czas wojny duńskiej mianowany naczelnym dowódcą na obszarach I, II, V i VI Korpusów Armijnych. W 1865 roku przeniesiony w stan spoczynku. Reaktywowany na okres wojny prusko-austriackiej, kiedy zajmował stanowisko gubernatora wojskowego Kassel.
Odznaczenia Odznaczenia gen. von Werdera to między innymi: Order Orła Czarnego na łańcuchu Order Orła Czerwonego I klasy z liśćmi dębu Gwiazda Wielkiego Komtura Orderu Hohenzollernów z mieczami Krzyż Żelazny II klasy ze starszeństwem Order Świętego Jana Krzyż Zasługi Hohenzollernów I klasy Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Austro-Węgry) Order Świętego Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu Ernestyńskiego (Saksonia)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pruscy generałowie Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czarnego Kategoria:Odznaczeni Orderem Hohenzollernów Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jana (Prusy) Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Odznaczeni Orderem Ernestyńskim Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (koalicja antyfrancuska) Kategoria:Urodzeni w 1788 Kategoria:Zmarli w 1869 Kategoria:Ludzie urodzeni w Magdeburgu