Mirko Tepavac (; ur. 13 sierpnia 1922 w Zemunie, zm. 28 sierpnia 2014 w Belgradzie) – jugosłowiański (serbski) polityk, dziennikarz i dyplomata, działacz ruchu oporu podczas II wojny światowej, ambasador Jugosławii na Węgrzech, przewodniczący Komitetu Prowincjonalnego (1966/7–1968/9), minister spraw zagranicznych Jugosławii (1969–1972).
Życiorys Uczył się w szkole w Zemunie, w 1939 wydalony z niej ze względu na sympatie komunistyczne. Kontynuował naukę w szkołach w Sremskiej Mitrovicy i mieście Bela Crkva. Od 1941 zaangażowany w działalność Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii pod pseudonimem „Beli”, początkowo na terenie Serbii, potem powrócił do Zemunu. Od sierpnia do grudnia 1942 więziony przez Policję Niepodległego Państwa Chorwackiego w Sremie, poddawany torturom i pozorowanym egzekucjom, wypuszczony po interwencji brata. Przedostał się następnie poprzez Bośnię do Wojwodiny, przyłączając się do miejscowych partyzantów, początkowo jako strzelec. Pełnił funkcje komisarza politycznego w różnych jednostkach, doszedł do stanowiska komisarza .
W 1942 wstąpił do Związku Komunistów Jugosławii, działał w ramach Związku Komunistów Wojwodiny (będącym początkowo częścią . W 1952 poddany partyjnemu śledztwu po ujawnieniu nadużyć służby specjalnej UDBA w Wojwodinie, ostatecznie oczyszczony z zarzutów. Po wojnie zajmował stanowiska członka komitetu centralnego oraz sekretarza rady ds. edukacji i kultury w Socjalistycznej Republice Serbii (odpowiednika ministra w SR Serbii). Był również redaktorem naczelnym dziennika „Politika”, a od 1955 do 1959 dyrektorem Radia Belgrad. Pomiędzy 1959 a 1965 pełnił funkcję ambasadora Jugosławii na Węgrzech i wiceministra spraw zagranicznych. Zajmował równocześnie wysokie stanowiska partyjne, był m.in. sekretarzem komitetów okręgowych ZKJ w Zrenjaninie i Pančevie, od 1965 do 1967 wchodził w skład Komitetu Centralnego Związku Komunistów Serbii, a od 1969 w skład Komitetu Centralnego Związku Komunistów Jugosławii. Od 1966/1967 do 1968/1969 kierował strukturami Związku Komunistów Jugosławii w Socjalistycznej Prowincji Autonomicznej Wojwodina kolejno jako przewodniczący Komitetu Prowincjonalnego w Serbii dla Wojwodiny i Komitetu Prowincjonalnego w Wojwodinie. Od 25 kwietnia 1969 do 1 listopada 1972 był ministrem spraw zagranicznych Jugosławii, zrezygnował ze stanowiska wkrótce po ogłoszeniu przez Josipa Broz Titę rozprawy z wewnętrzpartyjną frakcją liberałów (wcześniejsza rezygnacja z 1971 nie została przyjęta). Wycofał się następnie z działalności politycznej.
Po upadku reżimu komunistycznego był m.in. publicystą w piśmie „Republika, organ obywatelskiego samowyzwolenia” Nebojšy Popova. Od 1994 do 1996 kierował serbskim oddziałem Ruchu Europejskiego. Opublikował również książki o tematyce politycznej, w tym publikację wspomnieniową z czasów II wojny światowej.
Był żonaty z aktorką .
Przypisy
Kategoria:Ambasadorowie Jugosławii Kategoria:Ambasadorowie na Węgrzech Kategoria:Członkowie ruchu oporu w czasie II wojny światowej Kategoria:Jugosłowiańscy dziennikarze Kategoria:Jugosłowiańscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Jugosłowiańscy redaktorzy naczelni Kategoria:Ludzie urodzeni w Belgradzie Kategoria:Ofiary represji politycznych Kategoria:Politycy Związku Komunistów Serbii Kategoria:Serbscy dyplomaci Kategoria:Serbscy działacze społeczni Kategoria:Serbscy dziennikarze Kategoria:Serbscy pisarze Kategoria:Więźniowie polityczni Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2014