Kościół w Smedby – świątynia należąca do Kościoła Szwecji. Znajduje się w południowo-zachodniej części Olandii. Na miejscowym cmentarzu spoczywa (1904–1997) – pisarka, której twórczość w przeważającej mierze nawiązywała do motywów olandzkich. Architektura W XII wieku w Smedby wzniesiono kamienny kościół w stylu romańskim o charakterze obronnym. Podczas swojej podróży na Olandię w 1741 roku, Karol Linneusz zainteresował się tym kościołem jako jedynym spośród wszystkich znajdujących się na wyspie. Odtworzył jego plan i opisał wnętrze.
Średniowieczny kościół został całkowicie zburzony w 1851 roku, a na jego miejscu Peter Isberg wybudował nową świątynię w stylu neoklasycystycznym, na podstawie projektu Johana Adolfa Hawermana. Nowy kościół, halowy, z węższym i prosto zakończonym prezbiterium na wschodzie oraz wieżą na zachodzie, został wzniesiony na północ od miejsca, gdzie stała poprzednia budowla. Prace zakończono w 1853 roku. Od wschodu dobudowano również pięcioboczną zakrystię.
Pierwotnie kościół posiadał wejścia zarówno od zachodu, jak i południa, ale w 1952 roku portal południowy został zamurowany. Jednocześnie wnętrze przeszło gruntowną przemianę, głównie z powodu przebudowy prezbiterium. Wzniesiono sklepienie kolebkowe i dwa boczne pomieszczenia, a prezbiterium oddzielono od reszty kościoła. Dach nakrywa pięcioboczne łamane sklepienie drewniane. Architektem nadzorującym te prace był Ärland Noreen.
Obecny kościół to budowla halowa z węższym, prosto zakończonym prezbiterium, rozbudowaną pięcioboczną zakrystią na wschodzie i wieżą zwieńczoną latarnią na zachodzie. Bielone ściany przepruto otworami okiennymi o półkolistych łukach. Wejście do kościoła znajduje się od strony zachodniej. Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła Ważniejsze elementy wyposażenia wnętrza:
wapienna chrzcielnica z otworem odpływowym autorstwa Calcariusa, z pierwszej połowy XIII wieku, z dawnego średniowiecznego kościoła, ambona z 1698 roku, z poprzedniego kościoła, prawdopodobnie autorstwa Andersa Colleura, ozdobiona w 1783 roku przez Andersa Georga Wadstena, ołtarz z obrazem zmartwychwstania Chrystusa autorstwa Axela Gottharda Smitha z 1958 roku, rzeźby Andersa Dahlströma starszego z 1755 roku, będący modelem barku Refanut, podarowany kościołowi w 1956 roku, duży dzwon odlany w Kalmarze przez I. P. Forsberga w 1878 roku, mały dzwon z warsztatu Johana Meyera z 1680 roku.
W 1896 roku firma Erika Adolfa Setterquista z Örebro zbudowała dla kościoła siedmiogłosowe organy. Fasadę do nich zaprojektował w 1885 roku August Johansson. W 1935 roku organy przeszły renowację. W 1952 roku zostały przebudowane przez Ernsta Axela Einara Bergha ze Sztokholmu.
Przypisy
Kategoria:Świątynie luterańskie w Szwecji Kategoria:Zabytkowe kościoły w Szwecji Kategoria:Kościoły na Olandii