Plinthus tischeri – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Molytinae. Zamieszkuje Europę.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1824 roku przez Ernsta Friedricha Germara.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 7 do 12 mm. Oskórek jest ciemny, matowy, gęsto porośnięty łuskami brunatnymi i szarożółtymi, przy czym te ostatnie formują zazwyczaj podłużne paski na bokach przedplecza i poprzeczną przepaskę w tyle pokryw, która to jest słabiej ząbkowana niż u P. illigeri.
Przedplecze jest szersze niż dłuższe, po bokach stosunkowo równomiernie zaokrąglone, u przedniego brzegu węższe niż u tylnego. Jego środkiem biegnie wysokie i ostre żeberko, któremu w przedniej części towarzyszą po bokach dwa wciski. Punktowanie przedplecza jest gęste, głębokie, głównie o zatartych krawędziach, a przestrzenie międzypunktowe mają formę nierównych zmarszczek z grubymi, w większości połyskującymi ziarenkami. Tarczki od zewnątrz nie widać. Pokrywy są znacznie szersze od przedplecza, o przednim brzegu prostym do bardzo słabo wyciętego, kątach barkowych ku przodowi niewysuniętych, a brzegach bocznych w części przedniej równoległych lub słabo ku tyłowi rozbieżnych, a w tylnej razem zaokrąglonych. Rzędy mają punktowanie drobne do przeciętnie dużego. W trzecim rzędzie mieści się między nasadą a końcem wierzchołkowego guza ponad 15 punktów. Międzyrzędy nieparzyste są niezbyt wysokie, opatrzone ziarenkami, choć te mogą zanikać na pierwszym z nich. Międzyrzędy parzyste nie mają ziarenek lub są one bardzo drobne. Przednie uda mają słabo rozwinięty ząbek, a na tylnych często w ogóle ząbka brak.
Odwłok ma drugi sternit pozbawiony wyraźnych ziarenek, opatrzony drobnymi do średnio dużych punktami o nieuniesionych lub nieznacznie uniesionych brzegach przednich, zawsze rozmieszczonymi skąpiej niż na sternicie pierwszym. Genitalia samca cechują się płatem środkowym edeagusa (prąciem) o tępo zaokrąglonym, owalnym wierzchołku.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla wilgotne łąki, hale i polany oraz pobrzeża potoków. Postacie dorosłe żerują na rdeście wężowniku i szczawiu alpejskim. Przysiadają także na świerkach, ale najczęściej znajdywane są pod kamieniami.
Gatunek palearktyczny, europejski, znany z Niemiec, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy i Rumunii. W Polsce obecny jest na wyżynach i w górach, na północ sięgając do Gór Świętokrzyskich i Roztocza.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1824 roku