Luigi Galvani – włoski okręt podwodny z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego, jedna z sześciu jednostek typu . Okręt został zwodowany 26 stycznia 1918 roku w w La Spezii, a w skład Regia Marina został wcielony 10 czerwca 1918 roku. „Luigi Galvani” został wycofany ze służby 1 stycznia 1938 roku.

Projekt i budowa Okręty podwodne typu zostały zaprojektowane jeszcze przed wybuchem I wojny światowej przez Komitet Projektów Okrętowych (wł. Comitato Progetti Navi) Regia Marina przy współudziale inż. kapitana . Były pierwszym typem dużych okrętów podwodnych zaprojektowanych we Włoszech. Budowę pierwszych trzech okrętów rozpoczęto w czerwcu 1914 roku w Arsenale w Wenecji, jednak w 1915 roku prace wstrzymano a w lutym 1916 roku kadłuby jednostek rozebrano; zamówienie na okręty zostało przeniesione do w La Spezii.

Okręty charakteryzowały się konstrukcją dwukadłubową z kadłubem lekkim o kształcie zbliżonym do kadłuba torpedowca. Kadłub sztywny miał zróżnicowany przekrój uzależniony od rozmieszczenia baterii akumulatorów pod pokładem, które zajmowały ponad połowę długości jednostki. Okręty osiągały wysoką prędkość zarówno w położeniu nawodnym, jak i pod wodą i miały duży zapas pływalności wynoszący 32%, co umożliwiało w razie potrzeby zabranie dodatkowego paliwa do zbiorników balastowych i powiększenie zasięgu. Początkowo projekt zakładał zamontowanie na pokładzie podwójnego obracalnego aparatu torpedowego, do czego nigdy nie doszło. Okręty typu Pietro Micca były jednak trudne w manewrowaniu i podatne na częste awarie napędu (zwłaszcza jednostek wyposażonych w silniki produkcji Fiata).

„Luigi Galvani” zbudowany został w Arsenale Królewskim w La Spezii. Stępkę okrętu położono 20 września 1915 roku, a zwodowany został 26 stycznia 1918 roku. Jednostka otrzymała nazwę na cześć włoskiego uczonego z XVIII wieku Luigiego Galvaniego, będąc pierwszym okrętem podwodnym we włoskiej flocie o tej nazwie.

Dane taktyczno-techniczne „Luigi Galvani” był dużym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 63,24 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,265 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 842 tony, a w zanurzeniu 1244 tony. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 1913,6 kW (2600 KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne lub o łącznej mocy 956,8 kW (1300 KM). Dwuśrubowy układ napędowy umożliwiał osiągnięcie prędkości 14,5 węzła na powierzchni i 11 węzłów w zanurzeniu. Zbiorniki mieściły 60 ton paliwa. Zasięg wynosił 2100 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 180 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu (lub 945 Mm przy prędkości 14,4 węzła w położeniu nawodnym oraz 12 Mm przy prędkości 10 węzłów w zanurzeniu). Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów.

Okręt wyposażony był w sześć stałych wyrzutni torpedowych o kalibrze 450 mm: cztery na dziobie i dwie na rufie, z łącznym zapasem ośmiu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły umieszczone na pokładzie przed i za kioskiem dwa pojedyncze działa kalibru 76 mm: A1914 L/30 na podstawie przeciwlotniczej i A1916 L/40.

Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 36 podoficerów i marynarzy.

Służba „Luigi Galvani” został wcielony do służby w Regia Marina 10 czerwca 1918 roku. Motto jednostki brzmiało „Virtute duce comite fortuna” (pol. „Z cnotą jako przewodnikiem, szczęściem jako towarzyszem”). Pierwszym dowódcą okrętu został kmdr por. (wł. capitano di corvetta) Giuseppe Battaglia. Po wstępnym szkoleniu w La Spezii „Luigi Galvani” udał się w długi rejs, podczas którego odwiedził porty w Trypolisie, Mesynie, Syrakuzach, Tarencie, Neapolu i Livorno. Według stanu na 1 listopada 1918 roku okręt przebywał na Sycylii, wraz z siostrzaną jednostką „Pietro Micca”. 23 listopada nowym dowódcą jednostki został mianowany kmdr por. Giuseppe Diaz.

Po zakończeniu działań wojennych „Luigi Galvani” powrócił do La Spezii w marcu 1919 roku, wchodząc w skład 1. Eskadry. Od 1921 roku przyporządkowany był do Departamentu Morskiego północnego Morza Tyrreńskiego, odbywając częste rejsy szkoleniowe ze studentami . Od 6 marca 1922 roku do 31 stycznia 1924 roku dowództwo okrętu sprawował kmdr por. Raffaele de Courrten. W styczniu–lutym 1923 roku „Luigi Galvani” odbył rejs szkoleniowy po południowej części Morza Tyrreńskiego i wodach Sycylii.

W 1923 roku dokonano przebudowy jednostki, zmieniając kształt dziobowej części okrętu i powiększając kiosk. W 1925 roku okręt został przeniesiony do Dowództwa Dywizjonu Okrętów Podwodnych, nadal bazując w La Spezii. W 1925 i 1926 roku „Luigi Galvani” uczestniczył w manewrach włoskiej floty, powracając z tych ostatnich z siostrzanym na holu. W 1927 roku okręt przeszedł poważną przebudowę, obejmującą m.in. modyfikację układu napędowego. Po powrocie do służby jednostka brała udział głównie w krótkich rejsach ćwiczebnych na Morzu Tyrreńskim, przeplatanych długimi okresami bezczynności.

Okręt został wycofany ze służby 1 stycznia 1938 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Pietro Micca Kategoria:Okręty zbudowane w Arsenale w La Spezii