Pietro Micca – włoski okręt podwodny z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego, jedna z sześciu jednostek typu . Okręt został zwodowany 3 czerwca 1917 roku w w La Spezii, a w skład Regia Marina został wcielony 28 sierpnia 1918 roku. „Pietro Micca” został wycofany ze służby 2 czerwca 1930 roku.

Projekt i budowa Okręty podwodne typu zostały zaprojektowane jeszcze przed wybuchem I wojny światowej przez Komitet Projektów Okrętowych (wł. Comitato Progetti Navi) Regia Marina przy współudziale inż. kapitana . Były pierwszym typem dużych okrętów podwodnych zaprojektowanych we Włoszech. Budowę pierwszych trzech okrętów rozpoczęto w czerwcu 1914 roku w Arsenale w Wenecji, jednak w 1915 roku prace wstrzymano a w lutym 1916 roku kadłuby jednostek rozebrano; zamówienie na okręty zostało przeniesione do w La Spezii.

Okręty charakteryzowały się konstrukcją dwukadłubową z kadłubem lekkim o kształcie zbliżonym do kadłuba torpedowca. Kadłub sztywny miał zróżnicowany przekrój uzależniony od rozmieszczenia baterii akumulatorów pod pokładem, które zajmowały ponad połowę długości jednostki. Okręty osiągały wysoką prędkość zarówno w położeniu nawodnym, jak i pod wodą i miały duży zapas pływalności wynoszący 32%, co umożliwiało w razie potrzeby zabranie dodatkowego paliwa do zbiorników balastowych i powiększenie zasięgu. Początkowo projekt zakładał zamontowanie na pokładzie podwójnego obracalnego aparatu torpedowego, do czego nigdy nie doszło. Okręty typu Pietro Micca były jednak trudne w manewrowaniu i podatne na częste awarie napędu (zwłaszcza jednostek wyposażonych w silniki produkcji Fiata).

„Pietro Micca” zbudowany został w Arsenale Królewskim w La Spezii. Stępkę okrętu położono 20 września 1915 roku, a zwodowany został 3 czerwca 1917 roku. Jednostka otrzymała nazwę na cześć piemonckiego patrioty Pietra Miccy z początku XVIII wieku, będąc pierwszym okrętem podwodnym we włoskiej flocie o tej nazwie. W trakcie budowy dowódcą okrętu był najpierw kmdr por. (wł. capitano di corvetta) Alberto Bottini, a od 16 lipca 1918 roku kmdr por. Giuseppe Diaz.

Dane taktyczno-techniczne „Pietro Micca” był dużym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 63,24 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,265 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 842 tony, a w zanurzeniu 1244 tony. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 1913,6 kW (2600 KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne lub o łącznej mocy 956,8 kW (1300 KM). Dwuśrubowy układ napędowy umożliwiał osiągnięcie prędkości 14,5 węzła na powierzchni i 11 węzłów w zanurzeniu. Zbiorniki mieściły 60 ton paliwa. Zasięg wynosił 2100 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 180 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu (lub 945 Mm przy prędkości 14,4 węzła w położeniu nawodnym oraz 12 Mm przy prędkości 10 węzłów w zanurzeniu). Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów.

Okręt wyposażony był w sześć stałych wyrzutni torpedowych o kalibrze 450 mm: cztery na dziobie i dwie na rufie, z łącznym zapasem ośmiu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły umieszczone na pokładzie przed i za kioskiem dwa pojedyncze działa kalibru 76 mm: A1914 L/30 na podstawie przeciwlotniczej i A1916 L/40.

Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 36 podoficerów i marynarzy.

Służba „Pietro Micca” został wcielony do służby w Regia Marina 28 sierpnia 1918 roku. Motto jednostki brzmiało „Fino al sacrificio” (pol. „Do punktu poświęcenia”). Do listopada 1918 roku „Pietro Micca” odbył kilka patroli na Morzu Tyrreńskim, zarówno defensywnych jak i przeciw wrogim okrętom podwodnym. Według stanu na 1 listopada 1918 roku okręt przebywał na Sycylii, wraz z siostrzaną jednostką „Luigi Galvani”.

Po zakończeniu działań wojennych „Pietro Micca” powrócił do La Spezii, wchodząc w skład 1. Eskadry i służąc do szkolenia wraz z innymi okrętami tego typu. W 1923 roku dokonano przebudowy jednostki, zmieniając kształt dziobowej części okrętu i powiększając kiosk. W lipcu tego roku okręt został przydzielony do nowo utworzonego Dowództwa Dywizjonu Okrętów Podwodnych. W czerwcu 1926 roku dowodzony przez komandora porucznika Romeo Oliva okręt wziął udział w letnich ćwiczeniach włoskiej floty oraz w przeglądzie marynarki wojennej w Ostii. W kolejnych latach „Pietro Micca” uczestniczył w kilku rejsach szkoleniowych na wodach Morza Tyrreńskiego.

Okręt został wycofany ze służby 2 czerwca 1930 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Pietro Micca Kategoria:Okręty zbudowane w Arsenale w La Spezii