Otton Jan Ślizień (ur. 24 czerwca 1806 w powiecie nowogródzkim, zm. 17 grudnia 1887 w Drućkowszczyźnie) – polski filareta i pamiętnikarz.
Życiorys lewo|mały|156x156px|Medalion przedstawiający rodziców Ottona, wykonany przez brata z okazji ich 50. rocznicy ślubu (1850) mały|250x250px|Rodzinny majątek w Wolnej (1916) Syn Jana (1776–1866), chorążego i sędziego powiatu nowogródzkiego, oraz Anieli (1782–1855) z Maćkiewiczów. Członek szlacheckiej polsko-litewskiej rodziny Ślizieniów, pieczętującej się herbem własnym Świat, przybyłej z Siedmiogrodu do Polski za panowania Aleksandra Jagiellończyka i osiadłej na Rusi Białej. Przodkami Ottona byli m.in. Aleksander Ślizień i Stefan Jan Ślizień. Rodzina posiadała majątki w Drućkowszczyźnie oraz w Wolnej, natomiast w XVIII w. była właścicielem Zamku w Krewie. Związana z ziemią oszmiańską.
W latach 1807–1811 wychowywany był przez dziadków w Drućkowszczyźnie, następnie w rodzinnym majątku w Wolnej. W 1814 rozpoczął wraz z bratem Rafałem naukę w konwikcie dominikańskim w Nowogródku. W 1816 obaj zostali przeniesieni do Akademii w Połocku, uczelni jezuickiej założonej w 1582 przez króla Stefana Batorego. Nauki pobierali do zamknięcia uczelni w 1920 roku. Jesienią tego samego roku Otton rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Wileńskiego, studiując tam fizykę, chemię, zoologię, botanikę i mineralogię. Na Uniwersytecie opiekunem i korepetytorem jego i jego brata był Tomasz Zan. 3 grudnia 1821 Otton wstąpił do Towarzystwa Filaretów. W listopadzie 1823 aresztowany i uwieziony w klasztorze dominikanów. W grudniu 1823 zwolniony za poręczeniem ojca oraz księcia Konstantego Radziwiłła. Za przynależność do tajnego stowarzyszenia został skreślony z listy studentów, mógł jednak nadal uczęszczać na wykłady. W 1825 wstąpił do Szkoły Podchorążych w Warszawie, był oficerem Podolskiego Pułku Kirasjerów. Po klęsce pod Szawlami (8 sierpnia 1831) przypuszczalnie w ramach represji po powstaniu listopadowym został wcielony do armii carskiej. Około 1833 powrócił do rodzinnego majątku Drućkowszczyzna, który odziedziczył w 1834. Był wicemarszałkiem powiatu nowogródzkiego. Nadal utrzymywał kontakty z Towarzystwem Filaretów, w tym z Tomaszem Zanem i Janem Czeczotem. Napisał wspomnienia pt. „Sprawozdanie z siedemdziesięciu pięciu lat mego życia spisane w Mińsku 1882-go roku”, zawierające informacje z dzieciństwa i młodych lat spędzonych na wsi w nowogródzkiem, w szkołach w Nowogródku, w Akademii Połockiej i Uniwersytecie Wileńskim; kończąc na 1825 rokuKatalog rękopisów Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie T. 1, sygnatury 1–500 Literatura polska XIX w., mickiewiczianaPolski Słownik Biograficzny, T. 51/4, autor hasła Sebastian Ślizień, s. 20–21.
Rodzina Jego bratem był Rafał Ślizień (1803–1881) – rzeźbiarz, architekt, medalier, kolekcjoner sztuki, mecenas związany z dworem w Lubowie. Jego wnukiem był Otton Ślizień (1892–1985) – artysta malarz i muzeolog, założyciel i dyrektor Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1806 Kategoria:Zmarli w 1887 Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Połockiej Kategoria:Członkowie Zgromadzenia Filaretów Kategoria:Oficerowie powstania listopadowego