Droga krzyża i smoka (ang. The Way of Cross and Dragon) – amerykańskie opowiadanie fantastyczno-naukowe napisane przez George’a R. R. Martina. Opisuje duchownego z dalekiej przyszłości. Jest on inkwizytorem z Jedynego Prawdziwego Międzygwiezdnego Kościoła Katolickiego Ziemi i Tysiąca Światów. Bada sektę, która czci Judasza Iskariotę. Opowiadanie porusza tematykę natury i ograniczeń wiary religijnej.

Opowiadanie ukazało się pierwotnie w czerwcowym numerze czasopisma „Omni” z 1979, a w 1980 zdobyło Nagrodę Hugo za najlepszą miniaturę literacką oraz Locusa za najlepszą krótką formę. Polska wersja ukazała się w 1998 nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka, w zbiorze Piaseczniki. Jego akcja osadzona jest w tym samym uniwersum co kilka innych dzieł autora, w tym Światło się mroczy, Piaseczniki, Żeglarze nocy, Pieśń dla Lyanny oraz opowiadania zebrane w tomie Tuf Wędrowiec.

Fabuła Damien Har Veris – kapłan biegły w sprawnym rozstrzyganiu sporów o herezję, choć obecnie duchowo wyczerpany – zostaje wysłany przez swojego arcybiskupa jako inkwizytor, aby rozprawić się z pewną sektą, która uczyniła świętego z Judasza Iskarioty.

Sekta podąża za religijnym tekstem „Droga Krzyża i Smoka”, który radykalnie przepisuje życie Iskarioty i jego miejsce w chrześcijaństwie. Tekst opisuje, jak Iskariota, syn prostytutki, opanował mroczne sztuki, by stać się poskramiaczem smoków i władcą wielkiego imperium. Po torturowaniu i okaleczeniu Chrystusa Iskariota pokutował i zrzekł się swego imperium, aby poprzez pokutę stać się pierwszym i najbardziej umiłowanym z Dwunastu Apostołów.

Powróciwszy z misji nawracania i zastawszy Chrystusa ukrzyżowanego, rozwścieczony Iskariota zniszczył imperium odpowiedzialne za tę zbrodnię i udusił św. Piotra za wyrzeczenie się Chrystusa, aby następnie odkryć, że ten zmartwychwstał. Odrzucając przemoc Judasza, Chrystus przywrócił św. Piotra do życia i przekazał mu klucze do Królestwa. Ten następnie ukrył prawdę o Judaszu, oczerniając jego imię i czyny. Szukając odkupienia za swój gniew, Iskariota stał się tysiącletnim Żydem Wiecznym Tułaczem, zanim ostatecznie ponownie dołączył do Chrystusa w Królestwie Bożym.

Przeglądając materiały sekty, Har Veris odkrywa, że z przyjemnością czyta tę fantazyjną, twórczą, choć ostatecznie niedorzeczną narrację, uznając ją za znacznie ciekawszą niż bardziej przyziemne herezje, które rozwinęły się wokół władzy, pieniędzy i doktrynalnych sporów.

Odbiór W recenzji napisanej dla miesięcznika „Nowa Fantastyka” Rafał Śliwiak zwraca uwagę na to, że przedstawiony w opowiadaniu Lukinan Judasson, pierwszy apostoł Zakonu Świętego Judasza Iskarioty okazuje się być Kłamcą, czyli wyznawcą „nagiej prawdy” o bezsensie życia, która według niego jest nie do zniesienia dla zwykłych ludzi. Dlatego takie osoby, jak on wymyślają różne religie. Te z gruntu są fałszywe, ale dają wierzącym nadzieję i niosą pociechę.

Nagrody i nominacje +RokNagrodaWynikŹródło1980Nagrodę Hugo za najlepszą miniaturę literackąWygranaNagroda Locusa za najlepszą krótką formęWygranaNagroda Nebula za najlepszą miniaturę literackąNominacja

Przypisy

Kategoria:Twórczość George’a R.R. Martina Kategoria:Amerykańskie opowiadania fantastycznonaukowe Kategoria:Utwory literackie z 1979