Osutka północna sosny () – choroba sosny (Pinus) wywołana przez grzyba Lophodermella sulcigena. Jest jedną z kilku osutek sosen.
Objawy Igły zainfekowane w lecie jeszcze tego samego roku, poczynając od szczytu, przebarwiają się na kolor szarobiały, żółtawy lub bladobrunatny. Przebarwiona część wyraźnie odgranicza się od zielonej nasady igły. Igły obumierają, część z nich opada na ziemię, część jeszcze przez jakiś czas zwisa z gałązek. Na szczytowych częściach opadłych na ziemię igieł pod koniec wiosny tworzą się apotecja wytwarzające zarodniki workowe, które rozprzestrzeniają chorobę.
Występowanie i szkodliwość Najwcześniej (w 1910 r.) o chorobie tej doniesiono z państw na Półwyspie Skandynawskim i z Danii, później ze Szkocji. Choroba występuje także w górach zachodniej i środkowej Europy. W 1959 r. zanotowano jej silne wystąpienie we wschodnich Niemczech, a w 1986 K. Kowalski opisał jej silne wystąpienie w lasach wokół Krynicy-Zdroju. Atakuje sosnę zwyczajną, sosnę czarną korsykańską i kosodrzewinę. Viennot-Bourgin w 1949 r. podał, że porażone są głównie drzewa 10–20 letnie, według Zurawlewa i Sokołowa głównie 3–10 letnie, rzadziej te w wieku do 30 lat.
Choroba jest uciążliwa tylko w niektórych rejonach i w niektórych latach o warunkach pogodowych sprzyjających patogenowi. Czasami zachodzi jednak konieczność ochrony. Zurawlew i Sokołowski zalecali opryskiwanie 1–2% cieczą bordoską, a w szkółkach niszczenie przedwcześnie opadłych igieł.
Przypisy
Kategoria:Choroby drzew i krzewów leśnych Kategoria:Grzybowe choroby roślin