thumb|Grób Zbigniewa Semerau Siemianowskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Zbigniew Semerau-Siemianowski, (ur. 11 marca 1915 w Strasburgu, zm. 7 lipca 1990 w Olsztynie) – polski lekarz patofizjolog.
Życiorys Był synem Mściwoja Semerau-Siemianowskiego i Antoniny z d. Hulewicz. Był uczniem Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, w 1933 ukończył Gimnazjum Ojców Marianów na Bielanach. Odbył roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego.
Po wybuchu wojny został zmobilizowany, w drodze do jednostki wojskowej, 17 września, został wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną; udało mu się uciec z transportu i w listopadzie wrócił do Warszawy. 6 maja 1940 otrzymał dyplom lekarza i rozpoczął pracę jako wolontariusz na Oddziale Chorób Wewnętrznych w Szpitalu św. Łazarza (1941–1944). W czasie okupacji był członkiem Armii Krajowej, podczas powstania warszawskiego pełnił służbę lekarską w szpitalu przy ul. Koszykowej.
Po wojnie był dyrektorem szpitala w Cieplicach Śląskich. W 1949 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej Wpływ układu wegetatywnego na ciśnienie żylne u człowieka zdrowego, napisanej pod kierunkiem Antoniego Falkiewicza, na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego. Po powrocie do Warszawy pracował jako starszy asystent, następnie adiunkt w Zakładzie Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1956 uzyskał stopień doktora habilitowanego na Akademii Medycznej na podstawie rozprawy Zmiany czynnościowe serca w stanie obniżonej temperatury ustroju stałocieplnego. Od 1959 pracował w Zakładzie Patologii Doświadczalnej Polskiej Akademii Nauk (PAN) oraz współpracował z Zakładem Chirurgii Doświadczalnej PAN, kierowanym przez Jana Nielubowicza i zespołem Zdzisława Askanasa w IV Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej. Od 1968 kierował Pracownią Fizjopatologii w Centrum Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN. W 1969 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego w Akademii Medycznej.
Zajmował się fizjopatologią serca i układu krążenia, m.in. w latach pięćdziesiątych podjął temat metodyki krążenia pozaustrojowego i adaptacjii układu krążenia do obniżonej temperatury oraz skonstruował z inż. Józefem Folgą aparat do sztucznej oksygenacji krwi – prototyp płucoserca.
Opublikował ponad 40 prac, m.in. Anatomia i fizjologia człowieka (1952) oraz Krew tętni w maszynach (1963).
Zmarł 7 lipca 1990 w Olsztynie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera S, 2, 5).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Strasburgu Kategoria:Ludzie związani z Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy kardiolodzy Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1990