Stars and Stripes – amerykański dziennik wojskowy, który relacjonuje sprawy dotyczące członków Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych i ich społeczności, ze szczególnym uwzględnieniem żołnierzy, którzy służą poza terytorium Stanów Zjednoczonych.

Pismo działa w ramach Departamentu Obrony, ale jest od niego niezależne redakcyjnie, a jego ochrona wynikająca z 1. poprawki do Konstytucji jest gwarantowana przez Kongres Stanów Zjednoczonych, któremu regularnie raportuje niezależny ombudsman, reprezentujący interesy czytelników. Oprócz strony internetowej „Stars and Stripes” publikuje globalne wydanie drukowane dla żołnierzy amerykańskich służących za granicą wydawane od poniedziałku do piątku. To globalne wydanie jest również dostępne do bezpłatnego pobrania w formacie elektronicznym. Siedziba gazety znajduje się w Waszyngtonie.

Historia Powstanie 9 listopada 1861 roku, podczas wojny secesyjnej, żołnierze 11., 18. i 29 Pułku Illinois rozbili obóz w mieście Bloomfield w stanie Missouri. Zastawszy biuro lokalnej gazety puste, postanowili wydrukować własną gazetę o swojej służbie. Nazwali ją „Stars and Stripes”. Tradycja głosi, że to właśnie ta gazeta jest genezą współczesnego czasopisma, a Stowarzyszenie Muzeum/Biblioteki „Stars and Stripes” ma siedzibę właśnie w Bloomfield.

I wojna światowa thumb|Wydanie „Stars and Stripes” z 13 czerwca 1919 Podczas I wojny światowej redaktorzy, reporterzy i ilustratorzy „Stars and Stripes” byli zarówno doświadczonymi dziennikarzami jak i młodymi żołnierzami, którzy dzięki pismu po raz pierwszy zetknęli się z zawodowym dziennikarstwem i kontynuowali karierę dziennikarską w latach powojennych. Harold Ross, redaktor „Stars and Stripes”, po wojnie wrócił do kraju, aby założyć magazyn „The New Yorker”. Cyrus Baldridge, dyrektor artystyczny i główny ilustrator, stał się wybitnym ilustratorem książek i czasopism, a także pisarzem, drukarzem i scenografem. Redaktor działu sportowego Grantland Rice miał długą karierę dziennikarską i założył studio filmowe Grantland Rice Sportlight. Eseje krytyka teatralnego Alexandra Woollcotta dla „Stars and Stripes” zostały zebrane w jego książce z 1919 roku pt. The Command Is Forward.

Gazeta była wydawana przez Amerykański Korpus Ekspedycyjny od 8 lutego 1918 roku do 13 czerwca 1919 roku. „Stars and Stripes” był wówczas ośmiostronicowym tygodnikiem, który osiągnął szczytowy nakład 526 000 egzemplarzy – zapotrzebowanie na pismo było jeszcze większe, ale armia amerykańska nie była w stanie drukować większej liczby egzemplarzy z powodu braku papieru.

II wojna światowa thumb|Wydanie „Stars and Stripes” z 2 maja 1945 roku ogłaszające śmierć Adolfa Hitlera 18 kwietnia 1942 roku wznowiono publikację „Stars and Stripes” dla amerykańskich żołnierzy służących w Europie, początkowo jako tygodnika, a od jesieni 1942 roku – jako dziennika. Podczas II wojny światowej pięciu dziennikarzy zginęło, a jeden trafił do niewoli. Wielu z nich zostało odznaczonych odznaczeniami wojskowymi. Według różnych źródeł, całkowity nakład gazety podczas II wojny światowej wahał się od 1,2 do 1,5 miliona egzemplarzy (dokładne liczby zostały utajnione), a jej czytelnictwo szacowano na miliony.

Po zakończeniu wojny europejskie wydanie gazety ukazywało się nadal dla żołnierzy sił okupacyjnych. Do zespołu dołączyli dziennikarze cywilni, ale wydawcą pozostało wojsko. Nakład gazety gwałtownie spadł, ale w latach 50. XX wieku wzrósł do 175 000 egzemplarzy w związku z relokacją rodzin wojskowych i personelu wojskowego do Europy.

Podobnie, jak w czasach I wojny światowej, również podczas II wojny światowej w „Stars and Stripes” pracowało wiele późniejszych gwiazd dziennikarstwa. Bill Mauldin, który stworzył dla pisma popularną serię karykatur „Up Front”, po wojnie wrócił do kraju, aby odnieść sukces jako rysownik i dwukrotny zdobywca Nagrody Pulitzera. Amerykański dziennikarz i korespondent wojenny, laureat Nagrody Pulitzera, Ernie Pyle, regularnie publikował w „Stars and Stripes”, zanim zginął od kul japońskiego karabinu maszynowego podczas bitwy o Okinawę.

Po II wojnie światowej thumb|Amerykańscy żołnierze w Iraku otrzymują aktualne egzemplarze „Stars and Stripes”, 2003 W okresie powojennym magazyn często publikował zdjęcia młodej Normy Jeane Dougherty, znanej później jako Marilyn Monroe. Redakcja „Stars and Stripes” nadała jej tytuł „Miss Cheesecake 1952”.

Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku zaczęło ukazywać się wydanie pacyficzne pisma, którego siedziba mieściła się w okupowanym Tokio. Przed pełnym zaangażowaniem USA w wojnę wietnamską gazeta była dystrybuowana w 37 krajach, a podczas wojny w Wietnamie liczba ta wzrosła do 50. Nakład wydania pacyficznego przekroczył wtedy 200 000 egzemplarzy.

W latach 70. gazeta ukazywała się jako 28-stronicowy dziennik. Wydanie europejskie zatrudniało 1500 osób, a jego redakcja mieściła się w Darmstadt. Pod koniec lat 90. redaktorzy naczelni i zespół redakcyjny zostali przeniesieni z biur w Japonii i Niemczech do budynku National Press Club w Waszyngtonie.

Na początku XXI wieku rewolucja cyfrowa i ograniczone finansowanie zagroziły istnieniu pisma. We wrześniu 2020 roku sekretarz obrony USA Mark Esper ogłosił zamiar wstrzymania finansowania papierowego wydania „Stars and Stripes” ze względu na konieczność optymalizacji kosztów i spadające zainteresowanie żołnierzy wersją drukowaną. Prezydent USA Donald Trump zapowiedział jednak, że gazeta będzie dalej wydawana, a jej finansowanie nie zostanie ograniczone.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dzienniki w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych