Julia Doktorowicz-Hrebnicka Rejmanowa (ur. w Piotrogrodzie, zm. 4 lutego 1970 w Warszawie) – polska mgr inż. ogrodnik, paleobotanik, palinolog, uczestniczka powstania warszawskiego, dama Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodziła się w rodzinie geologa Stanisława Doktorowicza-Hrebnickiego i Małgorzaty Marii z domu Rodziewicz (1888–1975). Miała trójkę rodzeństwa: brat Waweczek (ur. 1918) i siostra Halusia (ur. 1920) zmarli przed 1922 r., brat Kazimierz (ur. 1922) zginął rozstrzelany przez hitlerowców w 1944 r.Rejman Julia z d. Doktorowicz-Hrebnicka ps. Elżbieta Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej [dostęp 2026-03-11].

W 1922 r. przyjechała z rodzicami do Polski osiedlając się na stałe w Warszawie. Tam pierwsze dwie klasy nauki (1925–1927) odbyła w Gimnazjum Żeńskim Janiny Popielewskiej i Janiny Roszkowskiej. Następnie uczyła się w Prywatnym Gimnazjum Żeńskim Jadwigi Kowalczykówny i Jadwigi Jawurkówny. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu egzaminu dojrzałości w 1934 r. wstąpiła na Wydział Ogrodniczy SGGW w Warszawie.

Podczas okupacji niemieckiej kontynuowała konspiracyjne studia, w 1940 r. obroniła pracę magisterską pt. Płynny owoc produkowany w Polsce i jego ocena mikrobiologiczna i chemiczna ze szczególnym uwzględnieniem witaminy C uzyskując tytuł magistra inżyniera ogrodnika - potwierdzony dyplomem w 1946 r. Działała w ruchu oporu, początkowo zaangażowana przy kolportażu prasy podziemnej: „Biuletynu Informacyjnego”, „Wiadomości Polskich”, „Żołnierza Polskiego”, „Insurekcji” i innych materiałów wydawanych przez Tajne Wojskowe Zakłady Wydawnicze, w 1941 r. przyjęła pseudonim „Elżbieta” i została łączniczką kursów szkolenia sabotażowo-dywersyjnego przy Komendzie Głównej ZWZ (później AK). Podczas powstania warszawskiego była przydzielona do sztabu Zgrupowanie „Radosława” jako łączniczka sztabowa; utrzymywała łączność między Dowódcą a jago żołnierzami walczącymi w pierwszej linii na Woli, potem na Starym Mieście. Ranna w sierpniu 1944 r. podczas walk na Starym Mieście trafia do szpitala polowego przy ul. Miodowej 23, w którym pozostała aby opiekować się rannymi. Tam też 1 września 1944 r. została powtórnie ranna zawalonym przez bombę stropem, który zmiażdżył jej stopę. Ewakuowana do prowizorycznego szpitala PCK - RGO w Milanówku, gdzie amputowano jej zmiażdżoną stopę. W grupie ciężko rannych przewieziona do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd następnie trafiła do Opoczna (majątek „Zameczek”), a później do Krakowa.

Po zakończeniu wojny wróciła z rodzicami do Warszawy i podjęła pracę w Instytucie Geologicznym Centralnym Urzędzie Geologii, gdzie zajmowała się badaniami z dziedziny palinologii. Prowadziła pionierską pracę w dziedzinie badań palinologicznych trzeciorzędu kierując Pracownią Analizy Sporowo-Pyłkowej, kształcąc jednocześnie młodą kadrę pracowników. Już w 1952 r. ukazały się jej artykuły z tej dziedziny, a 2 lata później - pierwsze w Polsce większe opracowanie kompleksów sporowo-pyłkowych z obszaru łuku mużakowskiego. Dalsze badania dotyczą plioceńskich osadów z rejonu warszawskiego i olsztyńskiego, następnie mioceńskich pokładów węgla z rejonu bydgoskiego i poznańskiego. Z rejonu Rogóźna przeprowadziła szczegółowe badania palinologiczne, przedstawiając syntetyczne ujęcie stratygrafii, opartej na kompleksach sporowo-pyłkowych dla paleogeńskich i neogeńskich węgli brunatnych. Publikacja ta należała wtedy do najpoważniejszych prac europejskich z tej dziedziny. Poza tym wyróżniła nowe formy spor i pyłku, których nazwy związane są na stałe z jej nazwiskiem. W 1954 r. wyszła za mąż za absolwenta Wydziału Ogrodniczego SGGW Aleksandra Rejmana, późniejszego profesora, dziekana i prorektora SGGW. W 1956 r., gdy urodził się syn Andrzej - przerwała pracę w Instytucie Geologicznym. W latach 1964–1969 współpracowała z prof. Hanną Czeczottową (Muzeum Ziemi) badając próbki węgla z Turoszowa. Długotrwała choroba uniemożliwia ukończenie tej pracy.

Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 18-4-17).

Ordery i odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (2 października 1944) Krzyż Walecznych (dwukrotnie, 1944) Krzyż Armii Krajowej Medal 10-lecia Polski Ludowej (22 lipca 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1384 - na wniosek Prezesa Centralnego Urzędu Geologii. Źródło:.

Przypisy

Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Więźniowie Dulagu 121 Pruszków Kategoria:Zmarli w 1970