thumb|Plakat przedstawiający Sarah Bernhardt i nazwiska osiemnastu innych aktorów prezentowanych w „żywych wizjach” na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 – pierwszych znanych filmach dźwiękowych w historii filmu Phono-Cinéma-Théâtre – system projekcji filmowej opracowany pod koniec XIX wieku przez Henriego Lioreta i Clémenta Maurice’a. Polegał on na synchronizacji głosów aktorów, nagranych na cylindrach fonograficznych, z wyświetlanymi obrazami.
Inicjatorką możliwości odtwarzania na ekranie występów scenicznych była aktorka i członkini Comédie-Française, Marguerite Vrignault. Doprowadziło to do powstania przedsiębiorstwa Phono-Cinéma-Théâtre i utworzenia spółki, która została zarejestrowana 2 marca 1900. Nad stroną techniczną pieczę sprawował Clément Maurice, fotograf, który współpracował z braćmi Lumière w fabryce w Monplaisir w Lyonie.
System umożliwiał w szczególności prezentację filmów krótkometrażowych na wystawie światowej w Paryżu w 1900, m.in. Pojedynku Hamleta oraz (oba w reżyserii Maurice’a). Na wspomnianej wystawie odbył się pierwszy publiczny pokaz filmów łączących obraz i dźwięk.
Od listopada 1900 , który współpracował z przed i w trakcie wystawy, przez trzy miesiące podróżował z Phono-Cinéma-Théâtre po Europie, odwiedzając m.in. Cesarstwo Niemckie, Austro-Węgry, Szwajcarię i Szwecję. Vrignault, która zastąpiła na stanowisku prezesa przedsiębiorstwa, zorganizowała pokaz w paryskiej Olympii na początku 1901. Pod koniec roku firma została rozwiązana, pomimo że Phono-Cinéma-Théâtre nadal prezentowano, głównie za granicą, przez kilka miesięcy – według źródeł niektóre filmy były wyświetlane aż do 1907.
Galeria
Zobacz też film dźwiękowy Wystawa Światowa w Paryżu w 1900 roku
Przypisy
Kategoria:1900 we Francji Kategoria:Historia techniki filmowej Kategoria:Kinematografia w Paryżu