thumb|Mobilna tarcza osobista w Musée de l’Armée w Paryżu|alt=Kolorowe zdjęcie przedstawia tarczę mobilną na ekspozycji muzealnej. Tarcza ma formę metalowej skrzynki bez dna, umieszczonej na dwóch dużych kołach. Z jednej strony umocowany jest haczyk. Tarcza pomalowana jest w kolorach maskujących. thumb|Mobilna tarcza osobista (wnętrze)|alt=Wnętrze tarczy wygląda jak wnętrze stalowego pudełka bez dna i części przedniej. Boczne ścianki są zaokrąglone u dołu. Do tylnej ścianki przymocowane są dwa płaskowniki z uchwytami. Mobilna tarcza osobista – rodzaj kuloodpornej tarczy wyposażonej w koła, używanej eksperymentalnie w czasie I wojny światowej.
Opis Mała ruchliwość frontu w wojnie pozycyjnej, charakteryzująca I wojnę światową, doprowadziła do potrzeby stworzenia urządzenia, które chroniłoby żołnierzy przed ogniem wroga i mogłoby im pomóc w poruszaniu się po niezwykle nierównym terenie pól bitewnych. Francuski pułkownik już w sierpniu 1914 roku rozważał uzbrojone pojazdy terenowe, takie jak przyszły czołg, ale wyobrażał sobie również mobilną tarczę osobistą, która miałaby wspomagać pojedynczych żołnierzy.
Poza kilkoma wyjątkowymi przypadkami, te mobilne tarcze osobiste okazały się zbyt nieporęczne i ciężkie dla żołnierzy znajdujących się pod ostrzałem i sprawdzały się jedynie na krótkich dystansach i w sprzyjającym terenie.
Zobacz też pluteje pancerz Brewstera
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Tarcze Kategoria:Broń I wojny światowej