Piotr Kiekiernicki (ur. 7 czerwca 1789 w Szarcu w Wielkopolsce, zm. 10 maja 1832 w Słobocku) – weteran wojen napoleońskich, uczestnik powstania listopadowego, oficer piechoty liniowej
Życiorys Był synem Jana Kiekiernickiego i Anny Szulcówny. Karierę wojskową rozpoczął w czasach Księstwa Warszawskiego. Brał udział w kampaniach lat: 1809, 1812–1814. Walczył m.in. pod Smoleńskiem, nad Berezyną czy pod Lipskiem.
Po upadku Napoleona wstąpił do armii Królestwa Kongresowego. Służbę w niej zaczął 2 lutego 1814 w stopniu kapitana. W 1825 awansowany przez władze wojskowe na majora. Wówczas był w 1 pułku piechoty liniowej.
Związał się ze spiskowcami Piotra Wysockiego. Był aktywny w czasie Nocy Listopadowej. Jako dowódca 2 kompanii w 1 pułku piechoty liniowej opanował skład prochu na Pradze oraz mosty na Wiśle. Dzięki temu uniemożliwił rosyjskim wojskom komunikację z Modlinem.
Po wybuchu wojny polsko-rosyjskiej odznaczył się w bitwach pod Grochowem i Ząbkami. W czasie tych walk rozbił 3 batalion piechoty rosyjskiej. 6 kwietnia awansowany na stopień podpułkownika. Został najpierw dowódcą 2 pułku strzelców pieszych, a następnie dowowodził 2 brygadą piechoty w 2 dywizji.
Wziął udział w wyprawie litewskiej. Objął komendę nad świeżo sformowanym 25 pułkiem piechoty liniowej. Pod Kownem wraz z jazdą Maurycego Prozora walczył z Rosjanami. Jednak jego oddział został rozbity przez generała Miłkowa. Kozacy ścigali go. Oddał swojego konia Emilii Plater. Trafił do niewoli rosyjskiej i został zesłany do Słobocka. Tam też popełnił samobójstwo 10 maja 1832.
Odznaczenia 24 maja 1830 – znak honorowy za 20 lat nieskazitelnej służby oficerskiej
Przypisy
Bibliografia Bielecki Robert, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 2, Warszawa 1996.
Kategoria:Urodzeni w 1789 Kategoria:Zmarli w 1832 Kategoria:Uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Powstańcy listopadowi Kategoria:Uczestnicy Nocy Listopadowej Kategoria:Członkowie sprzysiężenia podchorążych