Joachim Podczaski (ur. 23 marca 1791 w Woli w województwie mazowieckim, zm. 1855 w Klimczycach) – weteran wojen napoleońskich, uczestnik powstania listopadowego, oficer piechoty liniowej.
Życiorys Karierę wojskową rozpoczął w okresie Księstwa Warszawskiego. Odbył kampanie lat: 1807, 1809, 1812–1814. Walczył m.in. pod Raszynem, Sandomierzem, Smoleńskiem czy Lipskiem. W czasie bitwy smoleńskiej został raniony w lewą rękę. Natomiast pod Lipskiem kula z karabinu zraniła go w prawą nogę.
Od 22 stycznia 1815 zaczął służbę w armii Królestwa Kongresowego w stopniu kapitana w 8 pułku piechoty liniowej. W czerwcu tego roku został adiutantem generała Żółtowskiego. 16 lutego 1816 władze wojskowe przeniosły go do 3 pułku piechoty liniowej. 11 kwietnia 1819 otrzymał awans na majora. Od 2 kwietnia 1820 służył w 6 pułku piechoty liniowej.
Po wybuchu powstania początkowo walczył w 6 pułku. Jednak 7 marca 1831 został mianowany dowódcą 5 pułku piechoty liniowej. Walczył w korpusie generała Ramorino. Wraz z nim 16 września 1831 wkroczył na teren Cesarstwa Austriackiego. Władze austriackie internowały go w Igławie. 23 marca 1832 powrócił do Warszawy. Stawił się przed Komisją Rządową Wojny. Odnowił przysięgę wierności carowi. Osiadł w Klimczycach na terenie guberni lubelskiej. W 1839 otrzymał potwierdzenie szlachectwa.
Odznaczenia 24 maja 1830 – znak honorowy za 20 lat nieskazitelnej służby oficerskiej
Przypisy
Bibliografia Bielecki Robert, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 3, Warszawa 1998.
Kategoria:Urodzeni w 1791 Kategoria:Zmarli w 1855 Kategoria:Oficerowie powstania listopadowego Kategoria:Uczestnicy wojen napoleońskich