Park Narodowy Kilimandżaro – park narodowy położony w północno-wschodniej Tanzanii, obejmujący masyw Kilimandżaro wraz z jego najwyższym szczytem, Uhuru, będącym jednocześnie najwyższą górą Afryki. Park chroni zróżnicowane strefy przyrodnicze, od lasów górskich po środowiska alpejskie i subniwalne, a jego obszar ma istotne znaczenie dla ochrony zasobów wodnych regionu. Utworzony w celu zachowania wysokogórskich ekosystemów oraz krajobrazu wulkanicznego, stanowi jeden z kluczowych obszarów chronionych w Tanzanii i należy do najczęściej odwiedzanych parków narodowych w kraju.
Znaczną część stoków Kilimandżaro zajmuje pas lasu górskiego, rozciągający się na wysokości około 1800–2800 m n.p.m. Strefa ta charakteryzuje się wysoką różnorodnością florystyczną, w tym występowaniem gatunków endemicznych, takich jak Impatiens kilimanjari. Lasy górskie pełnią istotną funkcję ekologiczną, stanowiąc siedlisko licznych gatunków roślin i zwierząt.
Fauna Fauna parku obejmuje ponad 179 gatunków ptaków zamieszkujących różne piętra roślinne. Na dużych wysokościach często spotykane są m.in. kruk wielkodzioby, orłosęp oraz . Stwierdzono również występowanie około 140 gatunków ssaków, w tym siedmiu gatunków naczelnych, 25 gatunków drapieżników, 25 gatunków antylop oraz 24 gatunków nietoperzy. Wśród endemitów znajduje się (Myosorex zinki), ograniczona do obszaru Kilimandżaro.
Wraz ze wzrostem wysokości nad poziomem morza występuje wyraźna strefowość roślinna i klimatyczna. Na stokach wyróżnia się pięć głównych stref ekologiczno-klimatycznych: las górski, wrzosowiska i torfowiska wysokogórskie, pustynię alpejską oraz strefę szczytową o charakterze arktycznym. Szczyt góry pozostaje pokryty śniegiem przez cały rok.
Przypisy
Bibliografia
Kili